Karaca Arslan

Giray kapıya doğru yürüdü ve tam çıkacakken arkasından seslendim.“Giray!”Durdu ama arkasını dönmedi.“Efendim?”“Ben dışarı çıkacağım.”“Hayır.”“Sen benim daha ne yapacağımı söylemeye başladın?”“Bugün dışarı çıkmayacaksınız.”“Çıkacağım.”“Karaca hanım…”“Giray…”İkimiz de birbirimize baktık.Sonra Giray derin bir nefes aldı.“Babanızın emri var.”“Babam burada değil.”“Telefonla ulaşabilirim.”“Ulaşma.”“Ulaşırım.”“Giray!”“Efendim?”“Çok sinir bozucusun.”“Bunu da daha önce söylediniz.”Gözlerimi devirdim.“Ben odama gidiyorum.”“Tamam.”“Ve sakın peşimden gelme.”“Görevim gereği yanınızdan ayrılmamam gerekiyor.”“Ben odama gidiyorum, sen de kapının önünde beklersin.”“Olur.”Hiçbir şey demeden odama çıktım.Kapıyı kapattım ve yatağın üzerine oturdum.Telefonumu elime aldım.

Arkadaşım yine mesaj atmıştı.Neredesin?Hemen cevap verdim.Evdeyim.Çıkacak mıyız?Bir süre ekrana baktım.Sonra aklıma bir fikir geldi.Belki Giray fark etmeden çıkabilirdim.Telefonumu cebime koydum ve dolabımı açtım.