Karaca Arslan

Telefonu yastığımın altına sakladıktan sonra uzun süre uyuyamadım.Yarın saat 18.00'de eski depoya gitmem gerekiyordu.Ama Giray'a söylemeyecektim.En azından mesajda öyle yazıyordu.Sabah olduğunda gözlerimi zor açtım.

Yataktan kalkıp aynaya baktım.“Bugün ne yaptığını sanıyorsun Karaca?”Kendi kendime konuşuyordum.“Eski depoya tek başına gideceksin.”Bir süre aynaya baktım.“Harika fikir.”Tam odadan çıkacakken kapı çaldı.“Karaca?”Giray.“Gel.”Kapıyı açtı.“Günaydın.”“Günaydın.”“Uyudunuz mu?”“Evet.”Giray kaşını kaldırdı.“Emin misiniz?”“Evet.”“Gözlerinizden pek öyle görünmüyor.”“Sen de çok sorguluyorsun.”“Görevim.”“Her şey görev.”Giray hafifçe gülümsedi.“Bugün dışarı çıkacağız.”Bir an durdum.“Nereye?”“Bir yere.”“Giray!”“Kontrol etmem gereken bir yer var.”“Ben de gelebilir miyim?”“Evet.”Kalbim hızlandı.Eski depo...“Tamam.”Saatler geçti.Akşamüstü arabaya bindik.Giray arabayı kullanıyordu.Ben ise camdan dışarı bakıyordum.Telefonum cebimdeydi.Mesaj hâlâ oradaydı.18.00.