Senin Rengin

Senin RenginBölüm 16 — Yakalandınız!Okula geldiğimde herkesin garip bir şekilde heyecanlı olduğunu fark ettim.Koridor normalden daha kalabalıktı.Emma ile Ruby ellerinde renkli kâğıtlarla koşuşturuyor, Mille sürekli birilerini arıyor, Blair ve Sienna ise fotoğraf makineleriyle sağa sola bakıyordu.Ama en garip şey…Rosalie ile Ivy'nin sessiz olmasıydı.Bu ikisi sessizse kesinlikle bir şeyler oluyordu.Sanat Kulübü odasına girdiğimde Rosalie masanın başında oturuyordu.Ivy hemen yanında ayakta duruyordu.İkisi de bana baktı.“Günaydın,” dedim.“Günaydın,” dedi Ivy.Rosalie ise:“Günaydın Lily!”Sonra bana doğru eğilip fısıldadı:“Bugün çok önemli bir şey olacak.”“Ne?”Rosalie gülümsedi.“Bilmiyorum.”“Ne demek bilmiyorum?”“Henüz karar vermedim.”Ivy başını iki yana salladı.“Onu dinleme.”Rosalie hemen Ivy'ye döndü.“Seninle ilgili.”Ivy'nin yüzü değişti.“Ne?”Rosalie kahkaha attı.“Şaka!”Ivy derin bir nefes aldı.“Bir gün gerçekten beni delirteceksin.”Rosalie gülümseyerek:“Belki de hoşuna gidiyordur.”Ivy cevap vermedi.Ama yüzündeki küçük gülümsemeyi gördüm.Ben de gülümsemek zorunda kaldım.Bunlar gerçekten çok garipti.Bir süre sonra diğerleri de geldi.Emma ve Ruby masaya yiyecekler koyuyordu.Mille fotoğraf yarışması için yeni bir pano hazırlıyordu.Blair ve Sienna fotoğrafları sıralıyordu.Clara ise elinde kamerasıyla odaya girdi.Beni görünce gülümsedi.“Merhaba.”“Merhaba.”Yanıma geldi.“Bugün iyi misin?”“Evet.”“Dün hâlâ utanıyor musun?”Yüzüm anında kızardı.“Clara!”Emma uzaktan bağırdı:“Ne oldu?”“Hiçbir şey!”Clara gülmeye başladı.“Senin yüzün yine kızardı.”“Senin yüzünden.”“Biliyorum.”Tam o sırada Rosalie araya girdi.“Ben de bir şey söyleyebilir miyim?”Ivy:“Hayır.”Rosalie:“Niye?”“Çünkü ne söyleyeceğini biliyorum.”Rosalie şaşırmış gibi yaptı.“Ben çok masumum.”Ruby kahkaha attı.“Senin masum olduğuna kimse inanmaz.”Rosalie:“Ben kırıldım.”Ivy:“İki dakika sonra unutursun.”Rosalie:“Doğru.”Hepimiz güldük.Öğleden sonra herkes farklı görevlere dağıldı.Ben Clara'yla birlikte fotoğraf panosunu düzenliyordum.Bir fotoğrafı asarken Clara yanıma geldi.“Şunu biraz sola al.”“Böyle mi?”“Biraz daha.”“Şimdi?”“Evet.”Geri çekildim.“Güzel.”Clara da yanıma geçti.Birlikte panoya baktık.“İyi olmuş.”“Bence de.”Sonra Clara bana baktı.“Bugün benimle biraz yürür müsün?”“Olur.”“Akşam?”“Olur.”Clara gülümsedi.Tam o sırada Mille seslendi.“Clara!”Clara iç çekti.“Yine mi?”Mille:“Fotoğraf listesini kontrol etmemiz gerekiyor!”“Geliyorum!”Bana döndü.“Sonra görüşürüz.”“Tamam.”Clara gittikten sonra birkaç saniye arkasından baktım.Sonra Rosalie yanıma geldi.“Çok belli.”“Ne?”“Clara'yı seviyorsun.”Bir anda ona döndüm.“Ne?”Rosalie kahkaha attı.“Şaka yapıyorum!”“Rosalie!”“Tamam, tamam.”Ivy uzaktan:“Rosalie, Lily'yi rahat bırak.”Rosalie:“Ben sadece konuşuyordum.”Ivy:“Senin konuşman bile tehlikeli.”Rosalie:“Beni koruyorsun.”“Hayır.”“Koruyorsun.”“Hayır.”“Evet.”“Rosalie…”Rosalie gülümsedi.“Tamam.”Ama gözlerinden yine bir şeyler planladığı belliydi.Akşam olduğunda okul biraz sakinleşmişti.Herkes günün işlerini tamamlamıştı.Ben çantamı toplarken Clara yanıma geldi.“Hazır mısın?”“Evet.”Birlikte okulun arka bahçesine çıktık.Hava serindi.Ağaçların yaprakları rüzgârla hareket ediyordu.Bir süre yan yana yürüdük.Sonra Clara:“Bugün yoruldum.”“Ben de.”“Yine de güzel bir gündü.”“Evet.”“Seninle konuşmak iyi geliyor.”Gülümsedim.“Bana da.”Clara bir süre sessiz kaldı.Sonra:“Bazen sana bir şey söylemek istiyorum.”“Ne?”“Sonra vazgeçiyorum.”“Neden?”“Çünkü utanıyorum.”Gülümsedim.“Ben de.”Clara bana baktı.“İkimiz de çok kötüyüz.”“Kesinlikle.”İkimiz de güldük.Sonra bir bankta oturduk.Konuşmaya devam ettik.Ama ikimiz de bazı kelimeleri söylemekten kaçınıyorduk.Çünkü onları söylersek her şeyin değişeceğini hissediyorduk.O sırada okulun diğer tarafında Rosalie ile Ivy vardı.Rosalie:“Buraya gel.”Ivy:“Nereye?”“Bir şey göstereceğim.”“Yine ne yaptın?”“Hiçbir şey.”“Bu cevaba güvenmiyorum.”Rosalie onu okulun arkasındaki küçük bahçeye götürdü.Bir ağacın altında küçük bir kutu vardı.Ivy şaşırdı.“Bu ne?”Rosalie kutuyu açtı.İçinden küçük bir bileklik çıktı.“Bunu senin için yaptım.”Ivy birkaç saniye konuşamadı.“Rosalie…”“Beğenmedin mi?”“Hayır.”Ivy gülümsedi.“Çok güzel.”Rosalie rahatladı.“Gerçekten mi?”“Evet.”Rosalie bilekliği Ivy'nin eline bıraktı.“Tak.”Ivy bilekliği taktı.Rosalie ona baktı.“Yakıştı.”“Teşekkür ederim.”“Ben yaptım.”“Biliyorum.”“Senin için yaptım.”“Biliyorum.”Rosalie gülümsedi.“Beni mutlu etmek için teşekkür ederim.”Ivy şaşırdı.“Ben ne yaptım?”“Bilmiyorum.”Rosalie hafifçe güldü.“Yanımda olman yeter.”Ivy'nin yüzündeki ifade yumuşadı.“Ben de senin yanındayım.”İkisi bir süre sessizce birbirlerine baktı.Rosalie bir adım yaklaştı.Ivy de ona doğru döndü.Rosalie daha fazla yaklaştı.Ivy Rosalie'in belini tutup kendime çekti yabaşca okşadı.Rosalie gülümsedi, Ivy'ın omuzlarından tuttu.ikiside birbirine yaklaşmaya devam etti burunları birbirine değdi.Ivy biraz gerilmişti ama gülümsedi.Rosalie ve Ivy'nin dudakları hafifçe birbirine değdi.İkisi de ne yapacağını bilmiyor gibiydi.Tam o sırada—“Rosalie?”İkisi birden irkildi.Lily birkaç metre ötede durmuş onlara bakıyordu.Rosalie hemen geri çekildi.Ivy'nin yüzü kızarmıştı.Ben şaşkınlıkla:“Ben… bölmedim değil mi?”Rosalie:“Hayır!”Ivy:“Bir şey yoktu.”Ben ikisine baktım.“Ben daha hiçbir şey sormadım.”Rosalie:“Yine de bir şey yoktu.”Gülmeye başladım.“Tamam.”Ivy ellerini yüzüne götürdü.“Lily, lütfen.”“Tamam, tamam.”Rosalie bana baktı.“Bunu kimseye anlatmayacaksın.”“Ne anlatacağım?”Rosalie sustu.“İşte…”“Rosalie.”“Tamam!”Ivy gülmeye başladı.Rosalie ona döndü.“Sen niye gülüyorsun?”“Çünkü panikledin.”“Sen de panikledin.”“Evet.”İkisi birbirine bakıp gülmeye başladı.Ben de gülümsedim.Sonra Clara yanıma geldi.“Ne oldu?”Ben ona baktım.“Hiç.”Rosalie hemen:“Kesinlikle hiçbir şey.”Clara şüpheyle baktı.“Tamam.”Rosalie Ivy'nin koluna girdi.“Gidelim.”Ivy:“Tamam.”İkisi birlikte uzaklaşırken Clara bana baktı.“Bence kesin bir şey oldu.”“Bence de.”“Ne oldu?”“Bilmiyorum.”Clara gülümsedi.“Sen de Rosalie gibi konuşmaya başladın.”“Hayır!”İkimiz de güldük.O gün eve dönerken aklımda tek bir şey vardı:Rosalie ve Ivy ne kadar inkâr ederse etsin…Aralarında kesinlikle bir şey vardı.Ve Clara'yla benim aramızda da.Sadece ikimiz de henüz bunu yüksek sesle söylemeye hazır değildik.Yazar notu:İbre tersine döndü