Karaca Arslan
Bölüm 26•
Mektup
Tema:
Telefonu yavaşça kulağımdan indirdim.
Mahir amcanın son söylediği cümle hâlâ kafamın içinde dönüp duruyordu.
“Daha hiçbir şey bilmiyorsun.”
Giray bana baktı.
“Karaca?”
Cevap veremedim.
“Bebeğim, iyi misin?”
Başımı yavaşça ona çevirdim.
“Annem hakkında gerçekten hiçbir şey bilmiyor muyum?”
Giray birkaç saniye sustu.
“Bilmiyorum.”
“Ben annemi tanıyordum sanıyordum.”
Sesim titredi.
“Meğer hayatının yarısı benden saklanmış.”
Giray elimi tuttu.
“Artık saklanmayacak.”
Başımı koltuğa yasladım.
“Giray…”
“Efendim?”
“Ben annemi çok özledim.”
Giray'ın yüzündeki ifade yumuşadı.
“Biliyorum bebeğim”
“Bazen sesini bile hatırlayamıyorum.”
Gözlerim doldu.
“Beş yaşındaydım. Beş yaşındaki bir çocuk annesini nasıl hatırlasın?”
Giray hiçbir şey söylemedi.
Sadece elimi daha sıkı tuttu.
“Sen hatırlamasan bile,” dedi yavaşça, “annenin seni ne kadar sevdiğini öğrenebiliriz.”
Ona baktım.
“Nasıl?”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları