Senin Rengin

Senin RenginBölüm 22 — Karaoke GecesiOkul çıkışında sanat kulübüyle fotoğrafçılık kulübünün birlikte bir şey yapacağını söylediğimizde bunun sakin bir akşam olacağını düşünmüştüm.Yanılmışım.Hem de fena hâlde.Her şey Emma'nın ortaya attığı fikirle başlamıştı.“Bu akşam karaoke yapmaya gidelim!”Ivy hemen başını kaldırmıştı.“Hayır.”Emma:“Daha neden hayır dediğini bile bilmiyorsun.”“Çünkü senin önerdiğin hiçbir şey normal bitmiyor.”Ruby:“Doğru.”Emma:“Geçen sefer ne oldu?”Ruby:“Okulun bahçesinde balon savaşı yaptık.”“Eğlenceliydi.”“Öğretmen bizi kovaladı.”“Daha da eğlenceliydi.”Ben gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.Clara yanıma gelip fısıldadı:“Bence bu geceyi sağ çıkarmamız zor.”“Ben de öyle düşünüyorum.”Clara gülümsedi.“Yanında olacağım.”Kalbim hafifçe hızlandı.Son günlerde aramızdaki kırgınlık yavaş yavaş azalıyordu.Hâlâ tamamen eskisi gibi değildik.Ama Clara'nın çabaladığını görüyordum.Ve bunu inkâr edemezdim.Hoşuma gidiyordu.Akşam herkes karaoke salonunun önünde toplandı.Rosalie pembe saçlarını iki yana toplamıştı.Ivy'nin yanında duruyordu.Emma ile Ruby daha kapıdan girerken şarkı listesini incelemeye başlamışlardı.Mille elinde telefonuyla herkesi çekiyordu.“Bu geceyi belgelemem gerekiyor.”Blair:“Bence bazı anları belgelememen daha iyi.”Sienna güldü.“Özellikle Emma'nın şarkı söylemesini.”Emma:“Ben harikayım!”Ruby:“Bunu birazdan kanıtlayacağız.”Daisy de diğerlerinin biraz gerisinde duruyordu.Bu akşam önceki günlere göre daha sessizdi.Clara ona kısa bir bakış attı ama sonra bana döndü.“Hazır mısın?”“Sanırım.”“Şarkı söyleyecek misin?”“Kesinlikle hayır.”Clara güldü.“Ben de.”Tam o sırada Emma bağırdı:“İLK ŞARKIYI BEN SÖYLÜYORUM!”Ruby:“Bunu kimse sormadı.”İlk yarım saat tam anlamıyla kaostu.Emma mikrofona geçtiğinde Ruby arkasından dans etmeye başladı.Emma:“Ruby, sahne benim!”Ruby:“Ben sadece destek oluyorum!”“Sen destek olmuyorsun!”“Bence oluyorum.”Herkes kahkahaya boğuldu.Sonra Mille ve Sienna birlikte bir şarkı söyledi.Blair onları alkışladı.Ivy de gülümsüyordu.Rosalie ise elinde büyük bir bardak renkli, alkolsüz gazozla Ivy'nin yanına geldi.“Bunu denemelisin.”Ivy:“İçinde ne var?”“Gazoz.”“Başka?”“Şeker.”“Ne kadar?”Rosalie düşündü.“Biraz.”Ruby uzaktan bağırdı:“Rosalie, o içecek neredeyse şeker şurubu!”Rosalie:“Daha güzel!”Ivy:“İçme onu.”“Niye?”“Çünkü beş dakika sonra duvarlara tırmanırsın.”Rosalie bardağına baktı.Sonra bir yudum daha aldı.“Ben gayet sakinim.”Üç dakika sonra ayağa kalktı.“IIVYYYY!”Ivy irkildi.“Ne?”“Şarkı söyleyelim!”“Hayır.”“Lütfen!”“Hayır.”Rosalie Ivy'nin koluna girdi.“Lütfen.”Ivy gülmeye başladı.“Tamam.”Rosalie zafer kazanmış gibi ellerini havaya kaldırdı.“EVET!”Bir süre sonra Rosalie'nin enerjisi gerçekten kontrolden çıkmıştı.Şekerli içeceğin etkisiyle sürekli konuşuyor, Ivy'nin yanından ayrılmıyor, her şarkıda dans etmeye çalışıyordu.Ivy:“Rosalie, biraz sakinleş.”“Sakinim.”“Hayır.”“Bak.”Rosalie iki saniye boyunca hareketsiz durdu.Sonra tekrar dans etmeye başladı.Ivy kahkaha attı.“Sen gerçekten inanılmazsın.”Rosalie onun omzuna yaslandı.“Sen beni seviyorsun.”Ivy bir an sustu.Sonra gülümseyerek:“Belki.”Rosalie'nin gözleri büyüdü.“Belki mi?”“Belki.”Rosalie utanarak yüzünü çevirdi.“Tamam.”Ben Clara'yla en arka masada oturuyordum.Çok konuşmuyorduk.Ama sessizlik rahatsız edici değildi.Clara bana bir içecek uzattı.“Seninki.”“Teşekkür ederim.”“Bugün nasılsın?”“Daha iyi.”Clara gülümsedi.“Bunu duymak güzel.”“Clara?”“Efendim?”“Sanırım sana kızgınlığım biraz geçti.”Clara'nın yüzündeki gülümseme büyüdü.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Tamamen mi?”“Hayır.”“Tamam.”“Daha var.”“Beklerim.”Başımı eğdim.“Sen gerçekten uğraşıyorsun.”“Çünkü senin benim için önemli olduğunu anlamanı istiyorum.”Kalbim hızlandı.“Biliyorum.”Clara elini masanın üzerine koydu.Ben de birkaç saniye sonra elimi onun elinin üzerine bıraktım.Clara parmaklarını hafifçe kapattı.Bu kez elini çekmedim.Bir süre sonra sahneden alkış sesleri yükseldi.Rosalie ve Ivy şarkılarını bitirmişti.Rosalie mikrofondan iner inmez Ivy'ye sarıldı.“Çok güzeldi!”Ivy:“Sen bütün şarkı boyunca yanlış sözleri söyledin.”“Kimse fark etmedi.”“Herkes fark etti.”“Sen ettin mi?”“Evet.”“Önemli olan sensin.”Ivy'nin yüzü kızardı.Rosalie gülümsedi.Sonra Ivy'nin yanağına küçücük bir öpücük kondurdu.Ivy şaşırdı ama gülümsedi.“Rosalie…”“Ne?”“Bunu beklemiyordum.”“Ben de.”İkisi de gülmeye başladı.Emma bu sahneyi görünce hemen Ruby'ye döndü.“Biz de bir şey yapmalıyız.”Ruby:“Hayır.”“Niye?”“Çünkü senin fikirlerin tehlikeli.”“Romantik bir şey.”“Daha da tehlikeli.”Emma Ruby'nin elini tuttu.“Dans edelim.”“Ben dans etmeyi bilmiyorum.”“Ben de bilmiyorum.”“Harika.”İkisi sahneye çıkıp tamamen saçma hareketlerle dans etmeye başladı.Herkes gülüyordu.Mille telefonunu kaldırdı.“Bunu kaydediyorum.”Blair:“Kesinlikle kaydet.”Sienna:“Bu gece tarih yazılıyor.”Bir süre sonra Clara bana baktı.“Sen de söylemek ister misin?”“Hayır.”“Birlikte?”“Hayır.”“Ben de söylemeyeceğim.”“İyi.”“Peki.”Beş saniye sonra:“Belki?”Güldüm.“Belki.”Clara ayağa kalktı.Elini bana uzattı.Ben de tuttum.Birlikte sahneye çıktık.Şarkı başladığında ikimiz de ilk birkaç saniye utanarak birbirimize baktık.Sonra Clara yanlış sözü söyledi.Ben gülmeye başladım.“Ne?”“Yanlış söyledin.”“Sen de birazdan yanlış söyleyeceksin.”“Hayır.”Beş saniye sonra ben de yanlış söyledim.Clara kahkahaya boğuldu.“Gördün mü!”“Tamam!”İkimiz de gülerek şarkının geri kalanını tamamlamaya çalıştık.Şarkı bittiğinde herkes alkışladı.Sahneden inerken Clara elimi bırakmadı.Ben de bırakmadım.Gecenin sonunda herkes masaların etrafında toplanmıştı.Emma hâlâ dans etmek istiyordu.Ruby onu oturtmaya çalışıyordu.Mille fotoğraf çekiyor, Blair ve Sienna ona poz veriyordu.Rosalie ise Ivy'nin omzuna yaslanmıştı.“Bugün çok eğlendim.”Ivy:“Ben de.”“Bir daha yapalım mı?”“Belki.”Rosalie gülümsedi.“Sen de artık benim gibi konuşuyorsun.”Ivy:“Belki.”Rosalie kahkaha attı.Sonra ikisi birbirine baktı.

Ivy Rosalie'in belinden tuttu.Rosalie gülümsedi nazikçe Ivy'nın kucağına oturdu, ellerini Ivy'nin omuzlarına koydu.İkisi birbirlerine yaklaşıp dudaklarını birbirlerinin dudaklarına sürttüler.Nazikçe öpüştüler.Bu kez ikisi de utanmadı.Ben ve Clara salonun biraz dışında duruyorduk.Gece serinlemişti.Clara bana baktı.“Bugün güzeldi.”“Evet.”“Seninle olmak da.”Yüzüm ısındı.“Clara…”“Ne?”“Böyle şeyler söyleyince utanıyorum.”“Özür dilerim.”“Hayır.”Gülümsedim.“Devam edebilirsin.”Clara da gülümsedi.Bir süre sessiz kaldık.Sonra:“Beni gerçekten affetmeye başladın mı?”Başımı salladım.“Evet.”Clara'nın yüzü yumuşadı.“Çok sevindim.”“Tamamen değil.”“Biliyorum.”“Ama…”“Evet?”“Artık sana eskisi kadar kızgın değilim.”Clara elimi tuttu.“Bu bile benim için çok şey.”Ben de elini sıktım.Sonra ikimiz de gülümsedik.İçeriden Emma'nın sesi geldi:“RUBY!