Senin Rengin

Senin RenginBölüm 14 — Clara'nın EviKampın bitip eve döndüğümüz gün, otobüsten indiğimde ayaklarımın yere bastığına inanmakta zorlandım.Üç gündür ormandaydık.Çadırlar, kamp ateşleri, sürekli bağıran Rosalie, Emma ve Ruby'nin bitmek bilmeyen maceraları…Ve dudaklarımız....DUDAKLARIMIZ DEĞMİŞTİYanaklarım ısındıHepsi geride kalmıştı.Ama tuhaf olan şuydu:Kampın bitmesine üzülmüştüm.Çünkü Clara'yla geçirdiğim o sessiz anları özleyeceğimi biliyordum.Otobüsten inerken çantamı omzuma attım.Clara yanıma geldi.Hiçbirşey olmamış gibi davranıyorduk.“Yoruldun mu?”“Çok.”“Ben de.”Bir süre yan yana yürüdük.Sonra Clara birden durdu.“Lily?”“Efendim?”“Yarın müsait misin?”“Sanırım.”“Benim eve gelsene.”Bir an ne diyeceğimi bilemedim.“Evinize mi?”“Evet.”“Anne ve baban evde olacak mı?”Clara gülümsedi.“Evet.”Bu cevapla daha da heyecanlandım.“Onlarla tanışacağım yani?”“Evet.”“Clara!”Gülmeye başladı.“Niye bu kadar heyecanlandın?”“Çünkü… bilmiyorum.”“Merak etme.

Annem seni çok sevecek.”“Bundan nasıl eminsin?”“Çünkü seni ben seviyorum.”Clara bunu söyler söylemez sustu.Ben de sustum.İkimizin de yüzü kızarmıştı.Clara gözlerini kaçırdı.“Yani… arkadaş olarak.”“Tabii.”Kalbim biraz hızlı atıyordu.Ama gülümsedim.“Yarın gelirim.”“Tamam.”Ertesi gün Clara'nın evinin önünde durduğumda birkaç saniye kapıya bakıp kaldım.Çantamı düzelttim.Saçlarımı kontrol ettim.Sonra kapıyı çaldım.Kapıyı Clara açtı.“Geldin!”“Evet.”Clara gülümsedi.“Hoş geldin.”“Teşekkür ederim.”İçeri girdim.Ev oldukça sıcaktı.Duvarlarda aile fotoğrafları vardı.Bazı raflarda Clara'nın çocukluğundan kalma eşyalar duruyordu.Tam etrafa bakarken bir kadın salondan çıktı.“Sen Lily olmalısın.”Clara hemen:“Anne!”Kadın gülümsedi.“Merhaba Lily.