MANOLYA

Bölüm 11•

VEDA ÖPÜCÜĞÜ

Tema:

ALAZ DENİZ KARACA

Onu belinden büküp kendime çektiğimde haddinden fazla kırmızı dudakları dudaklarımla buluşmuştu. Evet, daha önce de öpüşmüştük; spor salonunda ve ringin orada. Ama oradaki küçük öpüşmeler asla şu anki gibi hissettiremezdi. Dudaklarım, Gecenin dudaklarını bir sanrı edasıyla sarıyor ve bu fırsatı olabildiğince iyi değerlendiriyordu.

Hiç istemesem de tam geri çekilmek için ayaklarım harekete geçiyordu ki Gecenin öpüşmeye karşılık vermesiyle ayaklarım yere çivilendi. Kırmızı dudakları dudaklarımı öpüyor ve beni tahrik ediyordu. Şaşkınlığımı sona bırakıp onu daha da delicesine öptüğümde salondan ıslık ve alkış sesleri yükselmeye başladı.

GECE UZAY

...

Saat iki olduğunda davetlilerin çoğu gitmişti. Salon iyice boşalınca iki MİT de kalktı. Devrim Abi'ye ve Hande'ye teşekkür edip salondan çıktığımızda Obsidyen MİT üyelerinin arabalarına binmesini beklemeden Serkan'ın yanına koştum.

— Serkan!

diye gür bir sesle bağırdığımda MİT üyeleri bana döndü.

— Efendim, Manolya?

— Elis'i bulamıyoruz. Onu gördün mü?

Serkan, Elis'in adını duyunca sanki o anlara bir daha şahit oluyormuş gibi önce yüzünü buruşturdu, sonra yüzünü bariz bir hüzün kapladı.

— Hayır, görmedim ama sanırım tartışmamızdan sonra eve gitti.

— Tamam, teşekkür ederim.

Elis'e bu sefer gerçekten âşık olmuştu ve ilk aşkını bu davette kaybetmişti. Belki Serkan onu affederdi ama Elis kendini affeder miydi, orası mühimdi.

Kızlara küçük bir açıklama yaptıktan sonra arabaya bindik ve eve doğru yol aldık.

ELİS ATEŞ

Eşyalarımı valize koyup fermuarı çektim. Üstüme siyah, ince askılı bir body, altıma da siyah bir eşofman giydiğimde aynadan kendimi süzdüm ve yine büründüğüm duygu ve bedenden utandım.

Valizi yerden kaldırıp kapının önüne koydum. Koltuğa oturup telefonumu elime aldığım sırada midemin ani bulantısı yüzünden lavaboya koştum ve bugün içtiğim her şeyi çıkardım. Bu ara bulantılarım çok sık tekrarlıyordu.

Telefonu elime alıp rehberimde kayıtlı olan numarayı buldum. Parmaklarım arama tuşunun üzerinde birkaç saniye bekledi. Sonra derin bir nefes alıp aramayı başlattım.

Birinci çalış.

İkinci çalış.

Üçüncü çalışın sonunda telefon açıldı.

— ¿Elis? Habla, hermanita. Estoy escuchando. (Elis? Konuş, küçük kardeşim. Seni dinliyorum.)

Arka planda boğuk erkek sesleri, ardından bir sandalyenin geriye çekilme sesi duyuldu. Abim muhtemelen yine bir toplantının ortasındaydı. Onun toplantılarıysa sıradan insanların toplantılarına benzemezdi. Bir masanın etrafında toplanan adamlar, önlerine serilen dosyalar, fısıltıyla konuşulan isimler ve tek bir yanlış kararın bile nelere mal olabileceğini bilen insanlar...

İspanya'da onun adını duymayan çok az kişi vardı. Adını bilenlerin çoğuysa karşısında söyleyeceklerini önceden düşünürdü.

Çünkü abim yalnızca bir mafya lideri değildi. Verdiği sözün arkasında duran, ihanetin karşısında asla sessiz kalmayan ve bir karar verdiğinde kimsenin o kararı sorgulamaya cesaret edemediği bir adamdı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 26 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları