Senin Rengin

Senin RenginBölüm 15 — Utandığım ŞeyErtesi sabah uyandığımda aklımdaki ilk şey okul değildi.Festival değildi.Kamp değildi.Hatta Rosalie'nin dün akşam yaptığı saçmalıklardan biri bile değildi.Clara'ydı.Ve daha da kötüsü…Dün onun evinde yaşanan o anı düşünmeden duramıyordum.Resmen öpüşmüştük.Yastığımı yüzüme bastırdım.“Hayır…”Kendi kendime fısıldadım.“Bunu düşünmeyeceğim.”İki saniye sonra tekrar düşündüm.Yüzümün ısındığını hissedince yatağın içinde doğruldum.Lily, kendine gel.Ama ne kadar unutmaya çalışırsam çalışayım, Clara'nın bana bakışı gözümün önüne geliyordu.O sakin gülümsemesi.Yanımda oturması.Dudaklarını dudaklarıma sürtmesi....Ve aramızdaki o garip sessizlik…Telefonum çaldı.Mesaja baktım.Clara: Günaydın 🌸Kalbim hızlandı.Telefonu hemen yatağın üzerine bıraktım.Sonra tekrar aldım.Cevap yazdım.Ben: Günaydın.Bir dakika geçmeden yeni mesaj geldi.Clara: Bugün okulda mısın?Ben: Tabii ki.Clara: Güzel.Sadece “güzel” yazmıştı.Ama ben yine nedense gülümsüyordum.Okula girdiğimde ilk gördüğüm kişi Emma oldu.“Lily!”Yanıma koştu.“Ne oldu?”“Hiç.”Bana dikkatlice baktı.“Yüzün kızarmış.”“Hayır.”“Evet.”“Okul sıcak.”Emma koridora baktı.“Klima açık.”“Ben… sıcak hissediyorum.”Emma şüpheyle gözlerini kıstı.“Bir şey oldu.”“Hayır!”Tam o sırada Ruby yanımıza geldi.“Ne oldu?”Emma:“Lily garip davranıyor.”Ruby bana baktı.“Gerçekten.”“Ben gayet normalim.”İkisi aynı anda:“Değilsin.”Ben iç çektim.“Beni rahat bırakın.”Emma güldü.“Tamam.”Ama ikisinin de arkamdan kıkırdadığını duyabiliyordum.Sanat Kulübü odasına girdiğimde Rosalie masanın üzerinde oturuyordu.Ivy hemen arkasında duruyordu.“Masadan in.”“Hayır.”“Rosalie.”“Burası çok rahat.”“Masaya oturulmaz.”“Bence oturulur.”Ivy onu kolundan tutup aşağı indirdi.Rosalie güldü.“Beni yine kurtardın.”“Ben seni kurtarmadım.”“Öyle hissettim.”“Rosalie…”“Efendim?”Ivy'nin yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.“Hiç.”Rosalie de ona baktı.Sonra bir anda:“Saçın çok güzel olmuş.”Ivy şaşırdı.“Normal.”“Hayır, bugün farklı.”“Ne farklı?”“Bilmiyorum.”Rosalie birkaç saniye düşündü.“Güzel.”Ivy hafifçe kızardı.“Teşekkür ederim.”Emma Ruby'ye fısıldadı:“Yine başladılar.”Ruby başını salladı.“Bunları izlemek dizi izlemek gibi.”Ben gülmeye başladım.Rosalie bana döndü.“Sen niye gülüyorsun?”“Hiç.”“Sen de garipsin bugün.”Bir anda sustum.“Ben mi?”Rosalie gözlerini kıstı.“Evet.”Ivy araya girdi.“Bırak Lily'yi.”Rosalie:“Tamam.”Sonra bana göz kırptı.“Şimdilik.”Dersler boyunca Clara'yı görmemeye çalıştım.Çünkü gördüğüm anda yüzümün kızaracağından emindim.Ama öğle arasında koridorda karşıma çıktı.“Lily.”Durmak zorunda kaldım.“Merhaba.”Clara gülümsedi.“Niye bana bakmıyorsun?”“Bakıyorum.”“Hayır.”“Bakıyorum işte.”Clara biraz yaklaştı.“Şimdi de bakmıyorsun.”Gözlerimi kaldırdım.“Bakıyorum.”Clara gülümsedi.“Dün için mi utanıyorsun?”Kalbim duracak sandım.“Ne?”“Hiç.”“Clara!”Gülmeye başladı.“Yüzün kıpkırmızı oldu.”“Sen bilerek yapıyorsun.”“Belki.”“Çok kötüsün.”“Biliyorum.”Sonra sesi biraz yumuşadı.“Ama dün güzeldi.”Bir anda sustum.“Evet.”“Sen de öyle düşünüyorsun.”“Evet.”İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.Sonra Clara:“Bugün okuldan sonra yürüyüş yapalım mı?”“Olur.”“Tamam.”“Tamam.”Clara giderken arkasını dönüp gülümsedi.Ben ise olduğum yerde kalıp yüzümü ellerimin arasına aldım.Bunu neden bu kadar kolay yapıyor?Okul çıkışında birlikte bahçeye gittik.Hava güzeldi.Ağaçların yaprakları hafifçe hareket ediyordu.Bir süre sessizce yürüdük.Sonra Clara:“Bugün benden kaçtın.”“Kaçmadım.”“Kaçtın.”“Biraz.”“Neden?”“Çünkü utanıyorum.”“Benden mi?”“Evet.”Clara gülümsedi.“Ben de biraz utanıyorum.”“Gerçekten mi?”“Evet.”“Hiç belli olmuyor.”“Çünkü seni kızdırmak daha eğlenceli.”“Clara!”Kahkahasını tutamadı.Sonra bir bankta oturduk.Clara bana baktı.“Biliyor musun, sen utanınca çok tatlı görünüyorsun.”Başımı eğdim.“Bunu söyleme.”“Neden?”“Daha çok utanıyorum.”Clara gülümsedi.“Tamam.”Bir süre sessiz kaldık.Sonra Clara:“Dün ailem seni çok sevdi.”“Ben de onları sevdim.”“Annem özellikle.”“Fark ettim.”“Bence seni yine çağıracak.”“Ben de gelirim.”Clara'nın yüzü aydınlandı.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Güzel.”Sonra omzuyla hafifçe omzuma dokundu.Ben de gülümsedim.Bazen Clara'nın yanında hiçbir şey söylemeye gerek olmadığını düşünüyordum.Yanında olmak yeterliydi.Akşam okulun sanat odasında herkes son hazırlıkları yapıyordu.Mille fotoğrafları getiriyordu.Blair ve Sienna panoları düzenliyordu.Emma ve Ruby yeni bir proje için tartışıyordu.Rosalie ise Ivy'nin masasının üzerine küçük bir not bırakmıştı.Ivy notu açtı.“Ne bu?”Rosalie:“Oku.”Ivy okudu.Kâğıtta sadece:Gülümse.yazıyordu.Ivy başını kaldırıp Rosalie'ye baktı.“Bu ne?”“Bugün çok ciddi görünüyordun.”Ivy istemsizce gülümsedi.“Şimdi?”Rosalie de gülümsedi.“Şimdi daha güzel.”Ivy başını eğdi.“Teşekkür ederim.”Rosalie:“Rica ederim.”Ben onları izlerken Clara yanıma geldi.“Bunlar hiçbir zaman normal olmayacak.”“Kesinlikle.”Clara bana baktı.“Biz de normal değiliz.”“Biz neden normal değiliz?”“Çünkü sen bana bakınca utanıyorsun.”“Sen de bana bakınca gülümsüyorsun.”Clara bir an sustu.Sonra:“Belki de sebebi aynıdır.”“Ne?”“Bilmiyorum.”Yine aynı kelime.Ama bu kez ikimiz de nedenini biliyorduk.Akşam eve giderken Clara benimle aynı yöne doğru yürüdü.Sokağın başında ayrılmamız gerekiyordu.“Yarın görüşürüz.”“Görüşürüz.”Bir süre birbirimize baktık.Sonra Clara:“Lily?”“Efendim?”“Dün olanları unutma.”Yüzüm tekrar ısındı.“Unutmayacağım.”Clara gülümsedi.“Ben de.”Sonra yollarımız ayrıldı.Eve doğru yürürken yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.Dün yaşanan o anı hâlâ düşünüyordum.Ama artık utanmanın yanında başka bir şey de vardı.Mutluluk.Çünkü ilk defa Clara'nın da benim gibi hissettiğini düşünüyordum.Belki henüz hiçbirimizin cesareti yoktu.Belki ikimiz de duygularımızı söylemekten korkuyorduk.Ama artık aramızdaki şeyin sadece benim hayalim olmadığını biliyordum.Ve bu düşünce…Beni fazlasıyla mutlu ediyordu.