⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 33•
KAR ALTINDAKİ KÜLLER VE BEKLENMEYEN MİSAFİRLER
Tema:
Helikopterle Eskişehir 1. Ana Jet Üs Komutanlığı’na iniş yaptıktan sonra Targan’la yollarımız aniden ayrıldı. Özel zırhlı bir askerî araçla lojmanlarımıza doğru yol alırken zihnim tam anlamıyla bir savaş alanıydı. O hastane asansöründe beni birdenbire öpmesi şaka mıydı? Yıllar sonra karşıma çıkıp aklımı başımdan almaya çalışmasının gayesi neydi? Aynı şehirde, aynı üste görev yapacak olmamız saf bir tesadüf olabilir miydi? Yoksa... Yoksa beni seviyor muydu? Asla, diyordum kendi kendime, imkânsız bu!
Yine arkasına bile bakmadan, tek kelime etmeden çekip gitmişti. Ayaz’ın sevgilim olduğunu sandığı için mi öfkelenmişti yoksa? Aslında kendime de kızıyordum; sırf onun o demirden duvarlarını çatlatmak, onu kıskandırmak için böyle ucuz bir oyun oynamamalıydım.
Ayaz’la birlikte dairemin önüne geldiğimizde içeriye kadar bana eşlik etti. Ev arkadaşım Tabip Teğmen Makbule görevdeydi; diğer ev arkadaşımız Asteğmen Hemşire Esma ise memleketine, ailesinin yanına gitmişti. Karnımdaki ameliyat yerini tutarak yavaşça koltuğa uzandım. Ayaz hemen mutfağa koşup bana bir bardak su getirdi.
"Güz, istersen yanında kalabilirim bu akşam? Yardımcı olurum."
"Olmaz Ayaz, teşekkür ederim. Ben başımın çaresine bakarım, zaten Makbule birazdan nöbetten döner."
"Tamam Güz... Şey, o muydu peki?"
"Evet..." dedim başımı öne eğerek.
"Bana sırf onun inadından mı 'aşkım' dedin?"
Gözlerimi kaçırarak mırıldandım: "Özür dilerim Ayaz... Yaptığım aptallıktı, biliyorum. Senin de sevdiğin biri varken seni böyle bir oyuna alet etmemeliydim. Hani açılacaktın ona, ne oldu?"
Ayaz derin bir iç çekip gözlerimin içine baktı: "Açılmak istedim ama... o başkasını seviyormuş."
"Bu kötü olmuş... Karşılıksız aşkın ne demek olduğunu çok iyi bilirim Ayaz. Belki de şansını denemelisin, kim bilir belki de sevdiği kişi onun değerini bilmiyordur."
"Öyle yapacağım Güz... Neyse, ben görevimin başına döneyim. Acil bir durum olursa telsizden ulaş bana."
"Tamam, haber veririm. Kendine iyi bak..."
"Sen de..." dedi ve kapıyı çekip evden ayrıldı.
Şimdi evde yine kendi gölgem ve çelişkilerimle baş başa kalmıştım. Dudaklarımda hâlâ onun o sert, yakıcı öpücüğünün sıcaklığı duruyordu. Kalbim deli gibi atıyor, bir saniye olsun onu düşünmeden edemiyordum. Yıllarım hislerimi bastırmakla, bu yangını söndürmeye çalışmakla geçmişti. Üstelik babamın o hastane odasında telefonda sarf ettiği o muammalı cümle içimdeki şüpheleri körüklüyordu; bu büyük uçak sabotajının babamla bir ilgisi olabilir diye düşünmek bile ruhumu zehirliyordu.
Yavaşça kalkıp odamdan laptopumu aldım, internet kablosunu takıp haber sitelerinde günlerdir manşetlerden inmeyen uçak kazasını araştırmaya başladım. Resmî gizlilik kararı nedeniyle bizim adlarımız rapordan çıkarılmıştı; bizler bu facianın gizli kahramanları olarak kalacaktık. Haberlerde, ne yazık ki 20 yolcunun buz gibi sularda hipotermi geçirerek hayatını kaybettiğini, 5 kişinin ise panik anında can yeleklerini açmadığı için boğulduğunu okudum. Aralık ayının o dondurucu ayazında, Akdeniz’in o karanlık sularında verdiğimiz yaşam mücadelesi gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzeldi okurken çok acıktım şimdi tarçınlı kurabiye tarifi bulup yapıcam. Emeğine sağlık ablacımmm 🤍🤗
İlk okuyan benim çok mutlu olduum🤗 Eline emeğine sağlık ablamm🦋❤
Yorum
Yorum bulunamadı.