Senin Rengin

Senin RenginBölüm 13 — SöylenemeyenlerSabah uyandığımda çadırın içindeki sessizlik nedense huzurlu gelmişti.Gözlerimi açmadan önce birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım.Sonra dışarıdan kuş seslerini duydum.Kamp.Gözlerimi açtım.Clara hâlâ uyuyordu.Bir süre ona baktım.Saçları biraz dağılmıştı ve yüzünde dün geceden kalma yorgun bir ifade vardı.İstemeden gülümsedim.Tam o sırada Clara gözlerini açtı.“Bana mı bakıyordun?”Bir anda yakalandığımı hissettim.“Hayır!”Clara gülümseyerek doğruldu.“Kesinlikle bakıyordun.”“Uyandın sanıyordum.”“Hayır.”“E o zaman…”“Bana bakıyordun.”Yüzüm ısındı.“Belki.”Clara hafifçe güldü.“Günaydın.”“Günaydın.”Çadırdan çıktığımızda kamp alanının her zamanki hâlinden eser yoktu.Emma ile Ruby yerde oturmuş bir şeyler hazırlıyordu.Mille listeyle etrafta dolaşıyordu.Blair ve Sienna ise sabah manzaralarını fotoğraflıyordu.Rosalie ise…Rosalie yoktu.Ivy tek başına duruyordu.“Rosalie nerede?” diye sordum.Ivy derin bir nefes aldı.“Bilmiyorum.”“Nasıl bilmiyorsun?”“Uyandığımda çadırda yoktu.”Clara şaşkınlıkla:“Kaybolmuş olabilir mi?”Ivy başını salladı.“Hayır.”Tam o anda ağaçların arasından bir ses geldi.“IVYYYY!”Ivy gözlerini kapattı.“İşte geliyor.”Rosalie koşa koşa ortaya çıktı.Elinde birkaç dal parçası vardı.“Bakın!”Ivy ona baktı.“Ne yapıyorsun?”“Taç yaptım.”“Kim için?”Rosalie başına yaptığı küçük dallı tacı koydu.“Senin için.”Ivy birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Sonra istemsizce gülümsedi.“Bana mı?”“Evet.”Rosalie tacı ona uzattı.Ivy aldı.“Teşekkür ederim.”Rosalie'nin yüzü aydınlandı.“Takacak mısın?”Ivy başına taktı.Rosalie ellerini çırptı.“Çok güzel!”Emma Ruby'ye fısıldadı:“Bunlar sevgili değilmiş.”Ruby:“Kesinlikle değiller.”İkisi kıkırdadı.Ivy onlara baktı.“Ne gülüyorsunuz?”“Hiç.”Rosalie de güldü.“Ben biliyorum.”Ivy:“Ne biliyorsun?”Rosalie:“Hiçbir şey.”Ivy başını salladı.“Bazen seni anlamıyorum.”Rosalie gülümsedi.“Ben de seni.”Bugünün görevi kamp alanında küçük bir sergi hazırlamaktı.Sanat Kulübü ve Fotoğrafçılık Kulübü birlikte çalışacaktı.Normalde bu fikir beni biraz gererdi.Ama Clara yanımda olduğu için o kadar da kötü değildi.En azından ben öyle düşünüyordum.Mille fotoğrafları seçiyordu.Ivy resimlerin yerlerini belirliyordu.Emma ve Ruby masa düzenliyordu.Blair ile Sienna ipleri ve fotoğraf mandallarını hazırlıyordu.Daisy de fotoğraf standında görev alıyordu.Birkaç kez yanımızdan geçti.Bana bakmadı.Ben de özellikle onunla ilgilenmedim.Bugün kavga istemiyordum.Clara yanıma geldi.“Şu fotoğrafı buraya assak?”Baktım.Fotoğrafta kamp alanının sabah görüntüsü vardı.“Çok güzel.”“Bence de.”“Sen çekmiştin değil mi?”“Evet.”“Sen gerçekten iyi fotoğraf çekiyorsun.”Clara gülümsedi.“Sen de iyi resim yapıyorsun.”“Teşekkür ederim.”“Rica ederim.”Sonra birlikte fotoğrafı astık.Ellerimiz aynı anda mandala uzandı.Bir an durduk.Sonra Clara bana baktı.Ben de ona.İkimiz de aynı anda gülümsedik.“Sen al,” dedi.“Hayır, sen al.”“Lily…”“Tamam.”Fotoğrafı ben tuttum.Clara mandalı taktı.Ama o kadar yakındı ki bir an ne yapacağımı şaşırdım.“Bitti.”“Evet.”Ama ikimiz de hemen uzaklaşmadık.Sonunda Emma uzaktan bağırdı.“LILY!”İkimiz birden geri çekildik.“Geliyorum!” diye bağırdım.Clara gülmeye başladı.“Yine.”“Ne yine?”“Yine tam yalnız kalmışken biri seni çağırdı.”“Bunu özellikle mi yapıyorlar acaba?”“Bence evet.”Öğle saatlerinde sergi hazırdı.Herkes biraz dinlenmek için çimenlere oturdu.Emma ve Ruby yiyecek dağıtıyordu.Rosalie elindeki meyve suyunu Ivy'ye uzattı.“Al.”Ivy aldı.“Teşekkür ederim.”Rosalie kendi içeceğini içti.Sonra Ivy'nin bardağına baktı.“Benimkinden daha güzel.”“İstersen değiştirelim.”“Gerçekten mi?”“Evet.”Rosalie bardağı aldı.“Teşekkür ederim!”Ivy başını salladı.“Seninle bir şey paylaşınca neden bu kadar mutlu oluyorsun?”Rosalie düşündü.“Çünkü seninle paylaşmayı seviyorum.”Ivy bir an sustu.Sonra gülümsedi.“Tamam.”Ben Clara'ya baktım.“Bunlar…”“Evet.”“Hiç normal değiller.”“Kesinlikle.”Clara gülerek başını salladı.Öğleden sonra herkes ormanda fotoğraf ve resim için farklı yerlere dağıldı.Ben Clara'yla aynı gruptaydım.Bu kez kimse bizimle gelmedi.İlk defa.Gerçekten yalnızdık.Ağaçların arasında yürürken Clara sessizdi.Ben de sessizdim.Sonunda küçük bir gölün kenarına geldik.Su neredeyse tamamen hareketsizdi.Clara kamerayı çıkardı.“Burayı çok sevdim.”“Ben de.”“Biraz oturalım mı?”“Olur.”Çimenlere oturduk.Clara kamerayı yanına bıraktı.Bir süre göle baktık.Sonra Clara konuştu.“Lily.”“Efendim?”“Son zamanlarda…”Durdu.“Ne?”“Senin yanında çok farklı hissediyorum.”Kalbim hızlandı.“Nasıl farklı?”“Bilmiyorum.”Gülümsedi.“Daha mutlu.”Bir süre sessiz kaldım.Sonra ben de dürüst olmaya karar verdim.“Ben de.”Clara bana döndü.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Bazen seni görünce…”Sustu.“Ne?”“Heyecanlanıyorum.”Başımı eğdim.“Ben de.”İkimiz de gülümsedik.Bu kez kaçmadım.Clara da bakışlarını kaçırmadı.“Bence bir şey söylememiz gerekiyor,” dedi.“Ne?”“Bilmiyorum.”Gülmeye başladım.“Çok yardımcı oldun.”“Ben de ne söyleyeceğimi bilmiyorum.”“Ben de.”Sonra Clara elini çimenlerin üzerine bıraktı.Benim elim hemen yanındaydı.Bir süre ikimiz de ellerimize baktık.Sonra Clara elini biraz yaklaştırdı.Ben de elimi onun yanına koydum.Parmaklarımız hafifçe birbirine değdi.İkimiz de gülümsedik.Hiçbir şey söylemedik.Ama o küçücük hareket bile sanki çok şey anlatıyordu.Sonra Clara:“Bence acele etmeyelim.”Başımı salladım.“Bence de.”“Çünkü bunu bozmak istemiyorum.”“Ben de.”Bir süre daha yan yana oturduk.Sessizce.Ama bu sessizlik önceki sessizliklerden farklıydı.Clara bana baktı, Ben ona.Yüzlerimiz cok yakındı , Clara çenemi tutup hafifçe kaldırdı."Lily"Sustum.Clara yavaşça bana yaklaştı.Dudaklarımız arasında cok az mesafe vardı , Bende ona yaklaştım.Burunlarımız birbirine sürttü.Sonra dudaklarım Clara'nın dudaklarına değdi.Birkaç saniye bekledik.Sonra ikimizde aynı anda geri çekildik.Gülümsedi.Gülümsedim.Artık ikimiz de bazı şeyleri biliyorduk.Sadece henüz adını koymamıştık.Akşam kamp alanına döndüğümüzde herkes bizi bekliyordu.Mille:“Neredeydiniz?”“Göl tarafındaydık.”Blair hemen kamerayı kaldırdı.“Fotoğraf çektiniz mi?”Clara:“Evet.”Sienna:“Göster.”Clara kamerayı açtı.Fotoğraflara bakarken birinde ikimizin uzaktan çekilmiş görüntüsü vardı.Ben göle bakıyordum.Clara da yanımda oturuyordu.Emma:“Bu çok güzel.”Ruby:“Gerçekten.”Rosalie kameraya baktı.“Lily ve Clara yine beraber.”Ivy:“Evet.”Rosalie:“Bence bunlar çok iyi anlaşıyor.”Ivy gülümsedi.“Bence de.”Daisy birkaç metre ötede fotoğraflara bakıyordu.Bir an bize baktı.Sonra başka tarafa döndü.Ben bunu fark ettim ama üzerinde durmadım.Bugün ilk defa hiçbir şeyin aramıza girmesini istemiyordum.Gece olduğunda herkes tekrar çadırlarına çekildi.Lily ve Clara çadırlarına girdiler.Dışarıda rüzgâr hafifçe esiyordu.Clara uyku tulumunu açtı.“Bugün…”“Evet?”“Güzeldi.”“Çok.”“Özellikle göl.”Gülümsedim.“Ben de onu düşünüyordum.”Bir süre sessiz kaldık.Sonra Clara:“İyi geceler, Lily.”“İyi geceler, Clara.”Işık söndü.Ama ikimiz de hemen uyumadık.Çünkü ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.Bugün ilk defa birbirimize gerçekten yaklaşmıştık.Henüz hiçbir şeyin adını koymamıştık.Ama belki de buna gerek yoktu.Bazı duygular önce sessizlikte büyüyordu.Ve bizimki de tam olarak böyleydi.