Karaca Arslan

Sabah uyandığımda içimde garip bir huzursuzluk vardı.Nedenini bilmiyordum.Sanki bir şey olacakmış gibi hissediyordum.Aşağı indiğimde Giray mutfakta kahve hazırlıyordu.Beni görünce başını kaldırdı.“Günaydın.”“Günaydın.”“İyi uyudun mu?”“Evet.”Giray birkaç saniye yüzüme baktı.“Emin misin?”“Evet.”“Dün geceki olaydan sonra…”“İyiyim, Giray.”Başını salladı.“Tamam.”Yanına oturdum.Bir süre konuşmadan kahvaltı yaptık.Sonra Giray'ın telefonu çaldı.Ekrana baktı.“Tufan.”Aramayı açtı.“Ne oldu?”Tufan'ın söylediklerini duyamıyordum.Giray'ın yüzü giderek ciddileşti.“Ne zaman?”Kısa bir sessizlik.“Tamam.

Geliyorum.”Telefonu kapattı.“Ne oldu?”“Bir iş çıktı.”“Ben de geleyim.”“Hayır.”Kaşlarımı çattım.“Niye?”“Bu kez kısa sürecek.”“Giray…”“Karaca, evde kal.”“Peki.”Bana baktı.“Gerçekten mi?”“Evet.”Giray gülümsedi.“Bugün uslu duracaksın yani?”“Bazen uslu olabiliyorum.”“Bunu görmek isterim.”Ayağa kalktı.Kapıya doğru yürüdü.Tam çıkacakken geri döndü.“Karaca.”“Efendim?”“Kapıyı kilitle.”“Tamam.”“Telefonun yanında olsun.”“Tamam.”“Beni aramak istersen ara.”“Tamam.”Giray birkaç saniye bana baktı.“Ciddiyim.”“Biliyorum.”“Görüşürüz.”“Görüşürüz.”Kapı kapandı.Bir süre salonda oturdum.Sonra odama çıkmaya karar verdim.Merdivenleri çıkarken telefonum titredi.Bilinmeyen numara.Mesaja baktım.“Giray'ı dinlediğin için teşekkür ederiz.”Kaşlarımı çattım.İkinci mesaj geldi.“Ama onu dinlemek seni kurtarmayacak.”Kalbim hızlandı.Telefonu elimden indirdim.Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.Kapının açıldığını sandım.“Giray?”Cevap gelmedi.Merdivenlerden aşağı indim.Salon boştu.“Giray?”Kapıya doğru yürüdüm.Kapı gerçekten açıktı.Bir anda arkamdan biri geldi.Her şey çok hızlı oldu.Bağırmaya çalıştım ama sesim çıkmadı.Son hatırladığım şey, telefonumun yere düşmesiydi.Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu bilmiyordum.Başım dönüyordu.Etraf karanlıktı.Hareket etmeye çalıştığımda ellerimin bağlı olduğunu fark ettim.Kalbim hızla çarpmaya başladı.“Kim var?”Sesim titriyordu.Cevap gelmedi.Biraz daha hareket etmeye çalıştım.Sandalyede oturuyordum.Ellerim arkamdan bağlanmıştı.Ayaklarımı oynatmaya çalıştığımda bacağımda bir ağrı hissettim.Yüzümü buruşturdum.Ne olduğunu göremiyordum ama canım yanıyordu.“Giray…”İstemeden onun adını söyledim.Sonra aklıma evden ayrılmadan önce söyledikleri geldi.“Kapıyı kilitle.”“Telefonun yanında olsun.”“Seni aramak istersen ara.”Gözlerim doldu.Telefonum yanımda değildi.Giray'a ulaşamıyordum.Kapının dışından ayak sesleri geldi.Başımı kaldırdım.Kapı açıldı.İki kişi içeri girdi.Yüzlerini göremiyordum.“Beni neden buraya getirdiniz?”Cevap vermediler.İçlerinden biri masanın üzerine bir telefon bıraktı.Telefon ekranında Giray'ın fotoğrafı vardı.“Giray'la ne istiyorsunuz?”Adam bana baktı.“Onun geçmişiyle ilgili bir şeyler öğrenmesini istiyoruz.”“Benim bununla ne ilgim var?”“Çünkü seni önemsiyor.”Kalbim sıkıştı.“Beni bırakın.”Adam cevap vermedi.Diğeri masanın üzerine küçük bir zarf bıraktı.“Bu ona ulaşacak.”“Ne yazıyor?”“Onu ilgilendiren bir mesaj.”“Giray beni bulur.”Adam kısa bir gülümseme gösterdi.“Bunu umuyoruz.”Kapı tekrar kapandı.Oda yeniden sessizliğe gömüldü.Gözlerimi kapattım.Korkuyordum.Gerçekten çok korkuyordum.Ama aklıma Giray gelince kendimi toparlamaya çalıştım.“Bırakmayacağım.”Bana bunu söylemişti.“Bırakmazsın…”Fısıldadım.“Değil mi Giray?”Cevap yoktu.Sadece sessizlik vardı.Saatler geçmiş gibiydi.Ne kadar zamandır burada olduğumu bilmiyordum.Bacağım hâlâ ağrıyordu.Kıpırdamamaya çalışıyordum.Kapı yeniden açıldı.Bu kez içeri tek kişi girdi.Elinde telefon vardı.“Bir mesaj göndereceğiz.”“Nereye?”“Giray'a.”Telefonu masaya koydu.Ekrana bir şey yazdı.Sonra bana baktı.“Son bir şey söylemek ister misin?”Boğazım düğümlendi.Bir an düşündüm.Sonra sadece tek bir cümle söyledim.“Giray beni bulacak.”Adam başını eğdi.“Umarım.”Kapı kapandı.Gözlerimden yaşlar süzüldü.Ama bu kez ağlamamaya çalıştım.Çünkü Giray'ın beni bulacağına inanmak zorundaydım.Birkaç saat önce bana elimi bırakmayacağını söylemişti.Ben de buna inanıyordum.Nerede olduğumu bilmiyordum.Beni kimlerin kaçırdığını bilmiyordum.Bacağım ağrıyordu.Korkuyordum.Ama içimde tek bir düşünce vardı.Giray beni bulacak.Ve ben o kapının yeniden açılmasını beklerken, onun sesini duymayı hayal ettim.“Karaca.”Sadece bunu duymak istiyordum.“Buradayım.”