Senin Rengin

Senin RenginBölüm 5 — Söylemeden ÖnceSon birkaç gündür Clara'yla aramızda garip bir şey vardı.Aslında artık bunun ne olduğunu biliyordum.Eskiden kendime sürekli bahaneler buluyordum.Belki sadece iyi anlaşıyoruz.Belki birlikte çok zaman geçirdiğimiz içindir.Belki sadece onun yanında rahat hissediyorum.Ama artık bunların hiçbirine inanmıyordum.Clara'dan hoşlanıyordum.Hem de sandığımdan daha fazla.Bunu kabul etmek bile garipti.Çünkü Clara hayatıma girdiğinde onunla aynı odada bulunmak bile beni biraz geriyordu.Fotoğrafçılık Kulübü'nden nefret ediyordum.Onların kulübümüzle yıllardır süren rekabetinden nefret ediyordum.Ama Clara…Clara farklıydı.Onun yanında kendimi başka türlü hissediyordum.Ve sanırım Clara da bunu anlamıştı.O sabah sanat sınıfına girdiğimde Clara çoktan oradaydı.Pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki bahçeyi fotoğraflıyordu.Beni görünce kamerayı indirdi.“Günaydın.”“Günaydın.”Gülümsedi.Ben de gülümsedim.Sonra masama geçtim.Clara arkamdan geldi.“Bana bakmadan gülümsemeyi nasıl başarıyorsun?”Donup kaldım.“Ne?”“Beni gördüğünde gülümsedin.”“Gülümsemedim.”“Gülümsedin.”“Belki.”Clara güldü.“Sonunda kabul ettin.”Başımı eğdim.“Sen de gülümsedin.”“Ben seni görünce gülümsüyorum.”Kalbim hızlandı.Clara bunu öyle doğal söylemişti ki cevap veremedim.Fırçamı elime aldım.“Resim yapacağım.”“Ben de izlerim.”“Bana bakarken yapamıyorum.”“Eskiden de bakıyordum.”“Şimdi farklı.”Clara sustu.“Nasıl farklı?”Fırçayı palete batırdım.“Bilmiyorum.”Aslında biliyordum.Sadece söylemeye utanıyordum.Clara yanıma oturdu.Omuzlarımız birbirine hafifçe değdi.Normalde hemen uzaklaşırdım.Bu kez uzaklaşmadım.Clara da uzaklaşmadı.Bir süre öylece oturduk.Sonra Clara başını hafifçe omzuma yasladı.Kalbim yine hızlandı.“Rahatsız ediyor muyum?”“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”“Güzel.”Gülümsedi.Ben de resmime dönüp gülümsedim.O gün birlikte çalışmak eskisinden çok daha kolaydı.Hatta bazen çalışmayı bırakıp sadece konuşuyorduk.Clara bana çocukluğundan bahsetti.Fotoğraf çekmeye nasıl başladığını anlattı.Ben de ona ilk yaptığım tabloyu gösterdim.Sonra okulun bahçesine çıktık.Clara fotoğraf çekti.Ben de onun çektiği fotoğrafları inceleyip hangilerinin daha güzel olduğunu söyledim.Bir ara Clara kamerayı bana uzattı.“Sen çek.”“Ben mi?”“Evet.”“Fotoğraf çekmeyi bilmiyorum.”“Öğretirim.”Kamerayı elime aldım.Clara arkamda durdu.Ellerini benim ellerimin üzerine koyup makinenin nasıl tutulacağını gösterdi.Bir anda bütün düşüncelerim dağıldı.“Buradan bak.”“Tamam.”“Şimdi odakla.”“Tamam.”“Ve…”Klik.Fotoğraf çekildi.Clara başını omzumun yanından uzattı.“Güzel.”Fotoğrafa baktım.İkimizin gölgesi görünüyordu.“Bence güzel.”“Ben de.”Birbirimize baktık.Bu kez hiçbirimiz bakışlarımızı kaçırmadık.Clara yavaşça gülümsedi.“Lily.”“Efendim?”“Sanırım…”Cümlesini tamamlamadı.“Ne?”“Boş ver.”“Hayır, söyle.”Clara birkaç saniye düşündü.“Sanırım senin yanında çok rahatım.”Gülümsedim.“Ben de.”“Eskiden benden nefret ediyordun.”“Fotoğrafçılık Kulübü'nden nefret ediyordum.”“Aradaki fark ne?”“Sensiz anlayamazdım.”Clara'nın gözleri büyüdü.“Bu bir iltifat mıydı?”“Belki.”“Bence öyleydi.”İkimiz de güldük.Tam o sırada koridorun diğer ucundan biri bize doğru geliyordu.Daisy.Bizi görünce adımları yavaşladı.Clara'nın yanına geldi.“Clara.”Clara ona döndü.“Merhaba.”Daisy önce Clara'ya, sonra bana baktı.“Bir şey konuşabilir miyiz?”Clara başını salladı.“Tabii.”Ben kenara çekildim.Daisy'nin yüzünde gergin bir ifade vardı.“Son zamanlarda çok Lily'yle vakit geçiriyorsun.”Clara şaşırdı.“Evet.

Ortak proje yapıyoruz.”“Proje yüzünden mi?”“Evet.”Daisy'nin bakışları sertleşti.“Emin misin?”Clara'nın kaşları çatıldı.“Daisy, ne demek istiyorsun?”“Hiç.”Daisy bir süre sustu.Sonra Clara'ya biraz daha yaklaştı.“Beni unuttun.”Clara'nın yüzündeki ifade yumuşadı.“Böyle bir şey yok.”“Öyle hissediyorum.”“Daisy…”Clara konuşmasını bitiremeden Daisy bir anda Clara'yı dudaklarından öptü.Her şey birkaç saniyede oldu.Ben olduğum yerde donup kaldım.Clara da tamamen şaşırmıştı.Geri çekildiğinde gözleri büyümüştü.“Daisy…”Daisy hiçbir şey söylemedi.Clara birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra sakin ama ciddi bir sesle konuştu.“Bunu bir daha yapma.”Daisy'nin yüzündeki ifade değişti.“Clara, ben…”“Hazır değildim.”Clara'nın sesi sert değildi.Ama netti.“Benden hoşlanıyor olabilirsin.