Karaca Arslan

Camı kapattıktan sonra birkaç saniye hiçbirimiz konuşmadık.Giray hâlâ bana bakıyordu.Ben ise elimdeki pamuk şekerine bakıyordum.“Ne var?”“Hiç.”“Neden Öyle bakıyorsun ama.”“Çok tatlısın.”“Giray…”“Efendim?”“Az önce Mahir amca yüzünden çok utandım.” Giray gülmeye başladı.“Niye utanıyorsun bebeğim?”“Çünkü bizi gördü.”“Görsün.”“Sen utanmadın mı?”“Hayır.”“Hiç mi?”“Hiç.”Kaşlarımı çattım.“Ben yerin dibine girdim.”Giray elimi tuttu.“Ben seninle utanmam Bebeğim.”Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.“Böyle konuşma.”“Niye?”“Kalbim hızlı atıyor.”Giray gülerek elimi sıktı.“Benim de.”Önümüzde Mahir amcanın arabası ilerliyordu.Bir süre sonra şehirden uzaklaşmaya başladık.Etraf gittikçe sessizleşiyordu.Camdan dışarı baktım.“Giray…”“Hmm?”“Mahir amca bizi nereye götürüyor?”Giray kısa bir süre önündeki yola baktı.“Annenle ilgili bir şeyler anlatacakmış.”“Evet ama nereye?”“Bilmiyorum.”Yutkundum.İçimde garip bir his vardı.Annem hakkında yıllardır bildiğim her şey bir anda değişmişti.Önce babamın yalanını öğrenmiştim.Sonra Mahir'i öğrenmiştim.Sonra Giray'ın beni yıllardır tanıdığını öğrenmiştim.Şimdi ise annem hakkında daha fazlasını duyacaktım.Bir süre sonra Mahir amcanın arabası durdu.Biz de arkasından durduk.Mahir arabadan indi ve bize doğru yürüdü.Giray da arabadan indi.Ben de kapıyı açıp aşağı indim.Mahir amca etrafa baktı.“Gelin çocuklar.”“Nereye geldik?”“Biraz ileride eski bir ev var.”“Ev mi?”“Evet.”Kaşlarımı çattım.“Annemle mi ilgili?”Mahir amca birkaç saniye sustu.“Evet.”Giray hemen yanıma geldi.Elimi tuttu.“Hazır mısın?”“Hayır.”Giray bana baktı.“İstersen gitmeyelim.”Başımı iki yana salladım.“Hayır.

Gitmek istiyorum.”Mahir amca önden yürümeye başladı.Biz de peşinden gittik.Bir süre sonra eski bir evin önünde durduk.Evin kapısı eskiydi.Mahir amca anahtarı çıkardı.Kapıyı açtı.İçeri girdiğimizde etraf sessizdi.Ben etrafa bakıyordum.Bir anda duvarda asılı olan fotoğraf dikkatimi çekti.Olduğum yerde durdum.“Anne…”Giray elimi sıktı.Fotoğrafa doğru yavaşça yaklaştım.Annem gülümsüyordu.Yanında ise Mahir vardı.Ama fotoğrafın arka tarafında başka biri daha vardı.Yakından baktım.“Bu kim?”Mahir amca sessiz kaldı.Giray da fotoğrafa baktı.“Mahir abi?”Mahir derin bir nefes aldı.“Karaca, anneni tanıdığım zamanlarda onun hayatında sandığınızdan çok daha fazla şey vardı.”“Ne demek bu?”Mahir bana döndü.“Annen sadece babandan kaçmıyordu.”“Kimden kaçıyordu?”Mahir cevap vermeden önce gözlerini fotoğrafa çevirdi.“Yanlış anlama Benden değil.”“Kimden?”Tam o anda dışarıdan bir araba sesi geldi.Hepimiz sustuk.Giray hemen bana yaklaştı.“Karaca, benim arkamda dur.”“Ne oldu?”“Bilmiyorum.”Mahir pencereye doğru yürüdü.Perdenin arasından dışarı baktı.Yüzündeki ifade bir anda değişti.“Bizi takip etmişler.”Giray'ın eli elimi daha sıkı tuttu.“Kim?”Mahir yavaşça bize döndü.“Babanın adamlarından biri.”Kalbim hızla atmaya başladı.“Beni buldular mı?”Giray hemen önüme geçti.“Kimse seni benden almayacak.”Mahir başını salladı.“Giray, arka kapıdan çıkacağız.”“Tamam.”Giray elimi tuttu.“Karaca, ne olursa olsun elimden bırakma”Başımı salladım.Ama tam kapıya doğru ilerlerken dışarıdan bir ses duyuldu.“Karaca!”Olduğum yerde donup kaldım.O sesi tanıyordum.Tufan.Giray bana baktı.Ben ise sadece tek bir şey söyleyebildim.“Beni nasıl buldu?”Beni nasıl bulmuştu?.“Tufan!”Mahir amcanın sesiyle birlikte irkildim.Kalbim göğsümde öyle hızlı atıyordu ki sanki herkes duyacakmış gibi hissediyordum.Giray hemen önümde durdu.“Karaca, korkma.”“Beni bulmuş…”Sesim titriyordu.Giray elimi tuttu.“Buldu ama seni alamayacak.”Dışarıdan yeniden Tufan'ın sesi geldi.“Karaca!