Karaca Arslan

Doktor gittikten sonra evin içindeki sessizlik yeniden üzerimize çöktü.Bacağım hâlâ biraz ağrıyordu ama asıl yorgunluğum başka bir şeydendi.Yaşadığım korkudan.Giray'ın beni bulduğu andan beri yanımdan ayrılmamıştı.Ben nereye gitsem gözleri üzerimdeydi.Su istediğimde getiriyor, ayağa kalktığımda hemen yardımcı oluyor, birkaç dakika sessiz kalsam iyi olup olmadığımı soruyordu.Bir süre sonra dayanamadım.“Giray.”“Efendim?”“Biraz dinlenir misin?”“Sen dinlenirsen.”“Ben iyiyim.”Giray kaşlarını kaldırdı.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Az önce yürürken zorlandın.”“Biraz.”“İşte.”“Giray, sen de yoruldun.”“Ben iyiyim.”“Sen de sürekli bunu söylüyorsun.”Giray gülümsedi.“Çünkü gerçekten iyiyim.”“Yalan.”“Nasıl anladın?”“Yüzünden.”“Benim yüzüm her şeyi mi belli ediyor?”“Bana göre evet.”Giray birkaç saniye sustu.“Sen de artık beni fazla iyi tanımaya başladın.”Gülümsedim.“Belki.”Bir süre sonra odama çıktım.Giray kapının önünde kaldı.“Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.”“Tamam.”“Telefonun yanında.”“Evet.”“Kapı kilitli.”“Evet, Giray.”“Tamam.”Gülmemek için kendimi zor tuttum.“Giray.”“Efendim?”“İyi geceler.”“İyi geceler, Karaca.”Kapıyı kapattım.Yatağa uzandım.Ama gözlerimi kapattığım anda aklıma depodaki karanlık oda geldi.Sandalyede oturduğum an…Kapının açılışı…Kim olduğunu bilmediğim insanların sesleri…Sonra Giray'ın beni bulduğu an.Gözlerimi tekrar açtım.Uyuyamıyordum.Bir süre tavana baktım.Sonra yatağın içinde doğruldum.Kararımı verdim.Kapıyı açıp koridora çıktım.Giray hâlâ salondaydı.Beni görünce hemen ayağa kalktı.“Ne oldu?”“Bir şey yok.”“İyi misin?”“Evet.”Giray yanıma geldi.“Bacağın mı ağrıyor?”“Hayır.”“Başın mı?”“Hayır.”“Karaca, ne oldu?”Bir an sustum.Sonra utanarak konuştum.“Uyuyamıyorum.”Giray'ın yüzü yumuşadı.“Anladım.”“Bugün olanlardan sonra…”Devam edemedim.Giray birkaç saniye sessiz kaldı.“İstersen salonda otururuz.”“Olur.”Yan yana oturduk.Televizyonu açmadık.Müzik de açmadık.Sadece sessizce oturduk.Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.Giray bunu fark etmiş olacak ki alçak sesle konuştu.“Uykun geliyor.”“Hayır.”“Gözlerin kapanıyor.”“Ben sadece dinleniyorum.”“Tabii.”“Gerçekten.”Giray hafifçe güldü.“Tamam.”Başımı koltuğun arkasına yasladım.Ama birkaç dakika sonra tekrar gözlerimi açtım.“Giray?”“Efendim?”“Yanımda kalır mısın?”Hiç düşünmeden cevap verdi.“Kalırım.”İçim biraz olsun rahatladı.“Teşekkür ederim.”“Bir şey değil.”Bir süre daha sessiz kaldık.Sonra ayağa kalktım.“Ben odama geçeceğim.”Giray da ayağa kalktı.“Tamam.”Merdivenlere doğru ilerledim.Giray arkamdan geldi.Odamın kapısında durdum.“Giray…”“Efendim?”“Sen de…”Bir an ne diyeceğimi bilemedim.“Ne?”“Biraz burada kalır mısın?”Giray başını salladı.“Tabii.”Odamda küçük bir koltuk vardı.Giray oraya oturdu.Ben yatağa uzandım.“Böyle iyi.”“Evet.”Gözlerimi kapattım.Ama birkaç dakika sonra yeniden açtım.Giray hâlâ oradaydı.“Uyumadın mı?”“Hayır.”“Niye?”“Seni yalnız bırakmak istemiyorum.”İçim ısındı.“Ben artık korkmuyorum.”“Biliyorum.”“Gerçekten.”“Biliyorum, Karaca.”Gözlerimi kapattım.Bu kez biraz daha rahatladım.Bir süre sonra uykunun beni yavaş yavaş çektiğini hissettim.Tam uyuyacakken fısıldadım.“Giray?”“Efendim?”“Buradasın, değil mi?”“Buradayım.”“Tamam.”Gözlerimi kapattım.Bu kez uykuya dalmam uzun sürmedi.Gece bir anda uyandım.Neden uyandığımı bilmiyordum.Oda karanlıktı.Bir süre tavana baktım.Sonra dışarıdan gelen bir ses duydum.Havlama.Bir köpek havlıyordu.Kalbim bir anda hızlandı.Gözlerimi kapattım ama ses hâlâ geliyordu.Havlama sesi tekrar duyuldu.Bir anda depodaki o karanlık oda aklıma geldi.Sandalyede oturduğum an…Karanlık…Kapının açılması…Kim olduğunu bilmediğim insanların sesleri…Nefesim hızlandı.“Hayır…”Kendimi sakinleştirmeye çalıştım.“Bir şey yok.”Ama korku dinlemiyordu.Bir havlama daha geldi.Yatağın içinde biraz daha geriye çekildim.Giray'ın burada olduğunu düşündüm.Sonra seslendim.“Giray?”Cevap gelmedi.Sesimi biraz yükselttim.“Giray!”Koridordan hemen ayak sesleri geldi.Kapı açıldı.“Karaca?”Giray'ın sesini duyduğum anda içimdeki korkunun bir kısmı azaldı.“Buradayım.”Giray odanın ışığını açtı.Bana baktığında yüzündeki ifade hemen değişti.“Ne oldu?”Konuşamadım.Sadece dışarıdan gelen sesi dinledim.Giray da havlama sesini duydu.“Dışarıdaki köpek mi?”Başımı salladım.“Bir de…”Boğazım düğümlendi.“Depoyu hatırladım.”Giray birkaç saniye sustu.Sonra yatağın yanına geldi.“Tamam.”“Çok korktum.”“Biliyorum.”Giray sesini iyice yumuşattı.“Şu an evdesin.”Başımı salladım.“Biliyorum.”“Kapı kilitli.”“Biliyorum.”“Ben buradayım.”Bu kez ona baktım.“Gerçekten burada mısın?”Giray hafifçe gülümsedi.“Evet.”Bir süre hiçbir şey söylemedim.Dışarıdan yine köpek sesi geldi.İrkilince Giray hemen fark etti.“İstersen burada kalırım.”Başımı salladım.“Gitme.”“Gitmem.”Giray yatağın kenarında oturdu.Ben hâlâ korkuyordum.Odanın karanlık köşelerine baktıkça depodaki görüntüler aklıma geliyordu.Bir süre sonra fısıldadım.“Giray?”“Efendim?”“Yanıma gelir misin?”Giray kısa bir süre durdu.Sonra yatağın üzerine dikkatlice oturdu.“Böyle iyi mi?”Başımı salladım.“Evet.”Yatağın kenarında durdu.Ben ise hâlâ kendimi tam olarak sakinleştiremiyordum.Sonra biraz yaklaşıp ona sarıldım.Giray şaşırdı ama hiçbir şey söylemedi.Sadece sakin bir sesle konuştu.“Buradayım, Karaca.”Gözlerimi kapattım.“Gitme.”“Gitmem.”“Sabaha kadar?”“Sabaha kadar.”İçimdeki korku yavaş yavaş azalmaya başladı.Giray'ın yanında olduğunu bilmek yetiyordu.Bir süre sonra dışarıdaki havlama sesi yeniden duyuldu.Bu kez önceki kadar korkmadım.Çünkü yalnız değildim.Başımı biraz daha rahat bir şekilde yasladım.“Giray?”“Efendim?”“Teşekkür ederim.”“Ne için?”“Beni bulduğun için.”Giray birkaç saniye sessiz kaldı.“Her zaman bulurum.”Gözlerim doldu.Ama bu kez korkudan değildi.İçimde garip bir huzur vardı.Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.“Uyuyabilirsin.”“Sen?”“Ben buradayım.”“Emin misin?”“Eminim.”Gözlerimi kapattım.Bir süre sonra dışarıdaki köpek sesi tamamen kesildi.Oda sessizleşti.Depodaki karanlık görüntüler de yavaş yavaş uzaklaştı.Son hatırladığım şey Giray'ın yanımda olduğu ve beni yalnız bırakmayacağını bilmekti.Ve o gece…İlk kez korkuyla değil, güvende olduğumu bilerek uykuya daldım.