Karaca Arslan

“Sonunda geldiniz.”Depoda yankılanan sesle Giray'ın elimi tuttuğunu hissettim.Bu kez elimi bırakmadı.Ben de çekmedim.“Sen kimsin?” dedi Giray.Karanlığın içinden bir adam çıktı.Yüzünü tam göremiyordum.“Beni hatırlamadın mı, Giray?”Giray'ın yüzü bir anda ciddileşti.“Hatırlamam gereken biri misin?”Adam güldü.“Eskiden daha hızlı hatırlardın.”Giray önümde durdu.“Karaca, arkamda kal.”“Tamam.”Adam bize doğru birkaç adım attı.“Demek Karaca bu.”İçim ürperdi.“Benim adımı nereden biliyorsun?”Adam cevap vermedi.Giray bir adım öne çıktı.“Onunla konuşma.”Adam gülümsedi.“Onu bu kadar korumanın sebebi ne?”Giray cevap vermedi.Ben ise Giray'ın koluna hafifçe dokundum.“Giray.”“Efendim?”“Korkmuyorum.”Bana döndü.“Emin misin?”“Sen yanımdasın.”Bir an gözlerime baktı.Sonra hafifçe gülümsedi.“Güzel cevap.”“Bazen güzel cevaplar verebiliyorum.”“Bazen.”“Ne demek bazen?”“Genelde çok konuşuyorsunuz.”“Yine başladın.”Adam ikimize bakıp başını iki yana salladı.“Gerçekten ilginçsiniz.”Giray ona döndü.“Buraya neden geldik?”Adam cebinden bir zarf çıkardı.“Bunu ona vermek için.”Zarfı bana uzattı.Giray hemen araya girdi.“Ben alırım.”“Hayır.”Giray bana baktı.“Karaca.”“Bu benim için.”Elimi uzatıp zarfı aldım.Adam arkasını döndü.“Bundan sonrası size kalmış.”“Dur!”Adam yürümeye devam etti.“Bana gerçeği söyle!”Adam sadece arkasına bakıp gülümsedi.Sonra karanlığın içinde kayboldu.Zarfı açtım.İçinden küçük bir anahtar çıktı.Bir de kâğıt.Üzerinde tek bir adres yazıyordu.“Arslan ailesinin eski evi.”Giray kâğıdı elimden aldı.“Buraya gitmeyeceğiz.”“Neden?”“Çünkü bu bir tuzak olabilir.”“Olabilir.”“Kesinlikle tuzak.”“E o zaman neden anahtar göndermişler?”“Bilmiyorum.”“Senin en sevdiğin kelime bu galiba.”Giray bana baktı.“Ne?”“Bilmiyorum.”İstemeden güldüm.Giray da güldü.“Tamam, bundan sonra daha az söyleyeceğim.”“Gerçekten mi?”“Deneyeceğim.”Depodan çıktığımızda hava iyice soğumuştu.Arabaya doğru yürürken koluma baktım.Köpeğin ıssırdığı yer hayla hafifte olsa kanıyordu.Giray da fark etti.“Kolun nasıl?”“İyi.”“Göreyim.”“Giray, gerçekten bir şey yok.”“Göreyim.”Kolumu uzattım.Giray dikkatlice baktı.“Eve gidince temizleyeceğiz.”“Tamam.”“Ve bir daha köpek görünce önümden atlamayacaksın.”“Senin için yaptım.”“Biliyorum.”“Pişman değilim.”Giray başını iki yana salladı.“İnatçısın.”“Sen de.”“Benim işim bu.”“Benimki ne?”Giray birkaç saniye düşündü.“Başımı ağrıtmak.”“Giray!”Gülmeye başladı.“Şaka yaptım.”“Bir daha yapma.”“Tamam.”Arabaya bindik.Bir süre sessizce ilerledik.Sonra Giray müziği açtı.Şaşırdım.“Sen müzik mi dinliyorsun?”“Evet.”“Ben seni sadece sessizlik dinliyor sanıyordum.”“Komik.”“Gerçekten.”Giray başını salladı.“İstersen kapatayım.”“Hayır.”Bir süre şarkıyı dinledik.Sonra dayanamadım.“Giray?”“Efendim?”“Senin hiç normal bir hobin yok mu?”“Var.”“Ne?”“Uyumak.”“Bu hobi değil.”“Benim için öyle.”Güldüm.Giray da gülümsedi.O an fark ettim.Artık yanında eskisi kadar gerilmiyordum.Eskiden sürekli bana “Karaca hanım” diyen, yüzü hiç gülmeyen adam gitmiş gibiydi.Karşımda artık benimle şakalaşan, sinirlendiğimde gülen ve korktuğumda yanımda duran Giray vardı.Arabadan indiğimizde kapıyı benim için açtı.“Buyurun.”“Teşekkür ederim, Bay Soğuk.”“Rica ederim, Hanım Ağa.”Olduğum yerde kaldım.“Hanım Ağa mı?”“Evet.”“Bana lakap mı taktın?”“Belki.”“Benim sana taktığım lakaplardan sonra mı?”“Evet.”“Hiç beğenmedim.”“Bence yakıştı.”“Hayır.”“Evet.”“Giray.”“Efendim, Hanım Ağa?”Gülmemek için yüzümü çevirdim.Ama başaramadım.Gülmeye başladım.Giray da güldü.O an ikimizin de fark ettiği bir şey vardı.Artık aramızdaki sessizlik eskisi gibi değildi.Eskiden sessizlik olduğunda birbirimize söyleyecek bir şey bulamazdık.Şimdi ise sessizlik bile garip şekilde huzurluydu.Tam eve girecekken Giray durdu.“Karaca.”“Efendim?”“Bugün benim için önüme geçtin.”“Evet.”“Bir daha yapma.”“Bilmiyorum.”Giray kaşını kaldırdı.“Ne?”“Bilmiyorum.”“Bak yine başladın.”Gülümsedim.“Belki yine yaparım.”Giray başını iki yana salladı.“Sen gerçekten baş belası olacaksın.”“Sen de benim korumamsın.”“Evet.”“Yani bana katlanmak zorundasın.”Giray bana baktı.“Galiba artık sadece görevim olduğu için katlanmıyorum.”Bir an sustum.Kalbim hızlandı.“Ne demek o?”Giray kapıyı açtı.“Sonra anlatırım.”Ve içeri girdi.Ben ise kapının önünde öylece kaldım.Çünkü ilk defa Giray'ın söylediği bir cümle beni korkutmamıştı.Tam tersine...İçimi garip bir şekilde ısıtmıştı.