Senin Rengin

Senin RenginBölüm 18 — SınırPazartesi sabahı okul her zamanki gibi kalabalıktı.Koridorlarda öğrenciler koşuşturuyor, sınıfların kapıları açılıp kapanıyor, öğretmenler ellerindeki dosyalarla bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.Sanat Kulübü'nde ise durum daha da karışıktı.Emma ve Ruby bir masanın üzerinde duran renkli kâğıtları ayırmaya çalışıyor, Rosalie elindeki kalemleri birbirine diziyor, Ivy ise herkesi düzene sokmaya çalışıyordu.“Rosalie, o kalemler öyle dizilmez.”“Bence çok güzel.”“Bunlar boya kalemi.”“Evet.”“Renklerine göre dizilmeleri gerekiyor.”“Ben de öyle yaptım.”Ivy kalemlere baktı.“Pembe, mavi, turuncu, siyah, sarı…”Rosalie gururla:“Gökkuşağı.”Ivy gözlerini kapattı.“Rosalie…”Rosalie kahkaha attı.Emma Ruby'ye fısıldadı:“Bugün de kavga çıkacak.”Ruby:“Beş dakikaya.”Tam o sırada Lily içeri girdi.“Günaydın.”Herkes ona döndü.“Günaydın!”Lily çantasını yerine bırakırken Clara'yı aradı.Ama Clara henüz gelmemişti.Nedense içi huzursuz oldu.Hafta sonundan beri Clara'yla daha fazla konuşuyorlardı.Mesajlaşıyorlar, okulda birbirlerini görünce gülümsüyorlardı.Aralarında hâlâ söylenmemiş çok şey vardı.Ama Lily, Clara'nın yanında kendisini her geçen gün biraz daha rahat hissediyordu.Tam bunu düşünürken kapı açıldı.Clara içeri girdi.Lily'nin yüzü istemsizce aydınlandı.“Merhaba.”Clara da gülümsedi.“Merhaba, Lily.”Tam yanına gelecekken başka biri Clara'nın önüne geçti.Daisy.“Clara!”Clara durdu.“Günaydın.”Daisy gülümseyerek Clara'nın koluna girdi.“Bugün beraber takılalım mı?”Clara kısa bir şaşkınlık yaşadı.“Bugün işlerim var.”“Sonra?”“Bilmiyorum.”Daisy:“Çocukluğumuzdan beri birlikteyiz.

Birkaç saat ayıramaz mısın?”Clara cevap vermeden önce Lily'nin yüzüne baktı.Lily hemen başka tarafa döndü.Daisy bunu fark etmiş gibiydi.“Lily de burada.”“Evet,” dedi Clara.Daisy'nin gülümsemesi biraz değişti.“Onunla mı takılacaktın?”Clara:“Evet.”Daisy:“Anladım.”Lily konuşmaya çalıştı.“İsterseniz ben—”Clara hemen:“Hayır.”Lily ona baktı.“Ne?”“Sen kal.”Daisy'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.“Clara, seninle konuşmam gerekiyor.”“Sonra konuşuruz.”“Şimdi.”Clara birkaç saniye Daisy'ye baktı.Sonra:“Tamam.”İkisi odadan çıktı.Lily onları izledi.İçinde garip bir his vardı.Kıskançlık değildi.En azından kendisine bunu söylemeye çalışıyordu.Ama Clara'nın Daisy'yle bu kadar yakın olması hoşuna gitmemişti.Koridorun sonunda Daisy, Clara'nın önüne geçti.“Benden kaçıyorsun.”“Kaçmıyorum.”“Kaçıyorsun.”Clara iç çekti.“Daisy, sadece işlerim var.”“Bence Lily yüzünden.”Clara'nın yüzündeki ifade değişti.“Lily'nin bununla ilgisi yok.”“Emin misin?”“Evet.”Daisy ona biraz daha yaklaştı.“Eskiden benimle daha çok vakit geçirirdin.”“Eskiden bazı şeyler farklıydı.”“Ne değişti?”Clara cevap vermedi.Daisy birkaç saniye onu izledi.Sonra aniden Clara'nın dudağına kısa bir öpücük kondurdu.Clara şaşırdı.Daisy gülümsedi.“Bunu özlemişim.”Clara hemen geri çekildi.“Daisy.”Daisy:“Ne?”“Bunu bir daha yapma.”Daisy'nin yüzü düştü.“Niye?”“Çünkü istemiyorum.”Daisy bir süre sessiz kaldı.“Lily yüzünden mi?”“Hayır.”“Öyleyse neden?”Clara'nın sesi bu kez daha sertti.“Çünkü benim sınırlarım var.”Daisy cevap vermedi.Clara devam etti:“Çocukluk arkadaşım olman, istediğin zaman bana istediğin gibi davranabileceğin anlamına gelmiyor.”Daisy gözlerini kaçırdı.“Tamam.”Clara:“Bunu ciddiye almanı istiyorum.”Daisy başını salladı.“Tamam.”Ama Lily bu konuşmanın tamamını duymamıştı.Sadece koridorun diğer ucundan Daisy'nin Clara'ya yaklaştığını görmüştü.Ve o an Daisy'nin Clara'nın dudağına verdiği öpücüğü fark etmişti.Lily'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.Bir şey söylemeden sanat odasına geri döndü.Clara birkaç dakika sonra geldiğinde Lily masadaki resimlere bakıyordu.“Lily?”“Efendim?”“İyi misin?”“Evet.”Clara yaklaştı.“Bana bakmıyorsun.”“Resim yapıyorum.”“Lily.”Lily sonunda ona baktı.“Ne?”Clara onun yüzündeki ifadeyi görünce sessizleşti.“Daisy'yi gördün.”Lily cevap vermedi.Clara yanına oturdu.“Yanlış anladın.”“Yanlış anlamadım.”“Lily…”“Önemli değil.”“Benim için önemli.”Lily şaşırdı.Clara devam etti:“Daisy'ye sınırımı söyledim.”“Gerçekten mi?”“Evet.”“Ne söyledin?”“Bana istediği gibi davranamayacağını.”Lily'nin yüzü biraz yumuşadı.“Tamam.”Clara onun elinin yanına elini bıraktı.“Bunu bilmeni istedim.”Lily parmaklarını hafifçe oynattı.Sonra Clara'nın eline dokundu.“Teşekkür ederim.”Clara gülümsedi.“Benden kaçma.”“Kaçmıyorum.”“Kaçıyorsun.”“Biraz.”İkisi de güldü.Öğle arasında herkes bahçede toplandı.Emma ve Ruby yiyeceklerle uğraşıyordu.Mille, Blair ve Sienna yeni fotoğraf projesi hakkında konuşuyordu.Rosalie ise Ivy'nin yanına oturmuştu.“Bugün senin için bir şey yaptım.”Ivy şüpheyle baktı.“Ne yaptın?”Rosalie çantasından küçük bir paket çıkardı.“Bunu.”Ivy paketi açtı.İçinden küçük, el yapımı bir anahtarlık çıktı.Ivy şaşkınlıkla baktı.“Bunu sen mi yaptın?”“Evet.”“Çok güzel.”“Beğendin mi?”“Çok.”Rosalie gülümsedi.“Çünkü sana benzedi.”Ivy anahtarlığa baktı.“Bana mı benziyor?”“Evet.”“Nasıl?”Rosalie düşündü.“Tatlı ama biraz sinirli.”Emma kahkahayı patlattı.Ruby:“Tam isabet.”Ivy:“İkiniz de susun.”Rosalie gülmeye başladı.Ivy de sonunda dayanamadı ve gülümsedi.Daisy birkaç metre ötede tek başına duruyordu.Clara ona baktı.Sonra Lily'ye döndü.“İstersen biraz yürüyelim.”“Olur.”İkisi bahçenin daha sakin tarafına geçti.Bir süre yan yana yürüdüler.Sonra Clara:“Bugün seni üzmek istemedim.”Lily başını salladı.“Biliyorum.”“Daisy benim çocukluk arkadaşım.”“Biliyorum.”“Ama bu, her şeyi kabul edeceğim anlamına gelmiyor.”Lily ona baktı.“Bunu söylemen iyi oldu.”Clara gülümsedi.“Senin üzülmeni istemiyorum.”Lily'nin yüzü hafifçe kızardı.“Ben de seni üzmek istemiyorum.”Bir süre sessizce yürüdüler.Sonra Clara elini uzattı.Lily tereddüt etti.Ama sonunda elini Clara'nın eline bıraktı.Parmakları birbirine kenetlendi.İkisi de gülümsedi.Bu kez konuşmadılar.Çünkü bazen el ele tuşmak bile değerliydi.