Karaca Arslan

Telefon ekranına tekrar baktım.“Bu daha başlangıç.”Mesajı birkaç kez okudum.Parmaklarım buz gibi olmuştu.“Giray…”Giray hemen bana döndü.“Ne oldu?”Telefonu ona uzattım.Mesajı okuyunca yüzündeki ifade tamamen değişti.“Bu numara ne zamandır sende?”“Az önce geldi.”“Başka mesaj var mı?”“Hayır.”Telefonumu aldı ve numaraya baktı.“Bunu kimseye göndermedin değil mi?”“Hayır.”“Emin misin?”“Evet Giray.”Telefonu cebine koydu.“Tamam.”“Tamam mı?”“Evet.”“Biri evimize giriyor, bana mesaj atıyor ve sen sadece tamam mı diyorsun?”“Panik yapmanızı istemiyorum.”“Ben zaten panik yapıyorum!”Giray birkaç saniye sustu.Sonra yanıma geldi.“Bak bana.”Başımı kaldırdım.“Bundan sonra yalnız kalmayacaksınız.”“Zaten yalnız kalmıyorum.”“Ben ciddi söylüyorum.”“Ben de ciddiyim.”Giray gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.“Bu iş düşündüğümüzden daha büyük olabilir.”“Ne demek o?”“Henüz bilmiyorum.”“Bana hiçbir şey söylemiyorsun.”“Çünkü elimde yeterli bilgi yok.”“Peki ne yapacağız?”“Önce babanızı arayacağız.”“Babamı arama.”“Karaca.”“Hayır.

Babam zaten yeterince şey saklıyor.”Giray bana baktı.“Bunu nereden çıkardınız?”“Bilmiyorum.”“Bazen bilmediğiniz şeyler hakkında yorum yapmamanız gerekiyor.”“Sen de bazen fazla konuşuyorsun.”“Ben mi?”“Evet.”“Ben neredeyse hiç konuşmuyorum.”“İşte o yüzden.”Giray istemeden güldü.“Şu an bile şaka yapabiliyorsunuz.”“Ne yapayım?