Karaca Arslan

Giray'ın elini tutmaya devam ediyordum.Tam o sırada kapı açıldı.Başımı kapıya çevirdim.“Mahir amca?”Mahir içeri girdiği anda yüzündeki endişeyi gördüm.Hızlı adımlarla yanıma geldi.“Karaca!”Hemen ayağa kalktım.“Mahir amca…”Bana baştan aşağı baktı.“İyi misin?”“Ben iyiyim.”Sonra gözleri Giray'a kaydı.Giray'ın hastane yatağında olduğunu görünce yüzü daha da gerildi.“Giray…”Giray başını salladı.“İyiyim Mahir abi”Mahir derin bir nefes aldı.“Beni çok korkuttunuz lan.”Ben cevap vermek üzereydim ki…Kapının yeniden açıldığını duydum.O an içimde bir şey koptu.Başımı kapıya çevirdim.Ve onu gördüm.Tufan.Bir anda nefesim kesildi.Daha dün öğrendiğim gerçek bütün ağırlığıyla üzerime çöktü.Annemin ölümünün arkasındaki kişinin…O olduğunu öğrenmiştim.Ve şimdi karşıma çıkmıştı.Giray da onu gördüğü anda değişti.Az önceki yorgun ve sakin yüzü bir anda buz gibi oldu.Gözleri Tufan'a kilitlendi.Mahir hiçbir şey söylemeden silahını çıkardı ve Tufan'a doğrulttu.Tufan ise hiç geri adım atmadı.Bakışlarını önce Mahir'e, sonra bana çevirdi.Mahir'in sesi sertti.“Bir adım daha atma.”Tufan'ın gözleri tekrar bana döndü.“Karaca'yı almaya geldim.”Kalbim hızlandı.“Ben seninle gelmeyeceğim.”Sesim titriyordu ama sözlerim netti.Tufan bana doğru bir adım attı.Mahir silahını biraz daha kaldırdı.“Olduğun yerde kal.”Tufan başını çevirip Mahir'e baktı.“Onu indir.”Mahir cevap vermedi.Tufan'ın sesi bu kez daha sert çıktı.“Yoksa kendi kızımı kendim hallederim.”O cümleyi duyduğum anda içimdeki korkunun yerini öfke aldı.“Ben senin kızın değilim.”Tufan bana baktı.“Karaca…”“Bana öyle deme.”Sesim soğudu.“Bana kızım deme hakkını kaybettin.”Odadaki sessizlik ağırlaştı.Tufan'ın yüzündeki ifade değişti.Ben devam ettim.“Annem öldü.”Gözlerim doldu ama geri adım atmadım.“Ve onu sen öldürdün.”Giray'ın çenesi sıkıldı.Mahir gözlerini Tufan'dan ayırmıyordu.Ben Tufan'a baktım.“Şimdi buraya neden geldin?”Tufan bir adım daha attı.Giray hemen yataktan doğrulmaya çalıştı.“Karaca'nın yanına yaklaşma.”Sesi yorgun olmasına rağmen sertti.Tufan ona baktı.“Sen karışma.”Giray'ın yüzü daha da sertleşti.“Karına karışan kişeye Karışırım.”Mahir araya girdi.“Tufan, yeter.”Ama Tufan gözlerini benden ayırmadı.“Ben kızımı almaya geldim.”Başımı iki yana salladım.“Ben seninle hiçbir yere gelmiyorum.”Tufan bir adım daha attı.Ben istemsizce geriye çekildim.Giray bunu fark etti.“Karaca.”Elimi ona doğru uzattım.Giray elimi tuttu.Tufan bunu görünce yüzü gerildi.“Bırak onu.”Giray'ın parmakları elimi biraz daha sıkı tuttu.“Hayır.”Tufan öfkeyle Mahir'e baktı.Mahir'in silahı hâlâ aşağı inmiyordu.“Son kez söylüyorum,” dedi Mahir. “Buradan çık.”Tufan birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra tekrar bana baktı.“Benimle geleceksin, Karaca.”Başımı kaldırdım.“Hayır.”Sesim bu kez hiç titremedi.“Ben artık senden korkmuyorum.”Giray bana baktı.Elimi bırakmadı.Ve Tufan'ın yüzündeki öfkenin giderek arttığını gördüm.O an anladım.Bu daha başlangıçtı.