Karaca Arslan

Kapının önünde öylece duruyordum.Giray ise hâlâ dışarıdaki adamla konuşuyordu.Ne konuştuklarını duyamıyordum ama Giray'ın yüzünden iyi bir şey olmadığı belliydi.Bir süre sonra adam arabasına binip gitti.Giray da içeri girdi.Ben hemen yanına gittim.“Ne oldu?”“Bir şey yok.”“Yine mi?”“Yine ne?”“Her şeyi saklamaya çalışıyorsun.”Giray ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.“Bazen bilmeniz gereken şeyleri bilmeniz yeterli.”“Bu nasıl cümle?”“Normal bir cümle.”“Hayır, hiç normal değil.”Giray bana baktı.“Karaca hanım…”“Yine hanım.”“Ne dememi istiyorsunuz?”“Bilmiyorum.”“Güzel.”“Ne güzel?”“Bilmiyorsanız sorun yok.”“Sen benimle dalga mı geçiyorsun?”“Hayır.”“Bence geçiyorsun.”Giray cevap vermeden mutfağa doğru yürüdü.Ben de peşinden gittim.“Ben acıktım.”“Yemek var.”“Ne var?”“Bilmiyorum.”“Nasıl bilmiyorsun?”“Ben aşçı değilim.”“Korumasın ama.”“Evet.”“Her şeyi bilmen gerekmiyor mu?”“Hayır.”“Bence gerekiyor.”Giray bu sefer gerçekten güldü.Çok kısa sürdü ama gördüm.“Sen güldün.”“Hayır.”“Güldün.”“Gülmedim.”“Giray, bildiğin güldün.”“Yanlış görmüşsünüz.”“Ben gözlerimle gördüm.”“Yanlış görmüşsünüz.”“Bay Soğuk…”Giray bir anda bana döndü.“Bana öyle demeyin.”“Niye?”“Sevmiyorum.”“Ben seviyorum.”“Belli.”“Çünkü sana çok yakışıyor.”Giray başını iki yana salladı.“Gerçekten çok konuşuyorsunuz.”“Sen de çok susuyorsun.”“Birimizin susması gerekiyor.”“Ben susmam.”“Fark ettim.”Mutfağa geçip buzdolabını açtım.İçinde ne varsa bakıyordum.“Giray.”“Efendim?”“Burada yemek yok.”“Var.”“Yok.”“Alt rafta.”Eğilip alt rafa baktım.“Burada sadece yoğurt var.”“Yoğurt da yemek.”“Ben yoğurt yemek istemiyorum.”“Başka bir şey hazırlayabilirim.”“Sen yemek yapabiliyor musun?”“Evet.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Ne yapabiliyorsun?”“Birçok şey.”“Mesela?”“Yumurta.”Bir süre sessiz kaldım.Sonra gülmeye başladım.“Sen buna birçok şey mi diyorsun?”“Yumurta yapmayı küçümsemeyin.”“Tamam Bay Yumurta.”Giray kaşlarını çattı.“Bunu da mı lakap yaptınız?”“Evet.”“Hayır.”“Evet.”“Hayır.”“Giray.”“Efendim?”“Ben acıktım.”“Tamam.”Kollarını sıvadı ve mutfağa geçti.Ben de karşısındaki sandalyeye oturup onu izlemeye başladım.Gerçekten yemek yapıyordu.Ama o kadar ciddi yapıyordu ki sanki yumurta değil de dünyayı kurtarıyordu.“Sen neden böyle yapıyorsun?”“Nasıl?”“Çok ciddi.”“Yemek yapıyorum.”“Evet ama sanki bomba imha ediyorsun.”Giray bana baktı.“İsterseniz siz yapın.”“Ben bilmiyorum.”“Ben de bilmiyorum.”“Az önce biliyorum dedin.”“Yumurta yapmayı biliyorum.”“Tamam işte.”Bir süre sonra tabağı önüme koydu.“Buyurun.”Tabağa baktım.Sonra Giray'a.“Bu ne?”“Yumurta.”“Emin misin?”“Evet.”Çatalı elime aldım ve biraz tattım.Giray beni izliyordu.“Nasıl?”“Fena değil.”“Fena değil mi?”“Evet.”“Beğenmediniz.”“Hayır beğendim.”“Fena değil dediniz.”“İltifat etmeyi bilmiyorum.”“Fark ettim.”Bir anda ikimiz de güldük.Sonra telefonum çaldı.Ekrana baktım.Babamdı.Telefonu açtım.“Efendim baba?”“Karaca, Giray yanında mı?”Giray bana baktı.“Evet.”“Telefonu ona ver.”Telefonu Giray'a uzattım.Giray aldı.“Efendim Tufan Bey?”Babam birkaç dakika konuştu.Giray'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.“Anladım.”Bir süre daha dinledi.“Tamam.

Gerekeni yaparım.”Telefonu kapattı.“Ne oldu?”“Hiçbir şey.”“Giray.”“Karaca.”“Babam ne dedi?”“Bugün dışarı çıkmıyoruz.”“Yine mi?”“Evet.”“Ben artık bu evde sıkışıp kaldım.”“Güvenliğiniz için.”“Benim güvenliğimden başka bir şey düşünmüyor musunuz?”Giray sustu.Ben de ayağa kalktım.“Ben biraz hava alacağım.”“Bahçeye çıkabilirsiniz.”“Sen de geleceksin.”“Evet.”“İyi.”Bahçeye çıktık.Hava serindi.Ben bir süre yürüdüm.Giray da birkaç adım arkamdan geliyordu.Bir anda dönüp ona baktım.“Sen neden hep arkamdan geliyorsun?”“Görevim.”“Yanımda yürüyebilirsin.”Giray yanıma geldi.“Böyle iyi mi?”“Evet.”Bir süre sessiz yürüdük.Sonra ona baktım.“Giray.”“Efendim?”“Sen hiç eğlenmiyor musun?”“Eğleniyorum.”“Ne zaman?”“Gerektiğinde.”“Yani hiç.”“Bazen.”“Mesela?”“Şu an.”“Şu an mı eğleniyorsun?”“Evet.”“Benimle?”Giray bana baktı.Sonra çok hafif gülümsedi.“Belki.”Kalbim bir an garip şekilde hızlandı.Ama hemen gözlerimi kaçırdım.“Çok kibirlisin.”“Bunu siz söylüyorsanız doğrudur.”“Bak yine dalga geçiyorsun.”“Belki.”Gülmeye başladım.O da gülümsedi.O an ilk defa Giray Sancak'ın sadece soğuk bakışlardan ve ciddi cümlelerden ibaret olmadığını fark ettim.Belki de insanların görmediği başka bir tarafı vardı.Ve ben...O tarafını yavaş yavaş görmeye başlıyordum.Uykum gelmeye başlamıştı Giraya döndüm"Giray ben yoruldum odama gidicem""Tamam yanınızdayım"eve girdik merdivenlere yöneldim yukarı çıktım ve odama girip kendimi yatağa attım yatağa uzanmamla birlikte yatmam bir oldu tabi