Karaca Arslan

Bahçeye bakıyordum.Kapı gerçekten açıktı.Oysa biraz önce kapalı olduğuna emindim.Giray pencerenin önünden ayrıldı.“Karaca, odana git.”“Hayır.”“Karaca.”“Bu sefer gitmeyeceğim.”Giray bana baktı.“Bu bir oyun değil.”“Ben de oyun oynamıyorum.”“Biliyorum.”“E o zaman bana ne olduğunu söyle.”Giray birkaç saniye sustu.Sonra ceketini aldı.“Burada kal.”“Sen nereye gidiyorsun?”“Bahçeye.”“Ben de geliyorum.”“Hayır.”“Giray!”“Karaca, lütfen.”Sesindeki ciddiyet beni susturdu.Giray kapıya doğru yürüdü.Ben de arkasından gittim.“Tamam, yanında duracağım.”“Hayır.”“Beni burada yalnız bırakamazsın.”Giray durdu.Sonra bana döndü.“Peki.”İlk kez itiraz etmedi.Birlikte bahçeye çıktık.Hava kararmıştı.Bahçenin her tarafı sessizdi.Giray kapıya doğru ilerledi.Ben de birkaç adım arkasından yürüdüm.Kapının yanında durdu.Yerde ayak izleri vardı.Giray çömeldi.İzlere baktı.“Ne oldu?”“Biri buraya kadar gelmiş.”“Sonra?”“Sonrası yok.”“Nasıl yani?”Giray ayağa kalktı.“İzler burada bitiyor.”“Bu mümkün mü?”“Normal değil.”Tam o sırada arkamızdan bir dal sesi geldi.Giray bir anda önüme geçti.“Kim var?”Cevap yoktu.Giray birkaç adım ileri gitti.Ben olduğum yerde kaldım.Sonra çalıların arasından küçük bir kedi çıktı.Bir an sessiz kaldım.Giray bana baktı.Ben de ona.“Şey…”“Evet.”“Korktum.”“Fark ettim.”“Sen de korktun.”“Hayır.”“Kesin korktun.”“Hayır.”“Gözlerin büyüdü.”“Karaca.”“Tamam tamam.”İlk kez ikimiz de gülümsedik.Ama gülümsememiz uzun sürmedi.Giray yerde bir şey fark etti.Küçük, siyah bir anahtarlık.Elini uzatıp aldı.“Bu ne?”“Bilmiyorum.”Anahtarlığı bana çevirdi.Üzerinde küçük bir harf vardı.M.“Bu Mahir'in mi?”“Bilmiyorum.”“Başka kimde M harfi olabilir?”Giray cevap vermedi.Anahtarlığı cebine koydu.“Bunu babanıza göstereceğim.”“Ben de geleceğim.”“Tamam.”Eve geri döndük.Babamı aradık.Giray telefonu hoparlöre aldı.“Tufan Bey.”“Ne oldu?”“Bahçe kapısı açıktı.”Babam birkaç saniye sustu.“Kim açmış?”“Bilmiyoruz.”“Karaca yanında mı?”“Evet.”“Telefonu ona ver.”Telefonu aldım.“Baba?”“İyi misin?”“İyiyim.”“Giray'ın sözünden çıkma.”“Baba…”“Ne?”“Sen Giray'ı nereden tanıyorsun?”Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.“Bunu neden soruyorsun?”“Bir fotoğraf bulduk.”Babamın sesi değişti.“Ne fotoğrafı?”“Sen ve Giray.”Yine sessizlik.“Karaca…”“Baba, Giray'ı önceden tanıyor muydun?”“Evet.”“Ne kadar önceden?”“Uzun zaman önce.”“Peki neden bana söylemedin?”Babam cevap vermedi.“Baba?”“Çünkü bilmen gerekmiyordu.”Telefonu kapattı.Elimde telefonla öylece kaldım.“Gördün mü?” dedim Giray'a.“Ne?”“Babam bile bir şey saklıyor.”Giray başını eğdi.“Evet.”“Peki sen?”Giray bana baktı.“Ben de bazı şeyleri saklıyorum.”“Ne?”“Henüz söyleyemem.”“Giray!”“Karaca…”“Bana sürekli böyle yapma.”“Nasıl?”“Bir şey biliyorsun, sonra susuyorsun.”Giray derin bir nefes aldı.“Bir gün anlatacağım.”“Ne zaman?”“Doğru zamanda.”“Ben doğru zamanı beklemek istemiyorum.”“Biliyorum.”Giray yanıma geldi.“Bana güven.”“Çok zor.”“Biliyorum.”“Peki neden güveneyim?”Giray birkaç saniye sustu.“Çünkü bugüne kadar sana verdiğim tek söz seni korumaktı.”Gözlerim doldu.“Ya bir gün koruyamazsan?”Giray'ın yüzü ciddileşti.“O gün gelmeyecek.”“Bunu nereden biliyorsun?”“Bilmiyorum.”“Bak yine bilmiyorum.”Bu kez gülümsedi.“Bazen bilmek zorunda değiliz.”Bir süre sessiz kaldım.Sonra elimdeki anahtarlığa baktım.“Mahir gerçekten yaşıyorsa?”“Onu bulacağız.”“Ya bizi bulursa?”Giray hiç düşünmeden cevap verdi.“Önce beni bulur.”“Sonra?”“Sonrasını düşünme.”“Ben düşünürüm.”“Karaca.”“Ne?”“Bana güven.”Başımı eğdim.“Tamam.”O gece odama çıktığımda telefonu yatağımın üzerine bıraktım.Tam uyuyacakken telefonum titredi.Yeni bir mesaj.Bu kez sadece tek bir fotoğraf vardı.Fotoğrafı açtım.Giray vardı.Ama fotoğraf bugünden değildi.Giray çok daha gençti.Yanında ise...Babam vardı.Fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu:“Sana gerçeği söylemedi.”Kalbim hızla atmaya başladı.Mesajın devamı geldi.“Giray'ın seni neden koruduğunu öğrenmek istiyorsan, yarın saat 18.00'de eski depoya gel.”Telefon elimden düşecek gibi oldu.Son mesaj ise her şeyi daha da korkutucuydu.“Ama Giray'a sakın söyleme.”Ekrana bakakaldım.Sonra kapının diğer tarafından Giray'ın sesi geldi.“Karaca?”Telefonu hemen yastığımın altına sakladım.“Efendim?”“İyi misin?”Bir süre cevap veremedim.“Karaca?”“İyiyim.”Kapının önünde birkaç saniye sessiz kaldı.“Tamam.

İyi geceler.”“İyi geceler, Giray.”Ayak seslerini duydum.Uzaklaştı.Ben ise yatağımda oturup telefonuma baktım.Yarın saat 18.00.Eski depo.Ve Giray'ın haberi olmayacaktı.Ama içimde bir ses bunun çok kötü bir fikir olduğunu söylüyordu.Yine de...Gitmeye karar vermiştim.