Hayatta en sevmediğim şeylerden biri vardı.
Kayra.
Tamam...
Belki biraz abartıyordum. Ama çocuk gerçekten sinir bozucuydu. Okul çıkışı Bahar'la kantinden çıkıyorduk.
"Olm matematik hocası bizi gözden çıkardı galiba."
Bahar omuz silkti.
"Boş ver. Cuma günü sınav var, çalışırız."
"Sen çalışırsın. Ben ağlarım."
Tam gülerken biri omzuma çarptı. Elimdeki buzlu kahve havaya fırladı.
Bir saniyelik sessizlik...
Ve ardından...
Kahvenin tamamı birinin Beyaz kapüşonlusunun üzerine döküldü. Yavaşça başımı kaldırdım.
"...Hayır."
Karşımda Kayra vardı. Kapüşonlusu kahve içindeydi. Saçından bile damlıyordu. Çevredekiler sessizce bize bakıyordu. Bahar kolumu tuttu.
"Melisa.... sıçtın"
"Ben..."
Kayra önce üzerindeki kahveye baktı. Sonra bana. Bir kaşını kaldırdı.
"Yeni bir saldırı yöntemi mi bu?"
Haasiktir başka birisi olsaydı keşke
"İstemeden oldu."
"Tabii."
"Gerçekten."
"Bana inandırıcı gelmedi."
Sinirlenmeye başlamıştım.
"İstersen güvenlik kamerasını izleyelim."
Bir an sustu. Sonra beklemediğim şekilde güldü.
"Hah... Tamam."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Gülüyor musun?"
"Evet."
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bir kafenin kırk yıl hatırı vardır nasıl hatırsa
Yorum
Yorum bulunamadı.