Senin Rengin

Senin RenginBölüm 21 — Küçük Bir ÖzürErtesi sabah okula girdiğimde kendimi dünden biraz daha iyi hissediyordum.Tamamen iyi değildim.Clara'yla aramızdaki kırgınlık hâlâ içimdeydi.Ama en azından artık onunla konuşabiliyordum.Belki de bu bir başlangıçtı.Koridorda yürürken Sanat Kulübü'nün kapısını açtım.İçeride tam bir kaos vardı.Emma elinde kocaman bir koliyle odanın ortasında duruyordu.Ruby ise kolinin içinden bir şeyler çıkarıyordu.“Bunu nereye koyacağız?”Emma:“Bilmiyorum.”“Sen getirdin.”“Evet.”“Öyleyse neden bilmiyorsun?”“Çünkü plan yapmadım.”Ruby ona baktı.“Harika.”Ben gülmeye başladım.“Günaydın.”Emma hemen bana döndü.“Lily!”“Ne yapıyorsunuz?”Ruby:“Festivalden kalan malzemeleri düzenliyoruz.”Emma:“Daha doğrusu düzenlemeye çalışıyoruz.”Ruby:“Emma her şeyi karıştırdı.”“Ben mi?”“Evet.”“Sen de yardım ettin.”“Ben sadece izledim.”“İşte bu yüzden yardım etmedin.”İkisi tartışırken Rosalie masanın üzerinde duran renkli kurdeleleri toplamaya çalışıyordu.Ivy hemen arkasında duruyordu.“Rosalie, onları birbirine bağlama.”“Niye?”“Çünkü sonra açamayız.”“Bence açarız.”“Rosalie.”“Tamam.”Üç saniye sonra tekrar bağlamaya başladı.Ivy derin bir nefes aldı.“Ben neden seni hâlâ durdurmaya çalışıyorum?”Rosalie gülerek:“Çünkü beni seviyorsun.”Ivy bir anda sustu.Rosalie de sustu.Emma ile Ruby birbirlerine baktılar.Ben kaşlarımı kaldırdım.Rosalie'nin yanakları hafifçe kızardı.“Yani…”Ivy:“Ne?”“Şey…”Ivy gülümsedi.“Anladım.”Rosalie hemen başka tarafa baktı.“Ben kurdeleleri toplamaya devam edeyim.”Tam o sırada kapı açıldı.Clara geldi.Elinde küçük bir kese kâğıdı vardı.Beni görünce gülümsedi.“Günaydın.”“Günaydın.”Yanıma geldi.“Bunu sana getirdim.”Kese kâğıdını uzattı.“Ne bu?”“Aç.”Paketi açtım.İçinden küçük bir defter çıktı.Kapağında renkli boya lekelerini andıran desenler vardı.Şaşkınlıkla baktım.“Çok güzel.”“Yeni eskiz defteri.”“Benim zaten var.”“Biliyorum.”“Öyleyse neden aldın?”“Çünkü eski defterinin yarısı dolmuş.”Bir an sustum.“Bunu nereden biliyorsun?”Clara omuz silkti.“Dikkat ediyorum.”Kalbim istemeden hızlandı.“Teşekkür ederim.”“Rica ederim.”Defteri çantama koydum.Clara'nın yüzünde küçük bir gülümseme vardı.“Biraz olsun gönlünü alabildim mi?”“Belki.”“Bu iyi.”“Çok sevinme.”“Tamam.”Ama gülümsemeyi bırakamadı.Öğle arasında herkes bahçeye çıktı.Ben bir ağacın altında oturup yeni defterimi inceliyordum.Clara yanıma geldi.“İzin var mı?”“Var.”Yanıma oturdu.Bir süre sessiz kaldık.Sonra Clara:“Bugün daha iyi görünüyorsun.”“Sen de sürekli beni kontrol ediyorsun.”“Evet.”“Neden?”“Çünkü önemsiyorum.”Başımı eğdim.Bir süre defterimin kapağına baktım.“Clara…”“Efendim?”“Dün söylediklerini düşündüm.”“Hangilerini?”“Benden tekrar güvenmemi istemeni.”Clara sessizce beni dinledi.“Ben hemen eskisi gibi olamam.”“Biliyorum.”“Ama…”“Evet?”“Deneyebilirim.”Clara'nın yüzü aydınlandı.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Teşekkür ederim.”“Henüz tamamen affetmedim.”“Biliyorum.”“Ve hâlâ biraz kızgınım.”“Bunu da biliyorum.”“İyi.”Clara gülümsedi.“Yine de yanında oturmama izin veriyorsun.”“Evet.”“Bu benim için yeter.”Ben de hafifçe gülümsedim.Bahçenin diğer tarafında Rosalie ve Ivy yalnız kalmıştı.Rosalie elindeki meyve suyunu sallayarak:“Bir şey söyleyeceğim.”Ivy:“Dinliyorum.”“Bence insanlar bizi sevgili sanıyor.”Ivy:“Bazen ben bile öyle sanıyorum.”Rosalie güldü.“Gerçekten mi?”“Bazen.”“Peki kötü mü?”Ivy başını iki yana salladı.“Hayır.”Rosalie bir an sessizleşti.“Ben de kötü olduğunu düşünmüyorum.”Ivy ona baktı.İkisi de bir süre konuşmadı.Sonra Rosalie hafifçe yaklaşıp Ivy'nin dudağına küçücük bir öpücük kondurdu.Ivy şaşırdı.Sonra nazikçe karşılık verdi.Rosalie utandı hemen geri çekildi.“Şey…”Ivy gülümsedi.“Bu neydi?”“Bilmiyorum.”“Rosalie.”“Tamam, biliyorum.”Ivy gülmeye başladı.Rosalie de utanarak başını eğdi.“Sevgili değiliz.”“Biliyorum.”“Ama…”“Ama?”Rosalie:“Bazen sana yakın olmak güzel.”Ivy'nin yüzündeki gülümseme yumuşadı.“Bence de.”Tam o sırada Emma ve Ruby onları uzaktan gördü.Emma'nın gözleri büyüdü.“GÖRDÜN MÜ?”Ruby:“Evet.”“ÖPÜŞTÜLER!”“Bağırma!”“Ben bağırmıyorum.”“Şu an bütün bahçe seni duyuyor.”Emma ellerini ağzına kapattı.“Pardon.”Ruby:“Bence Lily'ye söylemeliyiz.”Emma:“Kesinlikle.”İkisi bize doğru koşmaya başladı.Ben Clara'yla konuşurken Emma bir anda önümde durdu.“LILY!”“Ne oldu?”“Çok önemli bir haberim var.”Ruby arkasından geldi.“Emma, sakin ol.”“Rosalie ve Ivy—”Ruby hemen Emma'nın ağzını kapattı.“Hayır.”Emma:“Mmhh!”Ben merakla baktım.“Ne oldu?”Ruby:“Hiç.”Emma onun elini itti.“Rosalie ve Ivy az önce birbirlerine—”Ruby tekrar ağzını kapattı.Emma'nın gözleri öfkeyle büyüdü.“Mmhh!”Clara gülmeye başladı.“Sanırım bir şey olmuş.”Ruby:“Hiçbir şey olmadı.”Emma:“OLDU!”“Emma!”“Ne?”“Bırak onları!”Emma kollarını bağladı.“Tamam.”İki saniye sonra:“Ama oldu.”Ruby:“Emma!”Hepimiz gülmeye başladık.Akşamüstü kulüpte herkes işleriyle uğraşırken Clara yine yanıma geldi.“Yardım edeyim mi?”“Olur.”Beraber resim malzemelerini düzenlemeye başladık.Clara kutuları yerleştiriyor, ben fırçaları temizliyordum.Bir süre sonra elimdeki fırçayı düşürdüm.Clara eğilip aynı anda almak istedi.Ellerimiz birbirine değdi.İkimiz de durduk.Göz göze geldik.Bir anlığına odadaki bütün sesler uzaklaşmış gibi oldu.Sonra ikimiz de aynı anda geri çekildik.Clara hafifçe güldü.“Sanırım hâlâ birbirimize çarpıyoruz.”“Sen çarptın.”“Sen de eğildin.”“Çünkü fırçayı alacaktım.”“Ben de.”“İyi.”“İyi.”İkimiz de güldük.Aramızdaki o eski gerginlik biraz daha azalmıştı.Kulüp çıkışında Clara beni kapıya kadar geçirdi.“Yarın görüşürüz.”“Görüşürüz.”Bir an durdu.“Lily?”“Efendim?”“Bugün benimle konuştuğun için teşekkür ederim.”“Ben de teşekkür ederim.”“Neye?”“Uğraştığın için.”Clara gülümsedi.“Uğraşmaya devam edeceğim.”“Bakalım.”“Bakalım.”Tam giderken arkamdan seslendi.“Lily!”Döndüm.“Ne?”Clara elini kaldırdı.“Defterini unutma.”Çantama baktım.“Burada.”“Tamam.”Gülümsedi.Ben de gülümsedim.Sonra eve doğru yürümeye başladım.Bu kez içimdeki ağırlık biraz daha hafifti.Her şey düzelmiş değildi.Ama belki de düzelmeye başlamıştı.Ve belki bazen bir özrün yeterli olması gerekmiyordu.Bazen özrün ardından gelen küçük şeyler önemliydi.Bir defter.Bir kurabiye.Yanında sessizce oturmak.Ve vazgeçmemek.Arkamdan ise Rosalie'nin sesi duyuldu:“IVY, BENİ BEKLE!”Ivy:“ROSALIE, KOŞMA!”Emma:“RUBY, ŞUNA BAK!”Ruby:“EMMA, ELİNDEKİNİ BIRAK!”Ben istemeden güldüm.Okulun koridorundaki o karmaşanın içinde ilk defa her şeyin yeniden eski hâline dönebileceğine dair küçük bir umut hissettim.Belki de hikâyemiz henüz bitmemişti.Yazar Notu :Abi Emma ve Ruby ikilisini cok seviyorum ya.