Karaca Arslan

Sabah gözlerimi açtığımda ilk düşündüğüm şey kahvaltı değildi.Giray'dı.Dün bahçede söylediği o tek kelime sürekli aklıma geliyordu.“Belki.”Neden bunu düşünüyordum ki?Sonuçta o benim korumamdı.Ben de onun koruduğu kişiydim.Hepsi buydu.En azından öyle olması gerekiyordu.Yataktan kalkıp hazırlanırken kendi kendime söylenmeye başladım.“Saçmalama Karaca.”Aynaya baktım.“Adam senin koruman.”Sonra birkaç saniye düşündüm.“Evet ama çok yakışıklı…”“NE YAPIYORUM BEN?”Kendi kendime bağırınca kapının dışından bir ses geldi.“İyi misiniz?”Giray.Kapıyı açtım.“İyiyim.”“Bağırdığınızı duydum.”“Ben bağırmadım.”“Bağırdınız.”“Şarkı söylüyordum.”Giray kaşını kaldırdı.“Sabahın sekizinde mi?”“Evet.”“Anladım.”“Ne anladın?”“Hiçbir şey.”Yanımdan geçip koridorun sonuna doğru baktı.“Hazır mısınız?”“Nereye gidiyoruz?”“Hiçbir yere.”“E o zaman neden hazırım?”“Bilmiyorum.”“Giray sen gerçekten çok sinir bozucusun.”“Günaydın.”Bir an durdum.“Günaydın mı dedin?”“Evet.”“Bana mı?”“Başka kimse yok.”Gülümsememi tutamadım.“Günaydın Bay Soğuk.”“Yine mi?”“Evet.”Başını iki yana salladı.“Bugün sabrımı sınamayın.”“Senin sabrını sınamak eğlenceli.”“Fark ettim.”Tam aşağı inecekken telefonum çaldı.Babamdı.“Alo?”“Karaca, odandan çıkma.”“Ne?”“Giray sana söyleyecek.”“Baba ne oldu?”Telefon kapandı.Giray bana baktı.“Ne dedi?”“Bana sormayın, size söyleyecekmiş.”Giray'ın yüzündeki ifade değişti.“Odana dön.”“Yine mi?”“Karaca.”Bu sefer sesinde şaka yoktu.“Tamam.”Odaya girdim ama kapıyı kapatmadım.Giray koridorda telefonuyla konuşmaya başladı.“Evet.”Bir süre sessizlik oldu.“Ne zaman fark edildi?”Kalbim hızlandı.“Emin misiniz?”Yine sustu.“Tamam.

Ben hallederim.”Telefonu kapattı.Kapının aralığından ona baktım.“Ne oldu?”Giray bir anda bana döndü.“Beni dinliyor muydunuz?”“Hayır.”“Karaca.”“Tamam, biraz.”Yanıma geldi.“Şimdi beni iyi dinleyin.”“Dinliyorum.”“Bugün odanızdan çıkmayacaksınız.”“Yine mi?”“Evet.”“Bana ne olduğunu söylemeden hiçbir yere gitmeyeceğim mi?”“Evet.”“Bu hiç adil değil.”“Biliyorum.”“Giray…”“Güven bana.”İlk defa bunu bu kadar ciddi söylemişti.Bir süre gözlerine baktım.“Tamam.”Giray koridordan uzaklaştı.Ben de yatağıma oturdum.Ama aklımda tek bir şey vardı.Ne olmuştu?Yaklaşık yarım saat sonra aşağıdan bir ses geldi.Bir şey düşmüş gibiydi.Hemen ayağa kalktım.Kapıyı açtım.Koridor boştu.“Giray?”Cevap gelmedi.Merdivenlerden aşağı indim.Salon da boştu.“Giray?”Yine cevap yok.Telefonumu çıkarıp onu aradım.Telefon çaldı.Ama açmadı.Tam telefonu kapatacakken arkamdan bir ses geldi.“Karaca.”Yerimden sıçradım.Giray kapının yanında duruyordu.“Ödümü kopardın!”“Odanda olmanız gerekiyordu.”“Sen nereden çıktın?”“Dışarıdaydım.”“Nereye gittin?”“Bir yere.”“Giray!”“Ne?”“Sen bugün çok gizemlisin.”“Normalim.”“Hayır değilsin.”Giray yanıma geldi.“Bir şey duydunuz mu?”“Hayır.”“Emin misiniz?”“Evet.”Giray birkaç saniye etrafa baktı.Sonra telefonunu çıkardı.“Burada kalın.”“Yine mi?”“Bu sefer gerçekten.”“Tamam.”Giray dışarı çıktı.Ben de salonda tek başıma kaldım.Bir süre sonra üst kattan bir ses geldi.Tık.Sonra bir tane daha.Tık.Tık.Başımı kaldırdım.“Ne oluyor?”Ses tekrar geldi.Bu sefer daha netti.Sanki biri kapıya vuruyordu.Ama üst katta kimse olmaması gerekiyordu.Merdivenlere doğru ilerledim.Tam ilk basamağa ayağımı koyduğum anda telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.“Babanın sana anlattığı her şeye inanma.”Olduğum yerde kaldım.Mesaja tekrar baktım.Numara kayıtlı değildi.Hemen Giray'ı aradım.Bu sefer telefonu açtı.“Karaca?”“Giray…”Sesim titriyordu.“Ne oldu?”“Bana mesaj geldi.”“Ne mesajı?”Ekranın fotoğrafını çekip ona gönderdim.Birkaç saniye sonra telefonu tekrar kulağıma götürdüm.“Giray?”Cevap vermedi.“Giray?”Sonunda konuştu.“Karaca, olduğun yerde kal.”“Neden?”“Kimseye kapıyı açma.”“Giray, ne oluyor?”“Bilmiyorum.”“Sen de bilmiyor musun?”“Hayır.”Bu cevap beni daha çok korkuttu.Çünkü Giray Sancak ilk defa bir şeyden emin değilmiş gibi konuşuyordu.“Giray…”“Ben eve gelene kadar sakın yukarı çıkma.”Tam cevap verecekken üst kattan yine aynı ses geldi.Tık.Tık.Tık.Giray da telefondan sesi duymuştu.“Karaca.”“Efendim?”“Orada biri mi var?”Gözlerimi merdivenlere çevirdim.“Bilmiyorum.”“Dinle beni.”“Dinliyorum.”“Ben gelene kadar sakın merdivenlere yaklaşma.”Telefon kapandı.Ben olduğum yerde kaldım.Üst kattan bir kez daha ses geldi.Tık.Tık.Bu sefer kapının arkasından çok hafif bir fısıltı duyuldu.“Karaca…”Nefesimi tuttum.Çünkü o ses…Giray'ın sesi değildi.