⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 32•
İKİNCİ ŞANSIN YIKIK KÖPRÜLERİ
Tema:
İnanmıyorum ya, niye tutamadın kendini Güzide... Adamın yanında resmen gaz çıkardım, inanamıyorum! Kesin benden sonsuza kadar soğumuştur. Ya, ne diyorum ben? Soğursa soğusun, umurumda mı? Asla! Yıllar önce ben ondan gitmiştim de o bana bir kez olsun 'Kal' dememişti. Hem, yıllar onu da değiştirmişe benziyordu; tavırları farklıydı, sanki kafasına saksı düşmüş gibiydi. Eskiden o kasıntı, gülmeyi bile unutmuş, sert duruşlu Teğmen şimdi karşıma geçmiş yumuşak davranıyordu. Bana ilk kez 'Güzelsin' demişti. Yıllar önce hiç duymadığım o kelimeleri şimdi fısıldıyordu... Hayır, Güzide, sakın aynı hatayı bir daha tekrarlama!
Odamda bu düşüncelerle boğuşurken, Nilüfer’in o yürek yakan şarkısı yayıldı odanın içine: “Son arzum nedir diye sorsalar…” Şarkı yine beni alıp geçmişin o karanlık dehlizlerine götürmüştü.
Çok geçmeden hemşire içeri girdi. Drenajların kontrol edildiğini, nihayet gaz çıkardığımı görünce yavaş yavaş katı gıdalara geçebileceğimi söyledi. Çok şükür iyiydim. Uçaktaki arbedede telefonum Akdeniz’in sularında kaybolup gitmişti ama odadaki sabit telefonun çalmasıyla daldığım yerden sıyrıldım.
Ahizeyi kaldırdım; arayan abimdi.
“Kardeşim, iyi misin? Çok korktum!”
“İyiyim abi, sorun yok, lütfen panikleme.”
“Nasıl iyi olayım kardeşim? Uçak denize çakılmış!”
“Aslında tam olarak düşmedi ama... yine de battık sayılır.”
“Çok şükür iyisin ya...”
“İyiyim, korkma abiciğim.”
“Geleyim mi yanına? Seni görmek istiyorum.”
“Hayır abi, şu an sıkı bir güvenlik soruşturması altındayız. Annemlere de gelmeyin dedim, eve dönünce görüşürüz zaten. Kendinize çok iyi bakın.”
“Tamam Güz’üm, öpüyorum seni.”
Abimle konuşup telefonu kapattım. İçimde hâlâ o korkunun soğuk terleri dolaşıyordu; ama korkum kendim için değil, o uçaktaki 250 masum can içindi. Çok şükür ki hepsi kurtulmuştu. Lakin babamın telefonda sarf ettiği o cümle aklımı kemirip duruyordu: ‘Senin o uçakta olduğunu bilseydim girer miydim bu işe...’ Babamın bu sabotajla, o karanlık yapıyla en ufak bir bağı varsa... Hayır, düşünmek bile istemiyordum. Buna dayanabileceğimi sanmıyordum.
Uyumayı pek sevmezdim zaten, yaram da sızım sızım sızlıyordu. Tam o sırada kapı yavaşça tıklatıldı ve Targan içeri girdi. Utancımdan başımı hemen pencereye çevirdim; az önceki o talihsiz ‘gaz’ kazasından sonra yüzüne nasıl bakacağımı bilemiyordum. O ise ses çıkarmadan gelip refakatçi koltuğuna oturdu.
İkimiz de sessizdik. Yapma Güzide, diyordum içimden, unuttun onu sen, kalbin kırık bir kere! Ama nerede... Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyor, nefesim daralıyordu.
O an, parmağımda takılı olan nabız ölçer cihazı (oksimetre) ihanet eder gibi biplemeye başladı. Cihazın ekranındaki sayılar tırmanıyor, ses hızı artıyordu. Targan şaşkınlıkla başını kaldırıp bana baktı. Rezil olmamak için parmağımdaki cihazı hızla çekip çıkardım. Bu defa da cihaz ‘Dıııt!’ diye uzun bir uyarı sesi vermeye başladı.
Targan elini ağzına götürüp bıyık altından gülerek bana baktı: “Heyecanlanmanıza gerek yok Teğmenim, daha çok görüşeceğiz.”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Abla eline emeğine sağlık çok güzel olmuş 😙💞
Yorum
Yorum bulunamadı.