⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️

Bölüm 26•

DUVARLARIN ARDINDAKİ TEBESSÜM VE KAÇIN KURASI

Tema:
Hava Harp Okulu hayalimi sırf o gökyüzünde serbestçe süzülmek için istiyordum sanıyordum aslında... Ama bugün o dağların dondurucu soğuğunda, el yapımı o cılız mercekli fenerle iki vatan evladının hayatına dokunduğum an gerçek arzumu keşfetmiştim. Belki de ben, uçakları kullanan değil; o çelik kanatların kusursuzca uçmasına vesile olacak, vatanın savunma sanayisine yön verecek bir mühendis olmalıydım. İşte şimdi ne istediğimi tam anlamıyla biliyordum. Bugün attığım o küçük adım, gelecekteki devasa icatlarımın ilk harcıydı.
Helikopter askeri piste teker koyarken, yanımda oturan o adama bakmamaya özen gösterdim. Artık beni yanlış anlamasına, hırçınlığıma ya da varlığıma bir anlam yüklemesine tahammülüm kalmamıştı. İçim acıyordu halini gördükçe; o kayalıkların arasında kimseden habersiz kim bilir ne acılar, ne dondurucu çaresizlikler çekmişti. Sonra hemen kendimi silkeledim: "Sana ne Güzide? Kurtuldu işte adam, sen kendi yoluna bak..."
Helikopterden indiğimizde Teğmen Targan ve Teğmen Murat vakit kaybetmeden askeri hastaneye sevk edildiler. Babam, o tehlikeli operasyonda benim bulunmuş olmamı askeri gizlilik gereği tamamen saklı tuttu. Yaptığım o el yapımı işaretleme cihazı ise detaylıca incelenmesi ve geliştirilmesi için Kara Kuvvetleri'nin mühimmat mühendislerine gönderildi.
Eve döndüğümde odama kapandım. Zihnim hâlâ bir labirentin içindeydi. Bir kâbus görmüştüm, uyanmıştım ama ruhumu amansız bir korku kemiriyordu: 'Ya şu anki halim de bir rüyaysa? Ya rüya içinde rüya görüyorsam? Targan benim için ulaşılmaz bir hayal mi, yoksa kanlı canlı bir gerçek mi?'
Kendimi durmadan cımbızlıyor, kolumu sıkıyordum. Canımın acısı bana bu dünyanın gerçek olduğunu fısıldıyordu. Zihnimin fonunda ise dillerden düşmeyen o mahzun beste mırıldanıp duruyordu: "Nazende sevgilim yoluna baktım..."
Aklımı o karmaşadan kurtarmak için derslerime gömüldüm. Sıcak bir duş alıp tazelendikten sonra masanın başına geçtim. Annem, hastaneden yeni çıkmışım gibi üzerime titriyor; tepsilerle hamur işleri, meyveler taşıyordu odama. Allah'tan her gün aksatmadan antrenman yapıyordum da o hamur işleri kiloya dönüşmüyordu.
Aralıksız üç gün geçti. Zaman zaman odamın penceresinden dışarı bakıyor, karşı binanın balkonunda sigara içen o uzun boylu silüeti izliyordum. Kendi kendime kızıyordum: "Ben neden hâlâ bu adamı izliyorum? Kendine gel Güzide!"
Hafta başı geldiğinde, sabahın ilk ışıklarıyla annemin yanağına sıcacık bir öpücük kondurup evden çıktım. Bugün okulda zorlu bir Matematik sınavım vardı; arkadaşımla sınıfta son konuları gözden geçirecektik. Annem kapıdan çıkarken rüyalarımdaki gibi yine okunmuş pirinç yutturmuştu bana. Bir elimde annemin hazırladığı peynirli sandviç, ısıra ısıra lojman merdivenlerini iniyordum. Kulağımda kulaklıklarım takılıydı, Walkman’den çıkan müziğin ritmine kaptırmıştım kendimi.
Gözlerim kapalı sayılırken, köşeyi döndüğüm an sert bir duvara çarpar gibi birine tosladım. Dengemi kaybedip geriye doğru savrulurken, belimi sıkıca kavrayan devasa bir el beni havada yakaladı. O sarsıntıyla kulaklığım fırladı, Walkman’im beton zemine düşerek "Çat!" diye ikiye ayrıldı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

minikkilayda
@minikkilayda•3 hafta önce

Mükemmeldi abla

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 ay önce

Abla sonpara doğru gülmekten öldüm resmen eline emeğine sağlık çok güzel olmuş 💞

Zeyno
@Zeyno•1 ay önce

Eline sağlık abla çok güzeldi yine