Karaca Arslan

Karaca'nın kaybolduğunu öğrendiğim andan beri hiçbir şeyi doğru düzgün düşünemiyordum.Evdeki her odayı defalarca kontrol etmiştim.Telefonunu yerde bulduğumda içime kötü bir his çökmüştü.Tufan Bey yanımda duruyordu.“Giray, onu bulacağız.”Başımı salladım.“Bulmak zorundayız.”Sesim bile bana ait değilmiş gibi çıkıyordu.Elimde Karaca'nın telefonunu sıkıca tutuyordum.Ekranına baktım.Son mesaj hâlâ oradaydı.“Karaca'yı istiyorsanız, geçmişte yaptığınız hataları hatırlayın.”Dişlerimi sıktım.“Onu neden seçtiler?”Tufan Bey cevap vermedi.“Beni seçebilirlerdi.”“Giray…”“Beni tehdit edebilirlerdi.”Tufan Bey omzuma dokundu.“Ama Karaca'yı seçtiler ve bulucaz tamam mı”Gözlerimi kapattım.Dün bana sarıldığında ne kadar korktuğunu söylemişti.Ben de ona bir daha yalnız kalmayacağını söylemiştim.Ama onu yalnız bırakmıştım.“Ben söz verdim.”Tufan Bey bana baktı.“Neye?”“Onu bırakmayacağıma.”Ayağa kalktım.“Ve sözümü tutacağım.”Tufan Bey başını salladı.“Öyleyse kızımı bulacağız.”Saatler sonra bir adres bulduk.Eski bir depo.Tufan Bey arabayı durdurdu.“Burası kızım burada olabilir”Kapıyı açtım.Koşarak içeri girdim.“Tufan Bey!”“Buradayım evlat dışarıyı konturol ediyorum geliyorum gir içeri.”Depoyu kontrol etmeye başladık.Bir kapı gördüm.Kilitliydi.Kapıya vurdum.“Karaca!”Cevap gelmedi.Kalbim daha da hızlı çarpmaya başladı.“Karaca!”Tufan Bey kilide tekem attı.

Kapı açıldığında ilk içeri ben girdim.Ve onu gördüm.Sandalyede oturuyordu.Ellerinin bağlı olduğunu gördüğüm an içimdeki bütün öfke kayboldu.“Karaca…”Başını kaldırdı.Gözleri doluydu.Beni gördüğü anda yüzündeki korku biraz olsun dağıldı.“Giray…”Hemen yanına koştum.“Buradayım.”Bağlarını çözdüm.“İyi misin?”Karaca başını salladı.“İyiyim.”“Canın acıyor mu?”“Bacağım biraz.”Hemen Tufan Bey'e baktım.“Tufan bey yaralanmış doktor çağırmamız lazım.”Tufan Bey başını salladı.“Tamam evlat ilgilen sen ben ararım.”Dışarı çıktı.Ben tekrar Karaca'ya döndüm.“Bana bak.”Karaca gözlerini kaldırdı.“Buradayım.”“Biliyorum.”“Çok korktum.”Bu kez sesi titredi.“Biliyorum.”“Biranlığına gelmeyeceksin sandım.”İçim parçalandı.“Ben senin için herşeyi yaparım bak buldum"Karaca'nın gözlerinden yaş aktı.“Biliyorum”Onu dikkatlice ayağa kaldırdım.Bir an dengesini kaybetti.Hemen belini sardım ve Karaca'nın bir kolunu omzuna attım.“Yavaş.”Karaca bana baktı.Sonra hiç beklemediğim bir anda bana sarıldı.Kollarını boynuma doladı.Ben de ona sıkıca sarıldım.Gözlerimi kapattım.Sonunda buradaydı.Sonunda gerçekten yanımdaydı.“Bir daha böyle korkutma beni.”Karaca başını omzuma yasladı.“Özür dilerim.”“Senin suçun değil.”“Yine de…”“Hayır.”Biraz geri çekilip yüzüne baktım.“Senin suçun değil.”Karaca gözlerini sildi.“Beni bulacağını biliyordum.”“Ben de seni bulacağımı biliyordum.”“Nasıl?”“Çünkü seni bulmadan duramazdım.”Karaca hafifçe gülümsedi.Bir an bana baktı.Sonra yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.Donup kaldım.Karaca hemen geri çekildi.“Teşekkür ederim.”Ne söyleyeceğimi bilemedim.Sonunda hafifçe gülümsedim.“Bunun için teşekkür etmene gerek yok.”“Var.”“Yok.”“Var.”İlk kez saatler sonra gerçekten güldüm.“İnatçısın.”“Sen de.”Tam o sırada kapıda Tufan Bey göründü.“Doktor geliyor çocuklar.”Başımı salladım.Karaca'nın elini tuttum.Bu kez hiç bırakmadım.Tufan Bey bize baktı.Sonra ciddi bir ifadeyle konuştu.“Giray.”“Efendim, Tufan Bey?”“Onu bir daha yalnız bırakma.”Başımı eğdim.“Bırakmayacağım.”Karaca bana baktı.Elimi biraz daha sıkı tuttu.Ve o an tek düşündüğüm şey şuydu:Onu bulmuştum.Ama bu iş burada bitmemişti.Çünkü onu kaçıranlar hâlâ dışarıdaydı.Ve artık Karaca'yı korumak benim için sadece bir görev değildi.