Karaca Arslan

Sabah gözlerimi açtığımda ilk baktığım şey telefonum oldu.Saat 08.17.Bugün 12 Ekim'di.Dün gece masanın üzerinde bulduğumuz fotoğraf aklıma geldi.“Geçmiş, hiçbir zaman geçmişte kalmaz.”Bütün gece bu cümleyi düşünmüştüm.Yatakta doğrulup odanın kapısına baktım.Kapının önünde Giray vardı.Sandalyeye oturmuş, kollarını göğsünde birleştirmişti.Uyuyordu.Bir an ona baktım.Dün gece gerçekten bütün gece burada mı durmuştu?Sessizce yataktan kalktım.Tam kapıya yaklaşırken Giray gözlerini açtı.“Uyandınız.”“Sen uyumadın mı?”“Uyudum.”“Yalan.”“Niye?”“Çünkü gözlerin açık.”Giray yüzüme baktı.“Yeni uyandım.”“Bence hiç uyumadın.”“Bence çok konuşuyorsunuz.”“Günaydın sana da.”“Günaydın.”Bir süre birbirimize baktık.Sonra Giray ayağa kalktı.“Hazırlanın.”“Neden?”“Babanız gelecek.”“Babam mı?”“Evet.”“Ne zaman?”“Birazdan.”Hemen odama geri döndüm.Babamın geleceğini duyunca içimde garip bir huzursuzluk oluşmuştu.Çünkü babam bir yere sebepsiz gelmezdi.Hele ki son birkaç gündür yaşadıklarımızdan sonra...Hazırlanıp aşağı indim.Giray salonda bekliyordu.“Babam nerede?”“Henüz gelmedi.”“Peki neden geleceğini biliyorsun?”“Çünkü bana söyledi.”“Bana neden söylemedi?”“Bilmiyorum.”“Sen çok fazla ‘bilmiyorum’ demeye başladın.”“Ben de farkındayım.”Tam o sırada dışarıdan araba sesi geldi.Giray pencereye yöneldi.“Geldi.”Kapı açıldı.Babam içeri girdi.Üzerinde siyah bir takım elbise vardı.

Yüzü her zamankinden daha ciddiydi.“Karaca.”“Baba.”Yanına gittim.Bana sarılmasını bekledim ama sarılmadı.Sadece omzuma elini koydu.“İyi misin?”“İyiyim.”Giray'a baktı.“Sen?”“İyiyim Tufan Bey.”Babam başını salladı.Sonra masanın üzerine bir dosya bıraktı.“Dün gece olanları biliyorum.”“Ne olanları?”Babam bana baktı.“Mesajı.”Bir an sustum.“Sen nereden biliyorsun?”“Giray bana söyledi.”Giray'a döndüm.“Sen mi söyledin?”“Evet.”“Bana neden söylemedin?”“Çünkü babanızın bilmesi gerekiyordu.”“Benim de bilmem gerekiyor!”Babam araya girdi.“Karaca.”Sesi o kadar sertti ki sustum.“Bunu senden saklamak istemedim.”“Ama sakladın.”Babam birkaç saniye sessiz kaldı.“Bazı şeyleri bilmen seni korumaz.”“Bilmeyince daha mı güvendeyim?”Babam cevap vermedi.Giray da sessizce bizi izliyordu.Sonra babam dosyayı açtı.“Bu adamı tanıyor musun?”Fotoğrafı bana uzattı.Dün gece gördüğümüz adamdı.Başımı salladım.“Hayır.”“Adı Mahir Vural.”Giray'ın yüzü bir anda değişti.“Vural mı?”Babam ona baktı.“Evet.”Giray fotoğrafı eline aldı.“Bu adamın öldüğü söylenmişti.”“Öldüğü söylenmişti.”“Demek ki ölmemiş.”Babam başını salladı.“Ve geri döndü.”İçim ürperdi.“Beni mi istiyor?”Babam bana baktı.“Büyük ihtimalle.”“Niye?”Babam bir süre sustu.Sonra sadece:“Çünkü geçmişte yaptığım bazı şeylerin bedelini şimdi senin üzerinden ödetmek istiyor.”O an ne diyeceğimi bilemedim.Babam ilk defa bana geçmişinden bahsediyordu.“Ne yaptın?”“Bunu şimdi konuşmayacağız.”“Baba!”“Karaca.”Giray araya girdi.“Bence bunu sonra konuşmalısınız.”Ona döndüm.“Sen de mi?”“Şu an önemli olan güvenliğiniz.”“Benim hayatım hakkında konuşuyorsunuz ama ben hiçbir şey bilmiyorum.”Giray sustu.Babam dosyayı kapattı.“Bugün evden çıkmayacaksın.”“Yine mi?”“Evet.”“Ben burada hapis gibi yaşıyorum!”Babam cevap vermeden Giray'a baktı.“Onu yalnız bırakma.”“Bırakmam.”Babam kapıya yöneldi.“Baba.”Durdu.“Bana bir şey olacak mı?”Babam arkasını dönmedi.“Hayır.”Ama sesinden emin olmadığını anlamıştım.Kapı kapandı.Salon bir anda sessizleşti.Giray yanımda duruyordu.“Bana söyle.”“Ne?”“Gerçeği.”“Bilmiyorum.”“Sen de babam gibi konuşuyorsun.”“Çünkü gerçekten her şeyi bilmiyorum.”“Peki bildiğin ne?”Giray bana baktı.“Mahir Vural tehlikeli biri.”“Başka?”“Babanızın düşmanı.”“Başka?”Giray sustu.“Giray.”“Karaca…”“Lütfen.”Bir süre gözlerimin içine baktı.“Babanızın geçmişinde bilmediğiniz şeyler var.”“Ne gibi?”“Bilmiyorum.”“Yine mi?”Giray hafifçe gülümsedi.“Evet.”İstemeden güldüm.“Sinir bozucusun.”“Biliyorum.”Tam o sırada telefonum titredi.İkimiz de telefona baktık.Yeni bir mesaj vardı.Bilinmeyen numara.Mesajı açtım.“Baban sana her şeyi anlatmadı.”Giray telefonu elimden aldı.Altında ikinci bir mesaj geldi.“Ama Giray biliyor.”Gözlerim Giray'a çevrildi.Giray'ın yüzündeki ifade tamamen değişmişti.“Bu doğru değil.”“Giray…”“Karaca, bana bak.”“Sen ne biliyorsun?”“Hiçbir şey.”“Yalan söylüyorsun.”“Hayır.”“Mesajda senin bildiğin yazıyor!”Giray telefonumu masaya bıraktı.“Biri aramızı bozmak istiyor.”“Peki ya doğruysa?”Giray cevap vermedi.O sessizlik...Her şeyden daha korkutucuydu.Çünkü ilk defa Giray'ın gözlerinde bir şey gördüm.Korku.Ve o an anladım.Bu hikâyede saklanan sırlar sadece babama ait değildi.Belki de Giray'ın da bilmediğim bir geçmişi vardı.Ama içimde bir ses ona güvenmem gerektiğini söylüyordu.Çünkü ne olursa olsun...Bana hiçbir zaman zarar vermemişti.Ve ben henüz bilmiyordum ama 12 Ekim, hayatımızdaki birçok şeyin başlangıcı olacaktı.