KARMA

Bölüm 2•

✧ KİMDİ BU?

Tema:
Bazen “Dünya ne kadar küçük,” dersin. Bazen de “Ne kadar büyükmüş…” Ama hayır, bence mesele ne büyüklüğü ne de küçüklüğü… Tesadüfler fazla. Yeni tanıştığın biriyle bir günde kaç kere karşılaşabilirsin ki? Bilmiyorum. Ama şu an… ya dünya gerçekten küçük ya da tesadüfler fazlasıyla kaderime karışmış.

Aynı ses bu sefer üzgün ve alaycı bir tonda konuştu.
“Niye beni çağırmadınız?” dedi ve Edis’in arkasındaki adama bir yumruk salladı.

Kafama silah dayayan adamın dikkati dağılmıştı. Bunu fırsat bilerek derin bir 
nefes aldım.
Kafama dayadığı silahın soğukluğu nefesimi kesmişti.
Elim hâlâ sopanın üzerindeydi ama kıpırdayamıyordum. Kalbim göğsümden çıkacak gibi atarken adam, Ahmet’in ne yaptığına bakıyordu.

İşte o an… Refleksle sopayı kaldırdım ve silahı tutan adamın koluna tüm gücümle vurdum.
Silah elinden kaydı, yere düştü.
“Şimdi!” diye fısıldadım.

Damla, beklemediğim bir hareketle arkadan adamın saçına yapışıp kafasını geriye doğru çekti. Ben de bunu fırsat bilip önce göğsüne bir yumruk, sonra da kasıklarının arasına bir tekme indirdim.

O sırada Ahmet,
“Naptın be kızım, benim içim acıdı,” dedi ve önündeki adamı dövmeye devam etti.
Edis ise Ahmet’in dövdüğü adamın boynuna bir sopa darbesi indirip onu bayılttı.
“Sanki fazla oyalandın bilader,” dedi.

Ahmet gülerek,
“Eğleniyordum, eğlencemi bozdun,” dedi. Sanki ikisi uzun zamandır tanışıyormuş gibi konuşuyorlardı.

Damla,
“EDİS! GÖRDÜN MÜ NE YAPTIM BEN?” diye bağırdı; ellerini havada sallayarak zıplıyor, heyecanla konuşup duruyordu.

Damla’nın heyecanla zıpladığı an arkama döndüm ve Asya’yı dizlerinin üstünde, titrer hâlde gördüm. Önce ne olduğunu anlayamadım. Sonra birden içime kötü bir his çöktü.

“Asya?” dedim, yanına koşup dizlerimin üzerine çöktüm.
Cevap veremedi.

Elimi sırtına koydum. Ter içindeydi. Nefesi… sanki yarım kalıyordu. Göğsü hızlı hızlı inip kalkıyor ama nefes alamıyor gibiydi.

Bir anda omuzları daha da titremeye başladı.
“Asya, iyi misin?” dedim tekrar ama gözlerini bile kaldıramadı.
Gözbebekleri boşluğa bakıyordu. Dudakları oynadı ama ses çıkmadı.

Sonra kısık bir fısıltı geldi:
“Nefes… alamıyorum…”

Elleri yere kapandı; parmakları sanki betonu kazıyordu. 
Nefes almaya çalıştıkça daha çok panikliyordu. Omuzları kesik kesik titriyor, nefesi boğazına takılıyormuş gibi çıkıyordu.

O an anladım; panik atak geçiriyordu.
“Asya, tamam… sakin ol,” dedim fısıldayarak. Elimi sırtında sabit tutup ona ritim vermeye çalıştım.
“Ben buradayım. Nefesini duyuyorum. Tamam… hiçbir şey yok…”
Ama titremeye devam ediyordu. Sanki sesim ona ulaşmıyordu.
Aceleyle yeleğimin cebinden telefonu çıkardım. Ambulansı aradım.

Ambulans yakında burada olurdu. Telefonum çaldı; arayan Aras’tı…
Aras:
“Yeşim, çıkın oradan hemen!”

Yeşim:
“Niye? Ne oldu? Edis kavgada—”

Aras:
“Polisler bölgeye geliyor!”

Yeşim:
“Tamam, zanlılar burada. Olayı anlatırız, biter.”

Aras:
“O kadar kolay mı? Nezarete atılırsınız!”

Yeşim:
“İki üç kelime eder, çıkarız.”

Aras:
“Karan abi öğrenirse ne olacak?!”

Yeşim:
“Yurt dışında iş toplantısı var, unuttun mu? Söylemezsen bilmez.”

Aras:
“Yeşim, çıkın oradan!”

Yeşim:
“Kız panik atak geçiriyor, nasıl gideyim? Buluruz bir yolunu.”

Aras:
“Çıkın or-

Demesine kalmadan telefonu kapattım. Asya’yla ilgilenmeye başladım; ne yapabilirdim ki?

“Asya, beni duyuyorsan derin nefes almaya çalış,” dedim panikle.
Asya’nın bakışları yerdeydi. Uzaktan siren sesleri geldi. Hangisiydi? Ambulans mı, yoksa polis mi? Ne olur ambulans gelmiş olsun… Yoksa Asya bu gidişle nefes alamaz hâle gelecekti.

Siren sesleri daha da netleşince,
“EDİS!” diye bağırdım.

“EFENDİM, YEŞİM!” diye karşılık verdi. Elindeki adamı dövüyordu; okkalı bir yumrukla adamın çenesine vurdu. Adamın kafası geriye doğru düştü.

Kendimi toparlayarak bağırdım:
“Asya iyi değil! Panik atak geçiriyor. Bir de kötü haber var: Polis çağrılmış. Ambulans da polis de yolda. Tek duamız ambulansın polisten önce gelmesi; yoksa kız ölecek!”

Edis elindeki adamı döverken sinirle,
“Kahretsin,” dedi.

Ela panikle benim olduğum tarafa baktı.
“Asya!” diye bağırarak yanıma koştu.

Asya’nın sırtına elini koydu.
“Ne zamandan beri böyle?” diye sordu.

Telefonumun saatine baktım.
“Yaklaşık altı dakikadır bu hâlde,” dedim, önüme bakarak. Şu an kafam çok karışıktı; iki kere gördüğüm insanlarla böyle bir olaya girmiştik. Bravo…

Ela panikle Asya’ya baktı.
“Yavaş yavaş nefes al,” dedi.

Tam o sırada siren sesleri daha da netleşti. Ambulans gelmiş olmalıydı. Ayağa kalkıp lunapark girişine gittim; ambulanstaki görevlileri yönlendirmek için seri adımlarla koştum.
Yanlarına gidip,
“Panik atak geçiren bir kız var, arka tarafta. Beni izleyin,” dedim.

Geri döndüğümde kavga bitmişti. Herkes Asya’nın yanındaydı. Görevlilerden biri,
“Kızı izleyin, çabuk!” diye bağırdı.

Seri adımlarla Asya’ya doğru yürüdüm. Görevliler Asya’yla ilgilendi, sedyeye koydular.
O sırada görevliye döndüm.
“Ay Işığı Hastanesi’ne götürün. Doktora şunu deyin: Elfida.”

Görevli pek anlam yüklemese de,
“Tamamdır,” dedi; gerisini getirmedi.
Ambulans giderken etrafa baktım. Yerlerde baygın hâlde yatan adamlar, sopalar… Derken bir siren sesi daha duyuldu.

Edis’e bakarak,
“Bittik,” dedim.

Edis bana baktı.
“İlk değil ya,” dedi, sonra göz kırptı gülerek.

“Diğerlerinde babam vardı, farkındaysan,” dedim sakin bir şekilde.

Damla araya girdi.
“Nezarete mi gideceğiz?” dedi panikle.

Edis’le aynı anda,
“Bu gidişle öyle gözüküyor,” dedik. Ardından güldük.

Ahmet ve Ela bize baktı. Ahmet’in bakışları normaldi. Ela’nın bakışlarıysa titrek…

Tam ağzımı açıp konuşacakken polisler yanımıza geldi. Etrafa baktılar ve anında,
“Tutuklayın hepsini,” dedi polis memuru.

Bileklerimize kelepçe takılırken,
“Yandık be,” dedim.

Edis, normal bir şeymiş gibi bileğini uzattı. Damla tedirgindi; Ela da Damla’dan farksızdı. Ahmet, polislerle konuşmaya bile başlamıştı.

Çeteyi de aldılar; onları ayrı, bizi ayrı arabaya bindirdiler. Doğru polis karakoluna gidiyorduk.
                                                    ☁︎⋆。°☾°。⋆☁︎

Bizi aynı nezarethane bölümüne aldılar.
Karşılıklı nezarethane odalarındaydık; nezarethane büyüktü.

Biz bir taraftaydık:
Yeşim, Ahmet, Ela, Damla ve Edis.

Tam karşımızda ise sekiz kişilik bir çete vardı.
Aramızda birkaç adım, arada kalın demir parmaklıklar…
Aynı floresan ışık, aynı soğuk beton.
Ama iki ayrı dünya.

Çetenin içinden biri küfrederek parmaklıklara vurdu.

Edis başını yana eğip baktı.
“Sekiz kişi… ayrı düşmemiz iyi olmuş.”

“İyi ki,” dedim.
“Yoksa burası ikinci raunda dönerdi.”

Damla yere çömeldi.
Cebinden ojeyi çıkardı, tırnaklarına sürmeye başladı.

Ela gözlerini kocaman açtı.
“Damla… ciddi misin?”

“Çok,” dedi üfleyerek.
“Sinirim böyle geçiyor.”

Oje kokusu burnuma gelince aniden doğruldum. Şaşkın bakışlarla ona baktım.
“Sen ojeyi nereden buldun? Nasıl buraya soktun, seni nasıl geçirdiler?”

Damla müzip bir gülümsemeyle göz kırptı.
“Bu benim işim.”

Şaşkın şaşkın öylece baktım.

Damla sol elini bitirmiş, üfleyerek:
“Yeşim, gel şuraya; sağ elime sür. Yoruldum!” dedi.

Gülerek baktım.
“Bir eline sürdün, yoruldun ha!”

Damla hiç düşünmeden,
“Yoruldum, evet!” dedi gururla.

Karşı Nezarethaneden biri,
“Burası güzellik salonuna döndü,” dedi.

Damla’yla aynı anda karşı nezarethaneye baktık. Hepsi bize bakıyordu. Bu iş burada bitmemiş gibiydi.

Ahmet oturduğu yerden kalkıp parmaklıklara doğru ilerledi.
Sesini yükseltmedi.
“Bakışını indir.”

Çete sustu.

Ahmet yerine geçip oturdu.
Bir süre sonra kapı açıldı.

“Telefon hakkı,” dedi polis.

“Ben avukatımı arayabilir miyim?” dedim.
Ela ve Ahmet bana, avukat mı? der gibi baktılar.
Polis başını salladı. Bizim olduğumuz nezarethane açıldı. Oturduğum yerden kalktım, seri adımlarla çıktım. Ardından koridora geçtim.

Aras’ı aradım. Avukat değildi ama çıkarırdı. Telefon çaldı… İkinci çalışta açıldı.

Aras:
“Alo?”

Yeşim:
“Aras, nezarethanedeyiz. Hepimizi çıkar.”

Aras:
“Biraz daha kalın. Aklınız başınıza gelsin.”

Yeşim:
“Dalga geçme.”

Aras:
“Dalga geçilecek şeyler yapma sen de. Kalın orada, umurumda değil.”

Polis saati gösterdi. Konuşmanın bitmesine az kalmıştı. Fazla uzatmadan,
“Peki,” dedim ve onun kapatmasına fırsat vermeden telefonu yüzüne kapattım.
Ohh… Canıma değsin. Kudur orada, Aras.

☁︎⋆。°☾°。⋆☁︎
 
Nezarete döndüğümde Damla yerde ojelerini sürmüş, bitirmiş üflüyordu.
Ela bankta oturuyor, kollarını kendine sarmıştı.
Edis tavana bakıyordu.
Ahmet… sessizdi.
Ama gözleri hâlâ karşı nezarethanedeydi.

Polis kapıyı açıp beni tekrar nezarethaneye itti. Yüzüm düşük bir hâlde içeri girdim. Parmaklıklar adeta “hoş geldin” diyordu. Hepsinin bakışları bendeydi; özellikle Edis ve Damla umutla bana bakıyordu.

Sinirle gözlerimi devirdim. Ama Edis ve Damla umut dolu bakmaya devam edince daha fazla dayanamadım.
“Boşa umutlanmayın,” dedim. “Akşamı gün edin dedi, pislik.”
Yüzleri düşmedi. Öylece baktılar.

Edis gülerek,
“Senin Aras’a gösterdiğin sabır Nobel Ödülü almalıydı,” dedi.

Damla umutsuzca bana baktı.
“Çıkınca saçlarını yolacağım. Bizi getirdiği hâle bak.”

İkisine de baktım.
“Sabır da bir yere kadar,” dedim. “Aras böyle olunca sabrımı resmen test ediyor.”

Banklara doğru ilerledim, Ela’nın yanına oturdum.

Ahmet sessizce bize baktı.
“Hadi, geçmiş olsun,” dedi.

Konuşurken gözlerim Ahmet’in üzerindeydi. Sakindi ama çatık bakışları, arada bir her şeyi söylüyordu. Dikkatimi çekmişti; bu hâlini sanki çok tanıyordum. Ela’ları bile farklı bakıyordu.

Allah’ım, ben ne diyordum? Ahmet’in ela gözlerine mi kalmıştım?
Ama harbiden… gözleri güzeldi.

Kafamı iki yana salladım. Bu düşünceler uçsun diye. Yerdeki Damla’ya baktım. Üşümemiş miydi? Gerçi yazdı ama orada otururken uyuşmamışmıydı; altına koyacak bir şeyi bile yoktu.

Ayağa kalktım Damla’ya doğru ilerledim.

Üzerimdeki yeleği çıkardım, Damla’ya uzattım. Biraz yaklaşıp onun duyabileceği bir sesle,
“Altına koy, uyuşursun,” dedim.

Elimden yeleğimi aldı.
“Sağ ol be kankam, öldüm şurada,” dedi.

Gülümseyip,
“Ne demek, istersen ben yerde oturayım, sen banka geç,” dedim.

Gülümsedi.
“Geçmeyeyim, sağ ol. Yerde daha rahat; oje sürüyorum, balım,” dedi.

Kahkaha atıp,
“Senin bu hâllerin…” dedim. Gerisini getiremedim. Baktım, anlamıştı.

Damla,
“Tamam kız,” dedi. Ardından işaret parmağını dudağının ortasına götürüp, “Şşş,” yaptı.

Güldüm.
“Tamam, hadi kolay gelsin,” dedim ve yerime, banklara geçtim.

Ardından Ahmet’e baktım; onun da bana baktığını gördüm. Gözlerimi kaçırdım. Başımı geriye yasladım, gözlerimi kapattım. Uykum gelmişti.
Yavaş yavaş uykuya daldım. 
                                                  ☁︎⋆。°☾°。⋆☁︎
Saat kaçtı bilmiyorum… Gece yarısı mıydı, yoksa sabah mı olmuştu, hiç fikrim yoktu. Uyandığımda ışıklar açıktı. Sessizce etrafıma baktım. Ela yanımda yoktu.

Damla, verdiğim yeleği başının altına koymuş uyuyordu.
Edis duvara yaslanmıştı.
Ahmet yerde, duvara yaslanmış, bağdaş kurarak uyuyordu.
Ela ise başını Ahmet’in dizine koymuştu.

Bu görüntü içimi anlamsız bir şekilde ısıttı. Dışarıdan ne kadar sert görünse de Ahmet bir abiydi. Sert ama merhametli… Belki de kardeşine karşı hep böyleydi.

Bu manzarayı sadece ben görüyordum sanırım. Bir süre ikisini izledim. Sonra karşı tarafa baktım; hepsi uyuyordu. Bir kişi hariç… Gözü üstümdeydi. Birkaç saniye öylece baktım. Gözdağı vermek istiyorsa yanılıyordu; kolay kolay korkan bir kız değildim.

Önüme döndüm. Tam o sırada bir ses geldi. Başımı çevirdim; Ahmet uyanmıştı, bana bakıyordu. Bir yandan da Ela’yı dürtüyordu.

Ela, gözleri kapalı bir şekilde,
“Beş dakika daha…” dedi.

Ahmet fısıltıya yakın bir sesle bir şey söyledi. Ela uykulu gözlerle doğruldu, gözlerini kırpıştırdı.

İkisine bakıp,
“Günaydın,” dedim.

Ela gülümseyerek,
“Günaydın,” dedi.

Ahmet bana bakmadan,
“Günaydın,” dedi.

Ela Ahmet’te bakarak göz-kaş işareti yaptı ama pek anlamadım.

Bu soğuk hâller neydi şimdi? Sanki onu çok tanıyordum… Önüme baktım. Yüzüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım, ellerimle oynamaya başladım. Dışarıdan nasıl görünüyordum kim bilir…

Niye erken uyanan ben olmuştum ki? Damla’yla Edis’i uyandırsa mıydım? Başımı çevirip onlara baktım. İçimdeki ses “uyandır” diyordu ama dinlemedim; kıyamadım.

Bir süre sonra karşı nezarethane odasına baktım. Hâlâ bana bakıyordu. Artık haddini aşmıştı. Oradan buraya bir şey yapamazdı ama sinirimi de bozmuştu. Gözlerimi devirdim, tekrar önüme döndüm.
                                                ☁︎⋆。°☾°。⋆☁︎

Edis ve Damla uyanmıştı; sohbet ediyorduk. Tam o sırada polis nezarethane kapısını açtı. Önce bize, sonra karşı nezarethane odasındaki çeteye baktı.

Polis,
“Beş kişi çıkabilirsiniz. Geri kalan sekiz kişi kalacak,” dedi.

Ardından bizim olduğumuz nezarethaneyi açtı. Kilidin metal sesi duyuldu, kapı açıldı. Yeleğimi aldım; sonra teker teker çıktık. 
Nezarethaneden çıktığımızda sabah olmuştu.
Yaz sabahıydı.
Güneş doğarken ışıkları yüzümüze vuruyordu.
Temiz hava ciğerlerimi doldurdu, iyi gelmişti.
 
Damla sevinçle,
“Sonunda, şükürler olsun!” dedi.

Edis de ardından,
“Temiz hava iyi geldi,” diye ekledi.

İkisine bakıp gülümsedim, ses çıkarmadım. Sadece gökyüzüne baktım. Ela ve Ahmet de arkamızdan çıkmışlardı. Ela’nın yüzü asıktı; mutsuz gibiydi.

Ela yanıma gelip koluma dokundu.
“Yeşim, bizi buradan çıkardığın için teşekkür ederiz.”

Ela’ya bakıp gülümsedim.
“Rica ederim, kim olsa aynısını yapardı.”

Ela başını hafifçe salladı.
“Aynısını yapmazdı. İnsan genelde kendini düşünür, başkasını değil.”

Ela’ya baktım.
“Uzatılacak bir mevzu değil,” dedim.

Tam o anda telefonum çaldı. Ela’ya bakıp işaret parmağımı kaldırdım. Telefona baktım; hastaneden arıyorlardı. Açıp kulağıma götürdüm.

Yeşim:
“Efendim?”

Doktor Esma:
“Yeşim Hanım, Asya’nın durumu iyi. Bu akşam taburcu edilir.”

Yeşim:
“Teşekkür ederim, Esma Hanım.”

Doktor Esma:
“Rica ederim. Başka bir arzunuz var mı?”

Yeşim:
“Yok, teşekkür ederim. Kolay gelsin.”

Telefonu kapattım, Ela’ya döndüm.
“İlk olarak konuyu kapatalım.”

Ela,
“Tamam,” dedi.

Sakin bir şekilde devam ettim:
“Asya’nın durumu iyi. Bu akşam taburcu edilecek.”

Ela’nın yüzündeki mutsuzluk gitmiş, yerini mutluluk almıştı. Gözleri adeta gülüyordu.

“Bizi buradan çıkardığın için… ve Asya’yla ilgilendiğin için,” dedi. Sesinde minnet vardı.
Fazla teşekkürü de, fazla özrü de sevmezdim. Her şey dozunda olmalıydı.

Gülümsedim.
“Rica ederim.”

Önüme dönecektim ki Ela’ya doğru bir adım attım.
“Asya Ay Işığı Hastanesi’nde.”

Ela öylece bana baktı. Mutluydu ama yüzüne hafif bir mahcubiyet yerleşmişti.

Ben çoktan arkamı dönmüştüm bile.

Birkaç adım attım.
İşte tam o anda… Ahmet’e göz ucuyla baktım.
Ellerini ceplerine sokmuştu. Omuzları gergindi.
Sessizliğiyle bile dikkat çekiyordu.

Önüme döndüm, Edis ile Damla’nın yanına yürüdüm.

İkisine bakarak,
“Nereye gidiyoruz?” dedim.

Damla kollarını iki yana açtı, omuzlarını hafifçe yukarı kaldırdı.
“Bilmiyorum.”

Edis durdu.
“Araba lunaparkta kaldı. İster istemez arabasız Beykoz’a gidemeyiz. Ya taksiyle lunaparka gideceğiz ya da yürüyerek.”

Hiç düşünmeden,
“Yürüyelim,” dedim.

Damla başını salladı.
“Fark etmez.”

Edis gülümsedi.
“Benim için uygun. Spor yapmış oluruz.”

Ardından yürümeye başladık. Arkamı bir kez döndüm; saniyelik de olsa Ahmet’e baktım. Bir insan bu kadar mı dikkat çekici olurdu? Sessizliğiyle bile dikkat çekiyordu.

☁︎⋆。°☾°。⋆☁︎

Lunaparka gelince arabaya bindik.
Edis sürücü koltuğundaydı, ben onun yanına oturdum. Damla ise arkaya geçti. Beykoz’a doğru yol aldık. Konu konuyu açmış, sohbet ediyorduk.

Damla ellerindeki ojeye bakıp,
“Nezarete bu kadar güzel oje süre bildiğime göre, uzman olmuşum,” dedi.

Damla’ya bakıp güldüm.
“Gondolda oje sürersen uzman olursun.”

Damla bana bakıp kaşlarını çattı.
“Yok artık, gondola binmem ben!”

Onun bu hâline gülerek,
“Tamam, sakin ol,” dedim.

Ardından telefona bir bildirim geldi. Yeleğimin cebinden telefonu çıkardım, ekrana baktım. Kaşlarım çatıldı, nefesimi tuttum.

Numara kayıtlı değildi.
Mesaj kısaydı.
Kimdi bu?
Yoksa bu iş burada bitmemiş miydi…

DEVAM EDECEK…

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları