Lâl Erensoy.
Geceyi orada sabahladık. Neden böyle olmuştu bilmiyorum. Kendime uykuyu engelleyerek ceza vermiştim. Bir cinayet olmuştu ve biz suçlu hakkında ufak bir şey bile bilmiyorduk.
Bir ipucu vardı. O tesadüf olabilirdi. İşte bir şeyden bile emin olamamak çok acı verici.
Peki neden benim ismimin üstü çizik değildi? İşte bunu hiç anlayamamıştım.
Gece boyu olayı düşündüm. Adli tıp raporunu defalarca okudum.
Ege Vardar.
Neden o? Bir suçu yoktu. Lisede aynı sınıfta olduğumuzu hatırlıyorum. Arada konuşmalarımız geçmişti. Ama bir kötü huyu yoktu. Birine bir zararı da yoktu.
Demir için gece biraz garip geçti.
Ara sıra uyuyakaldı ve galiba kabuslardan uyandı.
Ama şu an onu düşünecek durumda değildim.
Sabah 8'e yaklaştığında memurlar gelmeye başladı. Herkesin ağzında bu konu vardı.
Öğlene doğru karakola iki kişi aynı anda geldi.
Tahmin edin kim?
Dilek ve Aras.
Aras'ın elinde bir poşet vardı.
Demir'le aynı anda ayağa kalktık. İkisi de her zamanki gibi utançtan domatese dönmüştü.
Benim odama girdiğimizde Demir'le bakıştık.
Bunlar neden bu kadar utanmıştı?
Dilek bir an bana baktı. Sonra da Aras'a.
Aras en son dayanamamıştı. Ağzından o sözcükler çıktı.
"Biz ballı turtamla sevgili olduk."
Bir an bu cümleyi anlayamadım.
Ama sonra yüzüme bir gülümseme yerleşti.
Alkışladım.
"Çok şükür!"
Demir de bana katıldı. "Aferin lan! Ama Aras, kardeşim. Sana kötü bir haberim var."
Aras'ın yüzündeki gülümseme hafifçe soldu.
"Ne oldu lan?!"
Demir ona bir adım attı. Biz de Dilek'le kenara çekilmiş ikisini izliyorduk.
Demir eliyle Aras'ın ensesini tuttu.
Bölüm Yorumları