Karaca Arslan

Elim hâlâ kapının üzerindeydi.Bir süre öylece durdum.Sonra kilidi çevirdim.Kapıyı yavaşça açtım.Karşımda Giray vardı.Gerçekten gitmemişti.Koridorun duvarına yaslanmış, sessizce beni bekliyordu.Beni görünce hemen doğruldu.“Karaca…”Hiçbir şey söyleyemedim.Sadece ona baktım.Sonra bir anda ona sarıldım.Kollarımı sıkıca etrafına doladım.Giray birkaç saniye ne yapacağını bilemedi.Sonra sakin bir şekilde karşılık verdi.“Buradayım.”Gözlerimi kapattım.“Gitmedin.”“Gitmedim.”“Gerçekten gitmedin.”“Hayır.”Başımı omzuna yasladım.Bir süredir tuttuğum bütün gözyaşları yeniden akmaya başladı.Giray hiçbir şey sormadı.Sadece orada durdu.Ben de onu bırakmadım.“Karaca.”“Efendim?”“İstersen içeri geçelim.”Başımı salladım.Birlikte odama girdik.Ben yatağın kenarına oturdum.Giray da karşımdaki sandalyeye geçti.Ama birkaç saniye sonra ona baktım.“Burada oturma.”“Nereye oturayım?”“Buraya.”Yatağın yanındaki yeri gösterdim.Giray bir an durdu ama sonra yanıma oturdu.Ben tekrar ona sarıldım.Bu kez daha sakin bir şekilde.Sanki biraz önce yaşadığım bütün üzüntüyü onun yanında bırakmak istiyordum.“Babam bana gerçekten kızdı.”“Biliyorum.”“Bana daha önce hiç böyle konuşmamıştı.”Giray sessizce dinledi.“Çok üzüldüm.”“Üzülmen normal.”“Sonra aklıma annem geldi.”Giray başını hafifçe eğdi.“Onu çok özledim.”“Biliyorum.”“Bazen babamı da kaybedecekmişim gibi korkuyorum.”Giray cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.“Babanı kaybettiğin anlamına gelmez.”“Ya öyle olursa?”“Olmayacak.”“Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”“Çünkü insanlar bazen yanlış konuşabilir.

Özellikle çok stresli olduklarında.”Başımı kaldırıp ona baktım.“Peki ya gerçekten bana kızgınsa?”“Bir süre kızgın olabilir.”“Bu kötü.”“Hayır.”Giray sakin bir sesle devam etti.“Kızgın olmak seni sevmediği anlamına gelmez.”Bir süre düşündüm.“Belki.”“Belki değil.”“Sen çok eminsin.”“Evet.”İlk kez hafifçe gülümsedim.“Teşekkür ederim.”“Ne için?”“Beni dinlediğin için.”“Her zaman.”Yine ona sarıldım.Bu kez hiçbir şey söylemedim.Giray da konuşmadı.Odanın içinde yalnızca sessizlik vardı.Ama artık o sessizlik beni korkutmuyordu.Aksine içimi rahatlatıyordu.Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.Giray bunu fark etti.“Uykun geldi.”“Biraz.”“Uyu.”“Sen gidecek misin?”“Hayır.”“Emin misin?”“Eminim.”Başımı tekrar ona yasladım.“Biraz daha böyle kalabilir miyiz?”“Tabii.”Gözlerimi kapattım.Bir süre sonra nefesim yavaşladı.Ama onu hâlâ bırakmıyordum.Giray hafifçe seslendi.“Karaca?”Cevap vermedim.Uykuya dalmıştım.Giray birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra çok alçak bir sesle konuştu.“İyi uyu.”Ben artık onu duymuyordum.O sabah ilk kez babamın söylediklerini düşünmeden uyuyabildim.Çünkü içimde hâlâ bir kırgınlık olsa da yalnız değildim.Annemin yokluğunu hiçbir şey dolduramazdı.Babamla aramdaki korkuyu da bir gecede silemezdim.Ama o an ihtiyacım olan tek şey, birinin yanımda olduğunu bilmekti.Ve Giray gitmemişti.Ben uykuya dalana kadar orada kalmıştı.Sabah olduğunda ise ilk kez aklımdan geçen şey korku değil, umut oldu.Belki babam beni gerçekten kaybetmek istemiyordu.Belki sadece çok zor bir gün geçiriyordu.Belki de bugün her şeyi düzeltebilirdik.Ama şimdilik…Giray'ın yanımda olduğunu bilmek bana yetiyordu.