Senin Rengin

Senin RenginBölüm 6 — Eski AlışkanlıklarSon birkaç gündür Clara'yla aramızda bir şeylerin değiştiğini hissediyordum.Ne olduğunu bilmiyordum.Daha doğrusu biliyor gibiydim ama kabul etmek istemiyordum.Onun yanındayken kalbimin normalden hızlı attığını fark ediyordum.Bana baktığında gözlerimi kaçırmak istiyor ama bir yandan da onun bakmaya devam etmesini istiyordum.Ve en kötüsü…Clara'nın da aynı şeyi hissettiğini düşünüyordum.Ama ikimiz de bu konuda tek kelime etmiyorduk.Belki de böylesi daha iyiydi.Çünkü bazı şeyleri söylemek, onları gerçek hâle getirirdi.Ben ise henüz hazır değildim.Sabah sanat sınıfına girdiğimde Clara pencerenin önünde duruyordu.Beni görünce gülümsedi.“Günaydın.”“Günaydın.”Çantamı masaya bıraktım.Clara yanıma geldi.“Bugün saçların çok güzel.”Elim istemsizce saçlarıma gitti.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Teşekkür ederim.”“Rica ederim.”Bir an birbirimize baktık.Sonra aynı anda başka tarafa döndük.İkimiz de gülüyorduk.Tam o sırada kapı açıldı.Daisy içeri girdi.“Clara.”Clara ona döndü.“Günaydın.”Daisy gülümsedi.“Günaydın.”Sonra doğrudan Clara'nın yanına gidip koluna girdi.“Bugün benimle fotoğraf çekmeye gelecektin.”Clara bir an durdu.“Bugün mü?”“Unuttun mu?”“Hayır…”Clara bana baktı.“Lily'yle çalışmamız gerekiyordu.”Daisy dudaklarını büzdü.“Bir saatlik iş.”Sonra Clara'nın kolunu biraz daha sıkı tuttu.“Sonra gidebiliriz.”Clara cevap vermeden önce bana baktı.“Senin için sorun olur mu?”“Hayır.”Sesim beklediğimden daha soğuk çıkmıştı.Clara kaşlarını çattı.“Emin misin?”“Evet.”Daisy gülümsedi.“Harika.”Bana baktığında o gülümsemenin bana yönelik olmadığını anlamıştım.Daisy'nin Clara'yla böyle yakın olması içimi rahatsız ediyordu.Ama bunu söylemeye hakkım yoktu.Clara benim değildi.Bunu kendime hatırlatmam gerekiyordu.Bir saat sonra Daisy ve Clara birlikte çıktılar.Ben ise masamda tek başıma kaldım.Fırçayı elime aldım.Bir şeyler çizmeye çalıştım.Olmadı.Mor boya tuvale yayıldı.Sinirlenip fırçayı bıraktım.“Of…”“Lily?”Başımı kaldırdım.Emma kapıda duruyordu.“İyi misin?”“İyiyim.”Emma içeri girdi.“Clara ve Daisy yüzünden mi?”“Hayır.”“Lily.”“Gerçekten değil.”Emma yanıma oturdu.“Bence kendine yalan söylüyorsun.”“Ne hakkında?”“Biliyorsun.”Başımı çevirdim.“Ben sadece…”Cümlemi tamamlayamadım.Emma daha fazla soru sormadı.Sadece omzuma hafifçe dokundu.“Bazen ne hissettiğini anlamak zaman alır.”Sonra kalkıp gitti.Ben ise uzun süre aynı noktaya baktım.Öğle arasında bahçeye çıktığımda onları tekrar gördüm.Clara ve Daisy bankta oturuyordu.Daisy elindeki kamerayı Clara'ya uzatmıştı.“Bak, bunu dün çektim.”Clara fotoğrafa baktı.“Güzel.”“İkimizin fotoğrafını da çektim.”Daisy kamerayı çevirdi.Fotoğrafta ikisi yan yana duruyordu.Çok yakınlardı.Clara gülümsedi.Ben hemen başka tarafa baktım.Ama Daisy beni görmüştü.“Lily.”İstemeden onlara doğru yürüdüm.“Merhaba.”Clara bana gülümsedi.“Merhaba.”Daisy ise kamerayı kapattı.“Sen de fotoğraf çekiyor musun artık?”“Hayır.”“Clara sayesinde mi?”“Hayır.”Daisy güldü.“İlginç.”Clara ona baktı.“Daisy.”“Ne?”“Böyle konuşma.”Daisy omuz silkti.“Şaka yaptım.”Sonra bana baktı.“Çok hassassın.”“Ben hassas değilim.”“Öyle görünüyorsun.”Clara ayağa kalktı.“Yeter.”Daisy'nin yüzü değişti.“Tamam.”Clara bana döndü.“İyi misin?”“Evet.”“Gerçekten?”“Evet.”Daisy sessizce bizi izliyordu.Sonra birden gülümsedi.“Clara, gel.”Clara ona baktı.“Nereye?”“Bir şey göstereceğim.”Clara tereddüt etti.Sonra Daisy'nin peşinden gitti.Ben orada kaldım.İçimdeki huzursuzluk gittikçe büyüyordu.Akşamüstü sanat sınıfında yalnızca ben vardım.Bir süre sonra kapı açıldı.Clara geldi.“Üzgünüm.”“Ne için?”“Bugün seninle fazla çalışamadım.”“Önemli değil.”“Bence önemli.”Masaya oturdu.“Yarın telafi ederiz.”“Olur.”Clara bana baktı.“Bugün bana kızgın gibiydin.”“Değildim.”“Emin misin?”“Evet.”“Daisy yüzünden mi?”Elimdeki kalem durdu.“Hayır.”Clara birkaç saniye sessiz kaldı.“Daisy bazen fazla ileri gidiyor.”“Bence beni sevmiyor.”Clara gülümsedi.“Bunu fark etmen uzun sürmedi.”Ben de güldüm.“Çok belli ediyor.”“Çünkü seni kıskanıyor olabilir.”Başımı kaldırdım.“Beni mi?”Clara omuz silkti.“Belki.”“Niye?”Clara bir an durdu.“Çünkü son zamanlarda benimle çok vakit geçiriyorsun.”Kalbim hızlandı.“Sen bundan rahatsız mısın?”Clara bana baktı.“Hayır.”Tek kelime.Ama nedense içimde sıcak bir şey bıraktı.“Ben de değilim.”İkimiz de sustuk.Clara yavaşça yanıma geldi.Masadaki boya kutusunu almak için eğildi.Omuzlarımız birbirine değdi.İkimiz de kıpırdamadık.Sonra Clara başını çevirdi.Yüzü çok yakındı.Kalbim hızlandı.Birbirimize baktık.Bir saniye.İki saniye.Sonra Clara hafifçe gülümsedi.“Yine kızardın.”“Senin yüzünden.”Bu söz ağzımdan çıkar çıkmaz donup kaldım.Clara'nın gözleri büyüdü.Ben de ne söylediğimi fark ettim.“Yani…”“Anladım.”Gülümsedi.“Benim yüzümden.”“Öyle demek istemedim.”“Bence öyle demek istedin.”“Hayır.”“Lily.”“Efendim?”“Bence bazen fazla düşünüyorsun.”“Sen hiç düşünmüyorsun.”“Ben düşünüyorum.”“Ne düşünüyorsun?”Clara cevap vermedi.Sadece bana baktı.Tam o anda kapının dışından ses geldi.“Clara?”Daisy.Clara hemen geri çekildi.“Geliyorum.”Daisy kapıda göründü.Önce Clara'ya baktı.Sonra bana.Bakışları yine değişti.“Clara, eve beraber gidecektik.”Clara başını salladı.“Evet.”Sonra bana baktı.“Yarın görüşürüz.”“Görüşürüz.”Clara Daisy'yle birlikte çıktı.Ben sınıfta kaldım.Pencereden dışarı baktım.İkisi yan yana yürüyordu.Daisy bir şey söyledi.Clara güldü.İçimde yine o garip his oluştu.Kıskançlık mıydı?Bilmiyordum.Belki de değildi.Belki sadece Clara'yla daha fazla zaman geçirmek istiyordum.Belki de…Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.Clara'dan mesajdı.“Yarın erken gelir misin?”Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.“Seninle çalışmak istiyorum.”Ekrana bakarken istemeden gülümsedim.Parmaklarım cevap yazdı.“Gelirim.”Mesajı gönderdim.Sonra telefonumu göğsüme bastırdım.Belki Clara'nın ne hissettiğini bilmiyordum.Belki Daisy hâlâ onun için önemliydi.Belki ben de sadece kafamı karıştırıyordum.Ama bir şeyi biliyordum.Yarın onu tekrar göreceğim için mutluydum.Ve bu…Beni biraz korkutuyordu.Yazar notu: Clara'ya sövebiliriz🙌🙌🙌