Dairenin önüne geldiğimde gördüğüm kargaşayla tekrardan gözlerimi devirdim. Bütün komşular birbirine girmiş, kavga çıkarmıştı. Bu kavgalar az önce ortaya attığım iddialardan kaynaklıydı. Nefes masum masum kenara çekilmiş, olan kavgayı izliyordu. Onu öyle kolay kolay yedirecek değildim.
Nefes'le ikiz olmamıza rağmen aramızda büyük farklılıklar vardı. Bu farklılık beş sene ayrı geçirdiğimiz sürede oluşmuştu. O annemle beş yıl kalırken ben babamla kalmıştım. Bu yüzden yetişme tarzlarımız farklıydı.
Ortamdaki bağırış ve çağırışları durduran ses yine benim seslenişim olmuştu.
"Nefes, gel, gidiyoruz!"
Nefes şaşkın bakışlarla bana baktı. Geri çekilmemi beklemiyordu. Zaten geri de çekilmemiştim.
Ama bunu şu an bilmesine gerek yoktu. Onu kendime çekerken bakışlarım yine Necla teyze ve yapmacık gülümsemesinde takılı kaldı.
Necla teyze sakinleştiğimi düşündüğü için en yapmacık gülümsemesini takınarak o iğrenç sesiyle konuşmaya devam etti.
"İyi bak, sakinleşmişsin. Abartılacak bir şey de yoktu zaten. Ne olmuş erkek yani, hayatım, olur öyle hatalar."
"Teyze, seni de o çok sevdiğin erkeklerin yanına gömmemi istemiyorsan kes o sesini artık."
Dedikleriyle beraber yine bir anlık sinirle ona dönmek üzereydim. Ada bunu da anında fark edip kolumdan tuttu ve geri çekti.
"Hadi, yeter artık, gidiyoruz!"
Artık Ada da sinirlenmişti ama yine duramadım. Arkamı dönerken dudaklarıma en yapmacık gülümsemeyi yerleştirdim.
"Necla Hanım, erkekler hakkında bu kadar bilgili olmanızın kaynağının kocanız olduğunu düşünecektim. Ama o, sizi hamile ve küçük bir çocuklayken terk edip başka kadınlara gidiyordu, değil mi?"
Dudaklarımdaki gülümseme silinirken onun yerini soğuk bir gülüş aldı. Onun dediğini ona tekrarlayarak son hamlemi de yapmıştım.
"Dediğiniz gibi, erkek işte, hata yapar."
İçim biraz da olsa soğumuştu. En azından artık bu kadının da gerçek yüzünü biliyorlardı.
Nefes'i elinden tutarak eve ilerlerken arkamızdan gelen Ada da en az benim kadar rahatlamıştı. Necla Hanım ağzımdan çıkanların ağırlığı ile ezilirken dayanamayarak kapıyı sertçe kapattı.
Mutfağa doğru yöneldiğimde mutfaktan çıkan Ada'yı gördüm. Onun mutfaktan çıkmasına izin vermeden hızlı adımlarla mutfağa girip yanına gittim. Daha planlamamız gereken bir cinayet vardı.
Ada beni görür görmez ciddi kalmaya çalışarak arkasındaki duvara yaslandı. Çünkü neden yanına gittiğimi biliyordu.
"Sen sormadan ben söyleyeyim, canım. Bir planım var."
"Neymiş?"
"Tahminim gece iki gibi uyumuş olur. O saatlerde odasına gideceğiz ve öldürüp kaçacağız. Olur mu?"
"Evine nasıl gireceğiz peki?"
"Anahtarla tabii."
Derin bir nefes alarak sandalyeye yaslandım.
"Onların evinin anahtarının bizde ne işi var?"
Kafasını olumsuz anlamda sallayarak sesinin tonunu biraz daha kıstı.
"Evet, onların evinin anahtarı bizde yok fakat..."
Elini cebine attıktan sonra bizim evimize ait olmayan bir anahtarı çıkartarak gösterdi ve sırıtarak konuşmaya devam etti.
"Anahtarları yok ama kopyası var!"
Bölüm Yorumları