Karaca Arslan

Telefonu yavaşça kulağımdan indirdim.Mahir amcanın son söylediği cümle hâlâ kafamın içinde dönüp duruyordu.“Daha hiçbir şey bilmiyorsun.”Giray bana baktı.“Karaca?”Cevap veremedim.“Bebeğim, iyi misin?”Başımı yavaşça ona çevirdim.“Annem hakkında gerçekten hiçbir şey bilmiyor muyum?”Giray birkaç saniye sustu.“Bilmiyorum.”“Ben annemi tanıyordum sanıyordum.”Sesim titredi.“Meğer hayatının yarısı benden saklanmış.”Giray elimi tuttu.“Artık saklanmayacak.”Başımı koltuğa yasladım.“Giray…”“Efendim?”“Ben annemi çok özledim.”Giray'ın yüzündeki ifade yumuşadı.“Biliyorum bebeğim”“Bazen sesini bile hatırlayamıyorum.”Gözlerim doldu.“Beş yaşındaydım.

Beş yaşındaki bir çocuk annesini nasıl hatırlasın?”Giray hiçbir şey söylemedi.Sadece elimi daha sıkı tuttu.“Sen hatırlamasan bile,” dedi yavaşça, “annenin seni ne kadar sevdiğini öğrenebiliriz.”Ona baktım.“Nasıl?”“Her şeyi araştıracağız.”Tam o sırada telefonum yeniden çaldı.Mahir amcaydı.Hemen açtım.“Amca?”“Karaca, dinle beni.”Sesi bu kez çok daha ciddiydi.“Ne oldu?”“Eve dönmeyin.”Giray hemen bana baktı.“Neden?”“Çünkü Tufan orayı arıyor olabilir.”Kalbim hızlandı.“Peki nereye gideceğiz?”“Size güvenli bir yere göndereceğim.”Giray başını salladı.“Tamam.”Telefon kapanınca Giray arabayı yeniden çalıştırdı.“Güzelim, kemerini tak.”Kemerimi taktımBir süre sessizce ilerledik.Sonunda dayanamadım.“Giray?”“Hmm?”“Sen annemi gerçekten tanıyor muydun?”Giray'ın eli direksiyonda biraz sıkılaştı.“Evet.”“Bana anlatır mısın?”“Anlatırım.”“Şimdi.”Giray derin bir nefes aldı.“Şimdi anlatırsam yarım kalır.”“Yine de anlat.”Giray birkaç saniye düşündü.“Annen çok güçlü bir kadındı.”Gözlerim doldu.“Bunu biliyorum.”“Ve seni çok seviyordu.”“Bunu nereden biliyorsun?”Giray bana baktı.“Çünkü seni bana emanet etmişti.”Donup kaldım.“Ne?”Giray hemen önüne döndü.“Karaca…”“Ne demek o?”“Annen seni korumamı istemişti.”“Benden önce mi?”“Evet.”“Ne zaman?”“Ölmeden kısa bir süre önce.”Bir anda nefesim kesilecek gibi oldu.“Giray, annem seninle konuştu mu?”“Evet.”“Ne söyledi?”Giray cevap vermedi.“Ne söyledi Giray?”“Bana sadece bir şey söyledi.”“Ne?”Giray'ın sesi iyice alçaldı.“‘Kızımı yalnız bırakma dedi daha altı yaşındaydım ve seni bana emanet etmişti’”Gözlerimden yaşlar süzüldü.Elimi ağzıma kapattım.Annem…Beni koruması için Giray'a güvenmişti.Giray bir süre sonra arabayı yavaşlattı.“Karaca…”“Hmm?”“Bunu bilmen gerekiyor.”“Ne?”“Annenin ölümüyle ilgili elimde bir şey var.”Hemen ona döndüm.“Ne?”Giray cebinden küçük, eski bir zarf çıkardı.Zarfı bana uzattı.Üzerinde sadece tek bir isim yazıyordu.Karaca.Titreyen ellerimle zarfı aldım.“Bu ne?”“Annenin sana bıraktığı mektup.”Gözlerim büyüdü.“Annem mi yazdı?”Giray başını salladı.“Evet.”Zarfı açmak için ellerimi kaldırdım.Ama tam o sırada Giray elimi tuttu.“Hazır mısın?”Mektuba baktım.Sonra Giray'a.“Hayır.”Derin bir nefes aldım.“Ama artık öğrenmek zorundayım.”Zarfı yavaşça açtım.Ve ilk cümleyi okuduğum anda gözlerim doldu.“Kızım, eğer bu mektubu okuyorsan, sana anlatamadığım her şeyin zamanı gelmiş demektir…”Bir anda gözlerim doldu.Annem…Gerçekten bana mektup bırakmıştı.Yavaşça okumaya devam ettim.“Karaca, seni bırakmak istemedim.