Karaca Arslan

“Seni.”Giray'ın söylediği kelimeyle birkaç saniye olduğum yerde kaldım.“Beni mi?”“Evet.”“Neden?”Giray cevap vermedi.Depodaki sessizlik daha da ağırlaştı.“Giray?”Başını kaldırdı.“Buradan çıkıyoruz.”“Peki ya mesaj?”“Umurumda değil.”“Ya gerçekten önemli bir şeyse?”“Karaca, çıkıyoruz dedim.”Ses tonu sertti.İlk kez böyle konuşuyordu.“Tamam ama—”“Hayır!”Bir anda sesi yükseldi.“Sen her şeyi bu kadar kolay mı sanıyorsun?”Donup kaldım.Giray devam etti.“Dün evin içinde kayboldun!

Bugün de buraya geldik.