Karaca Arslan

“Yanımda kal.”Giray'ın söylediği bu cümleden sonra elimi bırakmadı.Ben de bırakmasını istemedim.Evin karanlık koridorunda yan yana ilerlemeye başladık.“Giray.”“Efendim?”“Burası gerçekten çok ürkütücü.”“Az önce korkmuyordun.”“Az önce yalandı.”Giray güldü.“En azından dürüstsün.”“Her zaman.”“Buna inanmıyorum.”“Niye?”“Çünkü dün köpekten korktuğunu söylemiştin.”“Ben köpekten korkuyorum zaten”“köpeğin olduğu yerde önüme atladın karaca.”“Senin için.”Giray durdu.Bana baktı.“Biliyorum.”Bir an ikimiz de sustuk.Sonra Giray'ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.“Bunu sürekli söyleyip durma.”“Neden?”“Sonra alışıyorum.”“Benim senin için bir şey yapmama mı?”“Evet.”“Alışırsan ne olacak?”“Daha çok isterim.”Kalbim bir an hızlandı.Giray da söylediği şeyin farkına varmış gibi başka tarafa baktı.“Boş ver.”“Hayır.”“Ne?”“Az önce ne dedin?”“Hiçbir şey.”“Giray.”“Efendim?”“Yine kaçıyorsun.”Gülümsedi.“Sen de çok soru soruyorsun.”“Çünkü merak ediyorum.”“Biliyorum.”Koridorun sonuna geldik.Giray elindeki telefonun ışığını duvarlara tuttu.“Burada bir sürü oda var.”“Hangisine gireceğiz?”“Bilmiyorum.”“Şaşırmadım.”“Karaca.”“Efendim?”“Bana laf mı soktun?”“Hayır.”“Kesinlikle soktun.”Gülmeye başladım.Giray da güldü.O an evin soğuk ve ürkütücü havasına rağmen kendimi garip şekilde rahat hissediyordum.Çünkü Giray yanımdaydı.Bir süre sonra eski bir kapının önünde durduk.Kapıyı açtığında içeride eski kitaplar ve kutular olduğunu gördüm.“Buraya bakalım.”İçeri girdik.Giray bir rafı incelerken ben odanın diğer tarafına geçtim.“Giray, şuna bak.”“Ne buldun?”“Eski fotoğraflar.”Giray yanıma geldi.Fotoğrafları birlikte incelemeye başladık.Bir tanesinde yine aynı adam vardı.“Bu adam her yerde.”Giray fotoğrafı elime aldı.“Evet.”“Sen gerçekten onu tanıyor musun?”“Eskiden.”“Peki neden bana hiçbir şey anlatmıyorsun?”Giray bana döndü.“Çünkü anlatacaklarımın seni tehlikeye atmasından korkuyorum.”“Ben zaten senin yanındayım.”“Biliyorum.”“Öyleyse bana güven.”Giray birkaç saniye gözlerimin içine baktı.“Güveniyorum.”Bu kez gülümseyen ben oldum.“Güzel.”Giray başını salladı.“Çok kendinden eminsin.”“Senin yanında artık biraz olabilirim.”“İyi.”“İyi mi?”“Evet.”“Niye?”“Çünkü eskiden benden sürekli uzak duruyordun.”“Sen de sürekli soğuk davranıyordun.”“Şimdi?”“Şimdi…”Giray kaşını kaldırdı.“Şimdi ne?”“Biraz daha katlanılabilirsin.”“Biraz mı?”“Çok değil.”“Bunu hak etmedim.”Gülerek odadan çıktım.“Ben diğer tarafa bakacağım.”“Karaca, bekle.”“Ne var?”“Birlikte gidelim.”“Beş dakika ayrı duramayız herhalde.”Giray başını iki yana salladı.“Bence duramayız.”Gülümsedim.“Tamam, beş dakika.”Giray'ın elini bıraktığım anda bunun kötü bir fikir olduğunu anlamıştım.Ama sadece birkaç dakikalığına diğer tarafa bakmak istemiştim.“Beş dakika,” demiştim.Şimdi ise önümde uzanan uzun koridora bakıyordum.“Tamam…”Kendi kendime derin bir nefes aldım.“Geri döneceğim.”Arkamı döndüm.Ama geldiğim koridoru bulamadım.Bir an olduğum yerde kaldım.“Ne?”Sağıma baktım.Sonra soluma.Her yer birbirinin aynısıydı.Duvarlar, kapılar, karanlık…“Giray?”Sesim boş evin içinde yankılandı.Cevap gelmedi.Bir adım attım.Sonra bir adım daha.“Giray!”Yine cevap yoktu.Kalbim hızlanmaya başladı.Telefonumu çıkardım.Ekrana baktım.Şebeke yoktu.“Hayır…”Telefonu tekrar kontrol ettim.Belki düzelirdi.Düzelmedi.Gözlerim dolmaya başladı.“Tamam Karaca, sakin ol.”Kendi kendime konuşuyordum ama sesim bile titriyordu.Bir kapının önünden geçtim.İçeriden bir ses geldiğini sandım.Bir anda durdum.“Kim var?”Cevap yoktu.Geri çekildim.“Giray?”Yine sessizlik.Bu kez korkum daha da arttı.Hızlıca yürümeye başladım.Sonra koşmaya başladım.Ama nereye gittiğimi bilmiyordum.Koridorun sonunda başka bir kapı vardı.Kapıyı açtım.Karanlık bir oda.Hemen kapattım.“Hayır.”Arkamı döndüm.Bu kez hangi taraftan geldiğimi tamamen unutmuştum.Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.“Giray…”Sesim çok küçük çıkmıştı.Bir kez daha bağırdım.“Giray!”Cevap yoktu.“Giray!”Sesim titriyordu.“Giray, neredesin?”Duvara yaslandım.Ellerim titremeye başlamıştı.Karanlıktan nefret ediyordum.Bu evden nefret ediyordum.Ve şu an tek istediğim şey Giray'ın yanımda olmasıydı.“Giray!”Bu kez bütün gücümle bağırdım.“GİRAY!”Koridorda ayak sesleri yankılandı.Bir an nefesimi tuttum.Sonra uzaktan bir ses duydum.“Karaca!”Giray.Başımı kaldırdım.“Giray!”Ayak sesleri hızlandı.Giray köşeden çıktığında hiç düşünmeden ona doğru koştum.Beni gördüğü anda yüzündeki endişeyi fark ettim.“Karaca!”Kendimi tutamadım.Direkt ona sarıldım.Kollarımı sıkıca boynuna doladım.Giray hiç düşünmeden sıkıca sarıldı “Buradayım.”Gözlerimi kapattım.“Çok korktum.”“Tamam.”“Kayboldum.”“Biliyorum.”“Telefonum çekmedi.”“Biliyorum.”“Sonra seni bulamadım.”Giray'ın eli saçlarıma gitti ve yavaşça okşadı “Tamam.

Artık buldun.”Başımı göğsünden kaldırmadım.“Bir daha beni bırakma.”Giray birkaç saniye sustu.Sonra sesi çok daha yumuşak çıktı.“Bırakmam.”Bir süre öyle kaldık.Sonra Giray hafifçe geri çekildi.Yüzüme baktı.Gözlerimdeki yaşları görünce yavaşça elini kaldırıp gözyaşlarımı sildi “İyi misin?”Başımı salladım.“Şimdi iyiyim.”“Emin misin?”“Evet.”“Bana bak.”Başımı kaldırdım.“Buradayım.”“Biliyorum.”“Bir daha tek başına gitmeyeceksin.”“Tamam.”“Ciddiyim.”“Tamam dedim ya.”Giray hafifçe gülümsedi.“Güzel.”Sonra elimi tuttu.Bu kez parmaklarını benimkilerin arasına geçirdi.“Şimdi beraber gideceğiz.”“Tamam.”Birlikte yürümeye başladık.Ama birkaç adım sonra durdum.“Giray?”“Efendim?”“Beni nasıl buldun?”“Sesini duydum.”“Ben sana çok bağırdım”“Fark ettim.”“Özür dilerim.”“Niye?”“Seni korkuttum.”Giray bana baktı.“Sen kaybolduğunda asıl ben korktum.”Şaşırdım.“Sen mi?”“Evet.”“Sen hiç korkmazsın sanıyordum.”Giray hafifçe gülümsedi.“Sen söz konusu olunca oluyormuş.”Kalbim yeniden hızlandı.Bir şey söyleyemedim.Giray da elimi bırakmadı.Koridorun sonuna geldiğimizde kapının önünde durduk.“Gidelim mi?”“Evet.”Kapıya doğru yürüdüm.Ama Giray hâlâ elimi tutuyordu.“Giray.”“Efendim?”“Elimi bırakmayacak mısın?”Bana baktı.“Hayır.”“Niye?”“Biraz önce kayboldun.”“Bir daha kaybolmam.”“Yine de.”Gülümsedim.“Tamam.”Kapıdan çıktığımızda gece havası yüzüme vurdu.Derin bir nefes aldım.Giray bana baktı.“Sen gerçekten baş belasısın.”“Sen de beni bulmaya devam edersin.”Giray başını iki yana salladı.“Evet.”“Her zaman mı?”Bir an sustu.Sonra bana baktı.“Her zaman.”