⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 35•
DÜŞMANIN GÖLGESİNDE İTİRAF VE YAĞMUR ALTINDAKİ HESAPLAŞMA
Tema:
Yine üzerime oynanan o acımasız oyunun ortasında kalmıştım. Rüyamda ne görüyorsam birer birer gerçeğe dönüşüyordu; tıpkı Deniz’in hain çıkması gibi... İçimdeki o sızılı boşluğa sarılıp kalmıştım. Neden ya? Sadece deli gibi aşık olmuştum ben; onun o sert kabuğunun altındaki şefkate, gamzesine sığınmak istemiştim. Bütün o acıları, o yalnızlık yıllarını tek başıma yüreğimde taşıyordum.
O an, eğer bana sadece iki kelime söyleseydi... “Seni seviyorum” deseydi, belki de gözünün önünde dünyayı yakar, her şeyi ateşe verirdim.
Elimdeki telefonun arka kapağını ve bataryasını aceleyle yerine takıp derin bir soluk aldım ve ellerim titreye titreye babamın numarasını tuşladım. Duyacaklarımın beni tamamen paramparça edeceğini biliyordum ama bu gerçeği göze almak zorundaydım.
Telefonun karşı tarafında çalma sesi kesildi ve o sert, mesafeli ses kulaklığa doldu:
“Alo, ne istiyorsun Güzide?”
“Ne istediğimi çok iyi biliyorsun baba!” dedim, gözlerimden sıcak yaşlar süzülürken.
“Gerekeni sana Deniz söyledi zaten, daha ne istiyorsun kızıml”
“Baba... Babam... Ne olur böyle bir şey yok de! Benim bu işlerle hiçbir ilgim yok de, ne olursun!”
“Bir kere girdin mi o bataklık seni yutar kızım... Artık istesem de çıkamam. Ama size bir zarar gelmemesi için arkada her şeyi ayarladım. Şimdi senden tek ricam, bu işi daha fazla kurcalamaman! Yoksa ne yaşayabilirler, ne ben, ne de sen...”
“Bu kadar mı korkaksın baba sen?! Vatanın gözünün önüne getirilip parça parça bölünmesine nasıl bu kadar rahat seyirci kalabilirsin?! Orada bebekler var, çocuklar var... Onların da mı hiçbir önemi yok senin gözünde?!”
“Dünyanın düzeni değişmesi gerekiyor belki de kızım. Düzen değişirse, toplum da değişir.”
“Sen diyorsun ki başkalarının sömürgesi altında olalım, köpek gibi onların ekmeğine muhtaç yaşayalım, öyle mi? Sen benim babam olamazsın! Buna asla izin vermem... Eğer bu yolda karşıma çıkarsan, seni kendi ellerimle vururum baba!”
Karşı taraftan dalga geçer gibi buz gibi bir gülüş yükseldi:
“Kızım büyümüş de asker olmuş, şimdi de babasını ölümle tehdit ediyor.”
“Beni ciddiye al ya da alma; gözümü bir an bile kırpmam baba!” dedim ve cevabını beklemeden telefonu yüzüne kapattım.
Aradan yirmi Aralık’ın üzerinden iki tam gün geçmişti.
Tık... Tık...
Kapının çalmasıyla daldığım karanlık düşüncelerden sıyrıldım, yorgun bacaklarımı uzattığım sehpadan yere indirip hızla kapıya koştum. Kilidi açıp kapıyı araladığımda karşımda duran silüetle dünyalar benim oldu:
“Esma... Civcivim, hoş geldin!”
“Hoş bulduk Güz’üm!”
Hızla erişip boynuma sarıldı. İçeri geçip botlarını çıkardıktan sonra söylenmeye başladı: “Kız, İzmir bile buz kesmişti, buralar benden beter, dondum valla!”
Montunu vestiyere asıp valizini kenara bıraktı ve salona geçip koltuğa yığıldı: “Kanka, o marifetli ellerinden şöyle bol köpüklü bir salep yap da karşılıklı içip dertleşelim.”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Eline sağlık abla harika olmuş sonunda konuşsunlar artık 💞
Yorum
Yorum bulunamadı.