Karaca Arslan

Siren sesi gittikçe yaklaşıyordu.Ben hâlâ Giray'ın elini bırakmıyordum.Parmaklarımı onun parmaklarının arasına geçirmiştim.Giray gözlerini kapatmıştı ama elimi hâlâ sıkıyordu.“Buradayım bebeğim…”Sesi çok zayıftı.Gözyaşlarımı sildim.“Buradayım canım.

Hiçbir yere gitmiyorum.”Ambulans birkaç saniye sonra yanımızda durdu.Kapılar açıldı ve iki görevli hızla yanımıza geldi.Biri hemen Giray'ın yanına çöktü.“Ne oldu?”Konuşmaya çalıştım ama ağlamaktan kelimeler ağzımdan düzgün çıkmıyordu.“Araba… patladı… cam… Giray'a…”Görevli Giray'a baktı.Sonra üzerindeki yarayı kontrol etmeye çalıştı.“Camı kim çıkardı?”Başımı eğdim.“B-ben…”Görevli bir anda bana döndü.“Sen mi çıkardın?”Korkuyla başımı salladım.“Evet ama…”“Bunu neden yaptın?”Sesi çok sertti.Ben bir anda sustum.Gözlerim yere kaydı.“Ben… bilmiyordum…”Görevli sinirli bir şekilde nefes verdi.“Bilmiyorsan müdahale etmeyeceksin!