Karaca Arslan

Kapının önünde birkaç saniye daha öylece kaldım.Giray çoktan içeri girmişti ama söylediği cümle hâlâ aklımda dönüp duruyordu.“Galiba artık sadece görevim olduğu için katlanmıyorum.”Bu cümlenin anlamını çözmeye çalışıyordum.Acaba ne demek istemişti?Bana gerçekten değer vermeye mi başlamıştı?Yoksa ben mi gereğinden fazla anlam yüklüyordum?“Karaca?”Giray'ın sesiyle düşüncelerimden çıktım.Kapının yanında durmuş bana bakıyordu.“Geliyor musun?”“Geliyorum.”İçeri girdim.Giray kapıyı kapattıktan sonra bana baktı.“Kolunu göster.”“Yine mi?”“Evet.”“Giray, az önce baktın.”“Az önce dışarıdaydık.”“Ne fark ediyor?”“Şimdi ışık var.”Kolumu uzattım.Giray dikkatlice yaraya baktı.“Biraz kızarmış.”“Geçer.”“Temizlememiz lazım.”“Tamam.”Salona geçtik.Ben koltuğa oturdum.

Giray ise ilk yardım çantasını almak için mutfağa gitti.Birkaç dakika sonra geri geldi.Yanıma oturdu.“Uzat.”Kolumu uzattım.Giray yarayı temizlemeye başladığında yüzümü buruşturdum.“Acıyor mu?”“Biraz.”“Dayan.”“Sen çok acımasızsın.”“Ben mi?”“Evet.”“Az önce köpeğin önüne atlayan sen değil miydin?”“Onun bununla ne ilgisi var?”“Çok ilgisi var.”Gözlerimi devirdim.“Yine başlama.”Giray gülümsedi.“Başlamadım.”“Başladın.”“Tamam.”Bir süre sessiz kaldık.Sonra aklıma takılan şeyi sormaya karar verdim.“Giray.”“Efendim?”“Az önce söylediğin şey…”Elindeki pamuk bir an durdu.“Hangisi?”“Biliyorsun.”Giray bana baktı.“Bilmek istemiyorum.”“Sen söylemiştin.”“Ben çok şey söylüyorum.”“Giray.”“Efendim?”“Ciddiyim.”Giray'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.“Tamam.”“Ne demek istedin?”Bir süre sessiz kaldı.Sonra gözlerini yarama çevirdi.“Seni düşündüğümden daha fazla önemsiyorum.”Kalbim hızlandı.Bir şey söylemek istedim ama kelimeler ağzımdan çıkmadı.Giray da sanki söylediği şeyden sonra ne yapacağını bilememiş gibi ayağa kalktı.“Bitti.”Koluma baktım.“Teşekkür ederim.”“Rica ederim.”Giray ilk yardım çantasını kapatıp masanın üzerine bıraktı.Tam o sırada gözüm masadaki zarfa takıldı.Zarf.İçinden çıkan anahtar.Ve Arslan ailesinin eski evinin adresi.“Giray.”“Efendim?”“Oraya gitmeliyiz.”Giray'ın yüzü bir anda ciddileşti.“Hayır.”“Neden?”“Çünkü bunun bir tuzak olduğunu düşünüyorum.”“Ama belki de cevaplar oradadır.”“Belki de bizi oraya çekmek istiyorlar.”“Peki ya gitmezsek?”Giray sustu.“Ya gerçekten önemli bir şey varsa?”“Karaca…”“Giray, o adam benim adımı biliyordu.”Giray gözlerini benden ayırmadı.“Biliyorum.”“Seni de tanıyordu.”“Biliyorum.”“Ve bize bu anahtarı verdi.”Anahtarı elime aldım.“Bence bunu görmezden gelemeyiz.”Giray birkaç saniye düşündü.Sonra anahtarı elimden aldı.“Yarın gideceğiz.”Gözlerim büyüdü.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Az önce gitmeyeceğiz diyordun.”“Fikrimi değiştirdim.”“Nasıl?”“Çünkü sen tek başına gitmeye çalışacaksın.”Gülümsedim.“Beni tanımaya başladın.”“Maalesef.”“Giray!”Gülmeye başladı.“Şaka yapıyorum.”“Hiç komik değildi.”“Bence komikti.”“Değildi.”“Tamam, Hanım Ağa.”Yüzümü buruşturdum.“Bana hâlâ öyle mi diyeceksin?”“Evet.”“Vazgeç.”“Hayır.”“Giray.”“Efendim, Hanım Ağa?”İstemeden güldüm.“Sinir bozucusun.”“Bunu daha önce de söylemiştin.”“Çünkü hâlâ öylesin.”Giray gülümsedi.Sonra yüzü tekrar ciddileşti.“Ama yarın benim yanımdan ayrılmayacaksın.”“Tamam.”“Ciddiyim.”“Ben de ciddiyim.”“Ne olursa olsun.”“Tamam.”“Ve bir daha benim önüme geçmeyeceksin.”Başımı eğdim.“Tamam.”Giray kaşını kaldırdı.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Emin misin?”“Eminim.”Bir an bana baktı.Sonra hafifçe gülümsedi.“Güzel.”Ertesi gün akşam olduğunda arabaya bindik.Hava kapalıydı.Yol boyunca fazla konuşmadık.Eski ev şehrin biraz dışındaydı.Yollar giderek tenha olmaya başladı.Bir süre sonra uzakta büyük, eski bir ev göründü.Evin etrafı ağaçlarla çevriliydi.Giray arabayı yavaşlattı.“İşte burası.”Eve baktım.İçimde garip bir his oluştu.“Burası çok eski.”“Evet.”“Burada gerçekten kimse yaşamıyor mu?”“Uzun zamandır boş.”Araba durdu.Giray indi.Ben de kapımı açtım.Tam ayağımı yere bastığım anda Giray elimi tuttu.Şaşırıp ona baktım.“Ne oldu?”“Bekle.”“Ne?”Giray etrafa baktı.“Bir şey duydum.”İkimiz de sessizleştik.Rüzgâr ağaçların arasından geçiyordu.Sonra uzaktan bir dal kırılma sesi geldi.Giray hemen önüme geçti.“Arkamda kal.”Bu kez itiraz etmedim.“Tamam.”Giray birkaç saniye daha etrafı dinledi.Sonra bana döndü.“Bir şey yok.”“Emin misin?”“Evet.”Evin kapısına doğru yürüdük.Anahtarı çıkardım.Giray bana baktı.“Hazır mısın?”“Hayır.”Gülümsedi.“Ben de değilim.”Anahtarı kilide yerleştirdim.Çevirdim.Kapı büyük bir gıcırtıyla açıldı.İçerisi karanlıktı.Giray telefonunun ışığını açtı.“Yanımdan ayrılma.”“Tamam.”İçeri girdik.Evin havası ağır ve soğuktu.Duvarlarda eski fotoğraflar vardı.Birinin önünde durdum.Fotoğrafa dikkatlice baktım.“Giray…”“Ne oldu?”“Şuna bak.”Giray yanıma geldi.Fotoğrafta birkaç kişi vardı.Ama bir kişi diğerlerinden farklıydı.Genç bir adam.Giray fotoğrafa baktığı anda yüzü değişti.“Bu…”“Tanıyor musun?”Giray cevap vermedi.“Giray?”Bir adım daha yaklaştı.“Evet.”“Neyi?”Giray gözlerini fotoğraftan ayırmadan konuştu.“Bu adamı tanıyorum.”“Kim?”Giray bana döndü.“Babamın eski ortağı.”Kalbim hızlandı.“Peki neden burada?”Giray cevap veremeden evin üst katından bir ses geldi.İkimiz de aynı anda yukarı baktık.Bir şey yere düşmüştü.Giray elimi tuttu.Bu kez elimi bırakmadı.“Karaca.”“Efendim?”“Ne olursa olsun…”Elimi biraz daha sıkı tuttu.“Yanımda kal.”