Karaca Arslan

Gözlerimi yavaşça açtım.Bir süre tavana baktım.Sonra yanımda birinin olduğunu fark ettim.Başımı çevirdim.Giray.yatağın diğer tarafında uyuyordu.En azından uyuyor gibi görünüyordu.Yüzüne baktım.Tam o sırada gözlerini açtı.Meğer çoktan uyanmıştı.Bana bakıyordu.“Uyandın.”Gülümsedim.“Sen ne zamandır uyanıksın?”“Biraz.”“Ve beni izliyordun?”Giray hafifçe gülümsedi.“Belki.”“Giray!”“Ne?”“İnsan uyuyan birini izlemez.”“Sen de beni izliyorsun.”“Ben yeni uyandım.”“Bahane.”Gülmeye başladım.Sonra birkaç saniye birbirimize baktık.İçimde garip bir sıcaklık vardı.Dün yaşananlardan sonra ilk defa bu kadar huzurlu uyanmıştım.“Günaydın.”Giray da gülümsedi.“Günaydın, Karaca.”Bir an tereddüt ettim.Sonra yanağına küçük bir öpücük kondurdum.Giray birkaç saniye şaşkın kaldı.Ben de utanarak başımı çevirdim.“Ne oldu?”“Hiç.”“Öyle bakıyorsun.”“Bunu beklemiyordum.”“Ben de yapacağımı bilmiyordum.”Giray güldü.“Güzel bir sürprizdi.”Ben de gülümsedim.Bir süre sessiz kaldık.Sonra Giray'ın yüzündeki ifade ciddileşti.“Karaca.”“Efendim?”“Sana bir şey söylemem gerekiyor.”“Ne?”“Son zamanlarda sana karşı hislerim değişti.”Kalbim hızlandı.Giray devam etti.“Başta seni sadece korumam gereken biri olarak görüyordum.”“Biliyorum.”“Sonra seni tanımaya başladım.”Gözlerini benden ayırmadı.“Seninle konuşmayı beklemeye başladım.

Sen gülünce ben de gülmeye başladım.