Karaca Arslan

Kız hemşire elimi dikkatlice tuttu.“Biraz yakabilir.”Giray hemen bana baktı.“Bebeğim, dayanabilecek misin?”Başımı salladım.“Dayanırım.”Hemşire önce elimi temizlemeye başladı.Bir süre hiçbir şey hissetmedim.Sonra elime ilaç sürdüğü anda yüzümü buruşturdum.“Ah…”Giray'ın kaşları hemen çatıldı.“Yaktı mı?”Hemşire sakin bir şekilde konuştu." yanabilir, normal.”Giray bana baktı.Ben dudaklarımı birbirine bastırıp acıyı belli etmemeye çalışıyordum.“Karaca…”“İyiyim.”Giray gözlerini kıstı.“İyi değilsin.”Hemşire ilacı tekrar uygulamaya başladığında bu kez yüzümü daha fazla buruşturdum.Giray derin bir nefes aldı.Sonra gözlerini kapatıp başını diğer tarafa çevirdi.“Ben bakmayacağım.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Niye?”“Canın yanıyor.”“Sen de gözlerini kapatınca canım daha az yanacak mı?”Giray hâlâ diğer tarafa bakıyordu.“Ben görmeyeyim yeter.”Hemşire hafifçe gülümsedi.“Giray Bey, çok hassassınız galiba.”Giray gözlerini açmadan cevap verdi.“Karımın canı yanıyor.”Ben istemsizce gülümsedim.Hemşire pansumana devam etti.İlaç tekrar sürülünce yüzümü buruşturdum.Giray'ın parmakları çarşafın üzerinde sıkıldı.“Bitti mi?”“Daha bitmedi.”Giray hemen kaşlarını çattı.“Daha mı?”Hemşire başını salladı.“Evet.”Giray gözlerini yeniden kapattı.“Tamam.

Ben yokum.”Gülmemek için dudağımı ısırdım.“Giray, buradasın.”“Değilim.”“Buradasın.”“Hayır.”“Gözlerini aç.”“Yok.”Hemşire son kez ilacı sürdü.Bu kez gözlerimi sıkıca kapattım.“Of…”Giray hemen başını bana çevirdi.“Bitti mi?”Hemşire gülümsedi.“Bitti.”Giray derin bir nefes verdi.“Çok şükür.”Sonra bana baktı.Elime yapılan pansumanı dikkatlice inceledi.“Şimdi daha iyi.”Elimi kaldırıp ona gösterdim.“Bak, iyiyim.”Giray başını iki yana salladı.“Bir daha böyle bir şey olursa önce kendine bakacaksın.”“Giray…”“Hayır, bebeğim.”Kaşlarını çattı.“Beni düşünmen güzel ama senin de canın var.”Başımı eğdim.“Tamam.”Giray elimi dikkatlice tuttu.“İşte benim güzel kızım.”Gülümsedim.“Sen de benim çok konuşan kocamsın.”Giray hafifçe güldü.“Sen iyileşene kadar susmayacağım.”“Ben de seni susturmayacağım.”“Anlaştık.”Elimi bırakmadan gözlerini kapattı.“Şimdi biraz dinlen.”“Sen de.”“Ben zaten yatıyorum.”Gülümseyerek ona baktım.“İyi ki buradasın.”Giray gözlerini açtı.“İyi ki sen de buradasın.”Pansuman bittikten sonra Elime baktım.Artık temiz bir bandajla sarılmıştı.Giray da hâlâ beni izliyordu.“Ne bakıyorsun?”“Eline.”“İyi işte, pansuman yapıldı.”Giray hafifçe başını salladı.“Güzel.”Bir süre sessiz kaldık.Sonra Giray yatağından doğrulmaya çalıştı.Hemen ona döndüm.“Sen ne yapıyorsun?”“Biraz dolaşacağım.”Kaşlarımı kaldırdım.“Dolaşacakmış.”“Evet.”“Giray, sen az önce ameliyattan çıktın bu.”“İyiyim.”“İyi değilsin.”“İyiyim.”“Değilsin.”“Karaca.”“Giray.”Birbirimize baktık.Giray dudaklarını büzüp yataktan kalkmaya çalıştı.Ben hemen önüne geçtim.“Hayır.”“Çekil.”“Çekilmiyorum.”“Bebeğim, sadece biraz yürüyeceğim.”“Olmaz.”“Niye?”“Çünkü doktor seni dinlenmeye bıraktı.”“Doktor bana yürüyemezsin demedi.”“Daha demesine gerek yok.”Giray kaşlarını kaldırdı.“Sen şimdi doktor musun?”“Evet.”“Ne zamandan beri?”“Şu andan beri.”Giray gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.Ben kollarmı göğsümde birleştirdim.“Giray, otur.”“Karaca…”“Otur.”“Biraz koridorda—”“Hayır.”“Beş dakika.”“Hayır.”“İki dakika.”“Hayır.”“Otuz saniye?”“Giray!”Bu kez gerçekten gülecek gibi oldu.Ama hemen toparlandı.“Tamam tamam.”Yatağın kenarına tekrar oturdu.Ben de karşısına geçip ona baktım.“Beni korkuttuktan sonra bir de hastanede dolaşmaya çalışıyorsun.”Giray başını eğdi.“Bebeğim, sadece biraz hava almak istedim.”“Pencereyi açtırırız.”“Olmaz.”“Neden?”“Ben yürümek istiyorum.”Derin bir nefes aldım.“Giray…”“Efendim?”Artık dayanamadım.Yanına oturdum ve elini tuttum.“Kocacım…”Giray bana baktı.“Hayatım…”Kaşları hafifçe kalktı.“Canım…”Dudaklarının kenarı kıvrılmaya başladıGiray başını yana çevirdi.“Karaca…”Bana baktı.“Çok seviyorum.”Elini iki elimle tuttum.“O yüzden otur oturduğun yerde.”Giray'ın yüzündeki gülümseme iyice büyüdü.“Kocam benim.”Bir an sustu.Sonra başını öne eğdi.Ben şüpheyle baktım.“Ne gülüyorsun?”Giray başını kaldırdı.“Yok bir şey.”Ama hâlâ gülüyordu.“Giray.”“Efendim?”“Gülüyorsun.”“Gülmüyorum.”“Gülüyorsun!”“Yok.”“Resmen sırıtıyorsun.”Giray sonunda dayanamadı ve kısa bir kahkaha attı.“Ne yapayım?”“Ne yapacaksın?”“Böyle konuşunca hoşuma gidiyor.”Gözlerimi kıstım.“Demek hoşuna gidiyor?”“Evet.”“Bir daha dolaşmaya kalkarsan daha çok söylerim.”Giray hemen ciddileşmiş gibi yaptı.“Ben zaten hiç dolaşmak istemiyordum.”“Az önce ne diyordun?”“Yanlış anlaşılma.”Gülmeye başladım.Giray elimi tuttu ve parmaklarımı hafifçe sıktı.“Tamam bebeğim.