Senin Rengin

Senin RenginBölüm 4 — Eski Bir FotoğrafDün gece uyuyamadım.Bunun nedenini biliyordum.Ama kendime söylemek istemiyordum.Gözlerimi kapattığımda aklıma Clara geliyordu.Koridordaki o sessizlik…Pencereden içeri giren turuncu ışık…Ve aramızda kalan o küçücük mesafe.Sonra Rosalie'nin bağırışı.“LILY!”Yastığımı yüzüme bastırdım.“Bunu düşünmeyi bırak.”Ama düşüncelerim beni dinlemiyordu.Üstelik bugün Clara'yı görecektim.Birlikte çalışacaktık.Sanki hiçbir şey olmamış gibi davranmam gerekiyordu.Bunu yapabilirdim.En azından öyle düşünüyordum.Okula girdiğimde sanat kulübünün koridorunda Ivy, Emma, Ruby ve Rosalie'yi gördüm.Rosalie beni görür görmez gülümsedi.“Günaydın, Lily.”Ses tonundan bir şeylerin ters olduğunu anladım.“Günaydın.”Yanına gittim.Rosalie bana birkaç saniye baktı.Sonra göz kırptı.“İyi uyudun mu?”“Evet.”Yalan.“Emin misin?”“Evet.”Emma araya girdi.“Rosalie, rahat bırak onu.”“Ben hiçbir şey yapmıyorum.”Ruby gülümsedi.“Dün akşamdan beri Lily'yi rahat bırakmadın.”Rosalie kahkaha attı.Ben ise yüzümü ellerimin arasına aldım.“Lütfen dün hakkında konuşmayalım.”“Tamam.”Rosalie iki saniye sustu.“Şimdilik.”“Rosalie!”Hepimiz gülmeye başladık.Tam o sırada koridorun diğer tarafından sesler geldi.Başımı kaldırdım.Fotoğrafçılık Kulübü geliyordu.Mille önde yürüyordu.Blair ve Sienna onun arkasındaydı.Clara da yanlarındaydı.Ve Daisy…Daisy, Clara'nın koluna girmişti.Birbirlerine oldukça yakındılar.Bir an durdum.Nedenini bilmiyordum ama içimde garip bir şey oldu.Daisy bir şey anlatıyordu.Clara gülüyordu.Sonra Daisy başını Clara'nın omzuna yasladı.Clara buna hiç şaşırmamış gibi davranıyordu.Sanki bunu daha önce yüzlerce kez yapmışlardı.Muhtemelen yapmışlardı.Çocukluk arkadaşı olduklarını biliyordum.Ama bunu görmek…Hoşuma gitmedi.Neden hoşuma gitmediğini de bilmiyordum.Rosalie bana baktı.“Lily?”“Ne?”“İyi misin?”“Evet.”“Yüzün biraz…”“İyiyim.”Gözlerimi başka tarafa çevirdim.Clara tam o sırada beni gördü.Yüzündeki gülümseme değişti.Daisy hâlâ kolundaydı.Clara bana el salladı.Ben de küçükçe el salladım.Sonra Daisy bana baktı.Bakışları soğuktu.Gülümsemesi kayboldu.Clara'nın kolundan yavaşça ayrıldı.İçimdeki garip his daha da büyüdü.İlk dersin sonunda ortak sergi için sanat sınıfında toplanmamız gerekiyordu.Ivy ve Mille, çalışmaların nasıl ilerleyeceğini konuşuyordu.Ben masada eskizlerime bakıyordum.Clara karşımdaki sandalyeye oturdu.“Günaydın.”“Günaydın.”Bana baktı.“Bir sorun mu var?”“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”Clara birkaç saniye sustu.“Bugün bana çok kısa cevap veriyorsun.”“Öyle mi?”“Evet.”“Belki uykusuzum.”Clara hafifçe gülümsedi.“Dün gece beni düşündüğün için mi?”Kalbim duracak gibi oldu.“Ne?”Clara gülmeye başladı.“Şaka yaptım.”Yüzümün ısındığını hissettim.“Komik değildi.”“Bence biraz komikti.”“Değildi.”Clara hâlâ gülümsüyordu.Tam cevap verecektim ki Daisy yanımıza geldi.“Clara.”Clara başını kaldırdı.“Efendim?”“Bir dakika gelebilir misin?”“Neden?”“Bir şey göstereceğim.”Clara ayağa kalktı.“Tamam.”Daisy giderken bana baktı.Kısa bir bakıştı.Ama yeterince açıktı.Uzak dur.İçimden bir şey söylemek geldi.Ama sustum.Clara onun peşinden gitti.Ben de eskiz defterime baktım.Fırçamı elime aldım.Ama hiçbir şey çizemiyordum.Bir süre sonra Emma yanıma geldi.“Ne oldu sana?”“Hiç.”“Bugün üçüncü kez ‘hiç’ diyorsun.”“Gerçekten bir şey yok.”Emma karşıma oturdu.“Clara'yla mı ilgili?”Başımı kaldırdım.“Hayır.”“Peki.”Emma beni birkaç saniye inceledi.Sonra gülümsedi.“Tamam.”Bana inanmadığını anlamıştım.Öğle arasında bahçeye çıktım.Biraz yalnız kalmak istiyordum.Ama bahçenin diğer ucunda Clara ve Daisy'yi gördüm.Bir bankta oturuyorlardı.Daisy elinde eski bir fotoğraf tutuyordu.Clara ona bakıyordu.Yanlarına gitmek istemedim.Ama nedenini bilmiyordum.Dönüp gitmeye çalıştım.“Lily!”Clara beni görmüştü.Durdum.Clara elini kaldırdı.“Buraya gelsene.”Daisy bana baktı.İçimden bir ses gitmememi söylüyordu.Ama ayaklarım beni oraya götürdü.“Merhaba.”Clara gülümsedi.“Daisy eski fotoğraflarımızı bulmuş.”Daisy fotoğrafı bana doğru uzattı.Fotoğrafta iki küçük çocuk vardı.Biri Clara'ydı.Diğeri Daisy.İkisi de kameraya gülümsüyordu.“Çok tatlıymış.”Daisy fotoğrafı geri aldı.“Çocukluğumuzdan beri beraberiz.”“Belli oluyor.”Clara gülümsedi.“Daisy benim en eski arkadaşım.”“Biliyorum.”Daisy kaşını kaldırdı.“Nereden biliyorsun?”“Clara söylemişti.”“Anladım.”Aramızda kısa bir sessizlik oldu.Sonra Daisy Clara'nın koluna girdi.“Bugün birlikte fotoğraf çekmeye gideceğiz.”Clara bana baktı.“Sonra seninle çalışabiliriz.”“Olur.”Sesimin neden bu kadar soğuk çıktığını anlamadım.Clara bunu fark etmiş olacak ki kaşlarını hafifçe çattı.“Lily…”“Ben derse gideceğim.”Ayağa kalktım.“Görüşürüz.”Clara arkamdan baktı.“Görüşürüz.”Okula dönerken kendime kızıyordum.Neden böyle davranmıştım?Clara'nın çocukluk arkadaşı vardı.Ne olmuştu yani?Daisy ile yakın olmaları normaldi.Üstelik Clara'nın Daisy'yle yıllardır süren bir arkadaşlığı vardı.Ben ise onu sadece birkaç gündür tanıyordum.Bunun kıskançlık olmadığını kendime defalarca söyledim.Kesinlikle değildi.Sadece…Sadece Clara'nın başkalarıyla bu kadar yakın olması biraz tuhaf hissettirmişti.Akşamüstü sanat sınıfına döndüğümde Clara beni bekliyordu.Tek başınaydı.“Geç kaldın.”“Daisy'yle olacağını sanıyordum.”Bunu söyler söylemez pişman oldum.Clara'nın kaşları kalktı.“Daisy mi?”“Evet.”“Fotoğraf işini sabah yaptık.”“Ha.”“Beni kıskandın mı?”Yüzüm kızardı.“Hayır!”Clara gülümsedi.“Çok hızlı cevap verdin.”“Çünkü hayır.”“Tamam.”Masaya oturdu.“İnanmış gibi yapacağım.”“Çok sinir bozucusun.”“Biliyorum.”Gülmemek için kendimi tuttum.Sonra birlikte çalışmaya başladık.Clara çektiği fotoğrafları önüme koydu.Ben de hangisinin tabloya dönüşebileceğini seçtim.Saatler geçti.Dışarıda hava kararmaya başlamıştı.Sınıftaki ışıkların çoğunu kapatmıştık.Sadece masanın üzerindeki küçük lamba açıktı.Clara bir fotoğrafı bana uzattı.“Bunu çiz.”Fotoğrafa baktım.Eski bahçedeki mor çiçeklerdi.“Bunu mu?”“Evet.”“Niye?”“Çünkü senin çiçeklerin.”“Senin fotoğrafın.”Clara bana baktı.“Belki ikimizin de.”Kalbim yine hızlandı.Başımı eğdim.“Çok garip konuşuyorsun.”“Sen de çok kolay utanıyorsun.”“Ben utanmıyorum.”“Yüzün kızardı.”“Lamba sıcak.”Clara güldü.“Tabii.”Fırçayı elime aldım.Ama birkaç dakika sonra fark ettim ki Clara bana bakıyordu.“Ne?”“Hiç.”“Bana bakıyorsun.”“Evet.”“Neden?”Clara cevap vermedi.Sadece gülümsedi.Ben de ona baktım.Bu sefer gözlerimi kaçırmadım.Aramızdaki sessizlik uzadı.Clara yavaşça bana yaklaştı.Ben de yerimden kıpırdamadım.Kalbim göğsümde öyle hızlı atıyordu ki Clara'nın bile duyabileceğini düşündüm.Biraz daha yaklaştı.Ben de ona doğru eğildim.Gözlerimiz buluştu.Sonra ikimiz de aynı anda durduk.Clara'nın yüzü çok yakındı.Bir an için bütün dünya sessizleşmiş gibiydi.Tam o sırada—TAK!Kapı sertçe açıldı.İkimiz de bir anda geri çekildik.“LILY!”Rosalie.Elinde dosyalarla kapının önünde durmuştu.“Ah…”Bize baktı.Sonra aramızdaki mesafeye.Sonra tekrar bize.“Yine mi?”Yüzüm kıpkırmızı oldu.“Rosalie!”“Ben gerçekten bir şey yapmadım!”“Kapıyı neden böyle açtın?”“İvy beni gönderdi!”Rosalie nefes nefese kalmıştı.“Yarınki serginin afişleri hazırmış.”Clara sandalyeden kalktı.“Tamam.”Rosalie bize şüpheyle baktı.“Ben gelmeseydim…”“Rosalie.”“Tamam, sustum.”Çantasını açtı ve dosyaları çıkardı.Ben ise fırçama bakıyordum.Clara da başka tarafa bakıyordu.İkimiz de az önce olan şey hakkında konuşmuyorduk.Ama ikimiz de biliyorduk.Yine olmuştu.Yine tam bir adım kalmıştı.Ve yine gerçekleşmemişti.Rosalie gittikten sonra sınıf yeniden sessizleşti.Clara bana baktı.Ben ona.Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.Sonunda Clara hafifçe gülümsedi.“Sanırım zamanlama konusunda pek şanslı değiliz.”Ben de istemeden gülümsedim.“Sanırım değiliz.”Ama içimden geçen şey bambaşkaydı.Çünkü artık bir şeyden emindim.Ben Clara'ya karşı eskisi gibi değildim.Ve Daisy'nin Clara'nın hayatındaki yerini düşündükçe…Bu his daha da karmaşık bir hâle geliyordu.Belki de en korkutucu olan şey buydu.Clara'yı kaybetmekten korkuyor gibiydim.Oysa Clara hiçbir zaman benim olmamıştı.Daha birkaç gün önce hayatıma girmişti.Yine de…Onu hayatımda tutmak istiyordum.