⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 28•
SESSİZ VEDA VE DÜŞEN GÖLGELER
Tema:
O gün, o kışla bahçesinde her şey bitti... İçimdeki o amansız ateşi bir daha alevlenmemek üzere söndürüp tamamen hedefime odaklandım. Pes etmeyi bir an bile düşünmeden geceyi gündüze katıp ders çalıştım. Bedenimi çelikleştirmek için her gün sektirmeden iki saat antrenman yapıyordum.
Targan’ın bana mesaj attığı o saatlerde kışlanın parkuruna gidip koşuyor, şınav ve mekik çekiyordum. Aramıza sarsılmaz duvarlar örmüştük; ne o bana nasılım diye soruyordu, ne de ben ona gülümsüyordum. Zaten o hiç gülmüyordu.
Belki gurursuzca, belki toyca sevdalanmıştım onun gibi buzdan bir adama. Evet, çok toydum, önümde açılmayı bekleyen koskoca yıllar vardı ama aşk insana hayatında bir kere uğrardı. Ben ilk ve son aşkımı tarihin tozlu sayfalarına, maziye gömdüm. Gurur dediğin de hayatta sadece bir kere çiğnenirdi zaten. Gurur ve Önyargı romanındaki gibiydi halimiz; aramızdaki aşılmaz imkânsızlıklar, onun bitmek bilmeyen kibri, geçmişten gelen korkuları ve benim amansız kırgınlığım...
İki ay su gibi aktı. Azimle, hırsla çalıştım ve üniversite sınavına girdim. Emeğimin karşılığını alıp yüksek bir puan elde etmiştim. Başta çocukluk hayalim olan Hava Harp Okulu olmak üzere bütün tercihlerimi sıraladım. MSÜ yazılı sınavını da başarıyla kazandım; hedeflerim birer birer önüme seriliyordu. Sıra fiziki mülakatlar ve sağlık muayenesi için İstanbul’a gitmeye gelmişti.
5 Ağustos 2001...
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte büyük bir heyecanla yataktan fırladım. Bugün babamla birlikte İstanbul’a uçacaktık. Banyoya geçip kişisel bakımımı hallettikten sonra üzerime siyah bir tişört, altına rahat bir kot pantolon giydim. Sarı saçlarımı omuzlarıma serbest bıraktım. Küçük valizim odanın kenarında hazır bekliyordu.
Mutfakta annemle çabucak bir şeyler atıştırdık. İçimdeki heyecan kabına sığmıyordu. Yola çıkmadan önce ayağıma beyaz Converse’lerimi geçirdim. Kışlaya uğrayıp bana aylardır abilik yapan asker abilerden helallik almayı ve elbette, istemeden de olsa Targan’a son kez teşekkür etmeyi borç bildim.
Nizamiyeden kışlanın eğitim alanına doğru adımladım. Hava dondurucu değil, sıcaktı artık. Targan parkurda askerlere eğitim veriyordu. Bizim Niğdeli Arif dilini dışarı çıkarmış, nefes nefese soluklanmaya çalışıyordu.
Beni fark eden Targan, erlere doğru "Siz devam edin!" diye komut verip adımlarını bana doğru attı. O iri ela gözlerini mavi gözlerime kenetledi:
"Gitmiyor muydun küçük hanım?"
‘Niye geldin deseydin bari...’ diye geçirdim içimden.
Sessizliğimi koruyup dik durdum: "Gidecektim Teğmenim. Ama gitmeden önce size teşekkür etmek istedim. Beni bu mülakatlara çok çalıştırdınız, emeğiniz büyük. Hakkınızı helal edin."
Targan’ın yüz hatları yumuşadı: "Helal olsun küçük hanım. İnşallah sınavı kazanırsınız... Bunca çabanızın boşa gitmesini istemem."
"Merak etmeyin," dedim gözlerinin içine bakarak. "Allah nasip ederse mülakatı kazanıp bir daha buralara dönmeyeceğim."
"Yolunuz açık olsun küçük hanım."
Aramıza ağır, boğucu bir sessizlik çöktü. Gözlerinin derinliğinde bir şeyler aradım ama duvarları aşamadım. Kalbim aniden göğüs kafesimi dövmeye başladı; aklıma engel olsam da kalbime engel olamıyordum. Kendimi tutamayarak bir anlık refleksle ileri atılıp boynuna sıkıca sarıldım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Canım çok beğendim emeğine sağlık balım mükkemmeldi yeni bölümü 💖💖❤️
Ablamm eline sağlık süperdi ama uçaktan korkmadım değil yani😅
Eline emeğine sağlık abla yine harikaydı 🤍🤍
Yorum
Yorum bulunamadı.