Karaca Arslan

Giray'ın yüzüne bakıyordum.“Giray.”“Efendim?”“Benden bir şey saklıyor musun?”Bir süre cevap vermedi.Bu sessizlik bile yeterliydi.“Giray?”“Hayır.”“Bana bakarak söyle.”Gözlerini benimkilerden ayırmadı.“Hayır, Karaca.”Nedense bu kez ona inanmak istedim.Ama telefonumda duran mesaj aklımdan çıkmıyordu.“Ama Giray biliyor.”Telefonu elime aldım.“Bunu kim gönderiyor?”“Bilmiyorum.”“Peki neden özellikle senin adını yazıyor?”“Bizi birbirimize düşürmek için olabilir.”“Olabilir.”“Evet.”“Ya değilse?”Giray sustu.“Karaca, şu an yapabileceğimiz en doğru şey bu mesajlara cevap vermemek.”“Peki ne yapacağız?”“Bekleyeceğiz.”“Ben beklemekten nefret ediyorum.”“Farkındayım.”“Sen her şeyi fark ediyorsun zaten.”“Görevim.”“Yine görev.”Giray hafifçe gülümsedi.“Başka ne diyeceğim?”“Mesela normal bir insan gibi konuşabilirsin.”“Nasıl?”“Bilmiyorum.”“Güzel.”“Benimle dalga geçme.”“Geçmiyorum.”“Geçiyorsun.”Giray cevap vermedi.Tam o sırada kapı çaldı.İkimiz de aynı anda kapıya baktık.Giray'ın yüzündeki gülümseme anında kayboldu.“Sen burada kal.”“Kim geldi?”“Bilmiyorum.”Giray kapıya doğru ilerledi.Ben de arkasından gitmek istedim ama bu kez sözünü dinledim.Kapıyı açtı.Dışarıda kimse yoktu.Sadece yere bırakılmış küçük beyaz bir zarf vardı.Giray eğilip zarfı aldı.“Ne o?”“Bilmiyorum.”“Yine mi?”Giray zarfı çevirdi.Üzerinde hiçbir isim yoktu.Sadece siyah bir işaret vardı.Giray'ın yüzü değişti.“Ne oldu?”“Hiçbir şey.”“Giray.”“Karaca, odana git.”“Gitmeyeceğim.”“Lütfen.”“Hayır.”Giray zarfı açtı.İçinden tek bir fotoğraf çıktı.Fotoğrafa baktığı anda eli durdu.“Ne var?”Fotoğrafı bana vermek istemedi.“Göster.”“Karaca…”“Göster.”Sonunda fotoğrafı bana uzattı.Fotoğrafta babam vardı.Ama bu kez yanında Giray vardı.İkisi de çok daha genç görünüyordu.Şaşkınlıkla Giray'a baktım.“Sen babamı önceden tanıyor muydun?”Giray cevap vermedi.“Giray?”“Evet.”“Ne zamandır?”“Uzun zamandır.”“Bana neden söylemedin?”“Çünkü önemli değildi.”“Nasıl önemli değil?”Fotoğrafı tekrar elime aldım.“Bu fotoğraf ne zaman çekilmiş?”“Yıllar önce.”“Sen o zaman kaç yaşındaydın?”“On sekiz.”“On sekiz?”Giray başını salladı.“Peki babamla ne işin vardı?”“Çalışıyordum.”“On sekiz yaşında mı?”“Evet.”“Ne iş yapıyordun?”Giray sustu.“Giray.”“Karaca, bunu şimdi konuşmayalım.”“Hayır.

Şimdi konuşacağız.”“Buna hazır değilsiniz.”“Benim hakkımda herkes karar veriyor.