Abimin Arkadaşı
Bölüm 5•
5 ~☆Nikah☆~
Tema:
Defne Arslan
Demir'in dediği şeyle şoka girdim resmen, ne yani o kızla evlenecek miydi, ama o şarkı, o sözler, bana olduğunu söylemişti, kalbimde oluşan paramparça hissini bi ben biliyordum, bir ben hissediyordum, yanından kalkıp çadıra geri girdim, bunu bana niye yaptın, seni tertemiz duygularımla sevdim ben Demir Aslan! Irmak bana bakıp ne oldu diye anlamaya çalışıyordu, ondan da her şey den de bıktım amk! Bir dakika da dünyam başıma yıkıldı ve ben altında kalıp yerle bir olmuştum.
“Ya noldu anlatsana!”
“Irmak kes!” dedim sinirle.
Çantamı alıp çıktım çadırdan, Demir anlam verememişti benim bu hareketime, arabaya doğru giderken abimi görmüştüm, şimdi gel de ona anlat derdimi, hiç uğraşamazdım bu yüzden çantamı arabaya koydum.
“Abicim, noluyor!”
“Abi soru sorma, eve gitmek istiyorum sadece.” dedim ve bindim.
“Tamam da neden, noldu?”
“Bir şey yok, sıkıldım burdan ve gidiyorum, oldu mu?” dedim.
Arabayı çalıştırıp eve doğru yola çıkmıştım, yolda giderken bir süre sonra arkamda bir arabanın beni takip ettiğini görmüştüm, bu ben yola çıktığımdan beridir arkamdaydı, ben sağa girdim o da sağa girdi, ben nereye dönsem o pesimi bırakmıyordu, abimlerin yanından ayrıldım diye pişman olmuştum.
Evimin yakınlarında dolandım biraz, çünkü evimin oraya gidersem evimi öğrenirdi ve bu benim için hiç iyi olmazdı, ona izimi kaybettirmeye çalışıyordum, hızlı bir şekilde sürmeye devam ediyordum, sonra önüme birden çıkan arabayı görünce sağa kırdım ama arabayı durduramamıştım...
Demir Aslan
Defne'nin yüzünü hiç beğenmemiştim, birden ben bu haberi verince kötü olmuş rengi atmıştı, şimdi kim bilir nerdeydi eve gidiyorum demişti ama sanmam onu evde bulmayalım diye başka bir yere giderdi, Efe'nin telefonu çalınca yanına gittim, telefon elinden düşünce ona baktım.
“Bro, noldu?”
“De-Defne... kaza geçirmiş!”
Beynimden vurulmuşa dönmüştüm, arabaya doğru koştu Efe bende peşinden, Irmak da benle birlikte gelmişti, hangi hastane bilmiyordum Efe nereye gidiyorsa onu takip ediyordum, ona bir şey olmasın Allah'ım, alma onu benden, onu çok seviyorum.
astane önünde durunca durdum ve indim acilin önüne gelip içeriye girdik, birine Defne'yi sordu Efe ameliyatta olduğunu söylemişlerdi, Defne'nin o masum yüzü geldi gözümün önüne, saf ve sevgi dolu Defne'm! Sinem'in kapıdan girdiğini görünce sinir oldum, bu nerden duydu hemen, bana doğru gelip sarıldı sanki o tehtit etmemiş gibiydi beni.
“Demir! İyi misin, sana bir şey oldu sandım.” onu ittim.
“İyiyim sevdiğim kızın yanına gelmek için senden izin alacak da değilim, şimdi siktir olup git.”
“Demir, bilmem biliyor musun ama biz evlenecez.”
“Senin tehditinle yani zorla, ben seni sevmiyorum! Senden nefret ediyorum! İgreniyorum senden!” dedim ama o umurunda değil.
“Demir, sen benimsin duydun mu! Sadece benim!” onu kolundan tutup çıkardım dışarıya.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları