⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 31•
İLK NEFES VE UNUTULMAYAN DEFTER
Tema:
Altı yıl önce... Erzincan’daki o perondan ayrılıp giderken, o küçük kız denizimi de alıp götürmüştü ruhumdan; geriye sadece kurak, çatlamış bir toprak bırakmıştı. Bu kadar çabuk çekip gideceğini düşünmemiştim. Gitmesine seyirci kalırken ne kadar aptal olduğumu sonradan anladım. Beni hayatından sildiğini, o mavi gözlerinin arkasındaki keskin kırgınlığı çok net görmüştüm. Bana karşı büyük bir öfkesi vardı; haklıydı da. Peki ya gerçekten kapılmış mıydı bana?
Bana verdiği ilk mektubu okuduğumu ona bir türlü söyleyememiştim. Ceketimin iç cebini yokladığımda, en dipte bulmuştum o kâğıdı. Adımın harfleriyle bir akrostiş dizmişti bana. 'Gitme' deseydim kalır mıydı? O mavi gözleriyle bana "Bir şey söyle" diye yalvarırken ben susmayı seçmiştim. Aşka inanmıyordum ben; ne Gamze’den önce ne de Gamze’den sonra... Ama onun gidişinin ardından öylece kalakalmıştım. Arkasından koşmak, adını haykırmak istemiştim ama gururum bedenime pranga vurmuştu. Ona her gün kışlada, parkurda görmeye öyle alışmıştım ki...
Gidişinin üzerinden altı ay geçmişti. Eğitim parkurundan geçerken gözlerim hep onu arıyordu. Ben onun sınırlarını ne kadar zorlasam da, o bana olan kırgınlığına rağmen bir an olsun pes etmiyordu. Zihnimde hep o hayali dönüp duruyordu:
"Ufaklık, yine geç kaldın! 5 tur daha ekledim sayına..."
"Ne varmış 5 dakika geç kaldıysam? İstersen 20 tur daha ekle, süründürmeye meraklısınız zaten!"
"Bana cevap verme küçük hanım... Hazırlan ve koşmaya başla!"
"Emredersiniz Teğmen Koçum..."
"Bu cevabın için 5 şınav daha arttırdım."
"Arttırmazsanız hatrım kalır komutanım!"
Kaşlarını çatıp bana diklenişindeki o cesarete hayrandım.
Bir gün parkurun kenarındaki bankta oturmuş sigaramı tüttürürken, Murat yanıma oturup dumanı eliyle dağıttı: "Abi, çok bel bağladın şu sigaraya. Sana dedim pişman olursun diye ama dinlemedin beni."
"Yok ne pişmanlığı, sana öyle geliyor."
"Benden de saklayamazsın Targan. Sen o ufaklığa sırılsıklam kapıldın. Seni daha önce hiç böyle görmemiştim; eskiden en azından tebessüm ederdin, şimdi gülmeyi unuttun."
"O benim sarı lale'mdi Murat... Uzaktan bakıldığında göz alıcı, ama dokunmaya kıyamayacak kadar narin... Gitti Murat. Darmadağın oldu yaprakları, boynu büküldü."
"Neden abi, neden 'gitme' demedin? Neden bir şans vermedin?"
"Sana ne diyorum ben Murat... Albay bana kızını emanet etmişti. Ben ona hangi yüzle çıkıp 'Güzide, ben sana kardeş gibi bakamıyorum' diyebilirdim?"
Zaman geçti; aradan tam bir yıl devrildi. Ona alışmıştım ama yokluğuna bir türlü alışamıyordum. İstanbul’daki akademinin numarasını bulup gizlice onu sormuştum. Derslerinde başarılıydı, mühendislik okuyordu. Beni her yerden engellemişti. Acaba beni yüreğinden tamamen söküp atabilmiş miydi?
Bir yıl daha geçti... Ondan hep uzaktan haber alıyordum. Başarılarını duydukça içimdeki o kör kuyu hafifliyor, iyi olduğunu bilmek beni ayakta tutuyordu. Birkaç kez dayanamayıp ankesörlü telefondan aramıştım:
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Eline sağlık abla harika olmuş yine çok eğlendim 💞
Eline sağlık abla harikaydı 🤍🤍
Yorum
Yorum bulunamadı.