Karaca Arslan
Bölüm 7•
Fısıltı
Tema:
Kalbim deli gibi atıyordu.
Üst kattan gelen ses tekrar duyuldu.
Tık... Tık...
“Karaca...”
Geri geri yürümeye başladım. Ellerim titriyordu. Telefonumu öyle sıkıyordum ki parmaklarım acımaya başlamıştı.
“Giray...” diye fısıldadım.
Tam o anda dış kapı sertçe açıldı.
“Karaca!”
Giray'ın sesini duyduğum an hiçbir şey düşünemedim. Koşarak ona gittim.
Boynuna sarıldım.
O kadar hızlı sarılmıştım ki Giray bir an dengesini kaybetti.
Nefes nefeseydim.
“Korktum...”
Sesim titriyordu.
Giray birkaç saniye hiç kıpırdamadı. Sonra yavaşça ellerini sırtıma koydu.
“Tamam... Buradayım.”
İlk kez sesi bu kadar yumuşaktı.
“Yukarıda biri var.”
“Bana bak.”
Başımı kaldırdım.
“Sen iyi misin?”
Başımı salladım ama gözlerim dolmuştu.
“Ben çıkıp bakacağım.”
“Hayır!”
Kolunu tuttum.
“Gitme.”
Giray bana şaşkınlıkla baktı.
“Karaca, gitmem gerekiyor.”
“Ya sana bir şey olursa?”
Bu cümle ağzımdan çıkınca ikimiz de sustuk.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları