Senin Rengin

Senin RenginBölüm 8 — Tatlı Bir KarmaşaFestivalden bir gün önce okulun mutfağına girdiğimde keşke hiç girmeseydim diye düşündüm.Her yerde un vardı.Tezgâhlarda çikolata parçaları duruyordu.Fırınların önünde tepsiler sıralanmıştı.Ve Rosalie'nin saçında yine sim vardı.“Rosalie.”Bana baktı.“Ne?”“Saçında sim var.”“Festival için hazırlanıyorum.”“Yemek yapacağız.”“Sanat her yerde olabilir.”Emma arkamdan geldi.“Rosalie, lütfen yemeklerin içine sim koyma.”Rosalie masumca baktı.“Ben öyle bir şey yapar mıyım?”Ivy hemen cevap verdi.“Evet.”Rosalie kaşlarını çattı.“Bana hiç güvenmiyorsun.”Ivy önlüğünü düzeltti.“Çünkü seni tanıyorum.”Rosalie gülümsedi.“Beni tanıman çok güzel.”“Rosalie…”“Ne?”“Unu getir.”Rosalie hemen koşarak gitti.Emma bana baktı.“Bunlar gerçekten sevgili değil mi?”“Değiller.”“Bence kendileri de bilmiyor.”Güldüm.Mutfakta herkes bir şeyle uğraşıyordu.Ruby kurabiye hamuru hazırlıyordu.Emma kek yapıyordu.Rosalie süslemeleri hazırlıyordu.Ivy herkesin görevlerini kontrol ediyordu.Fotoğrafçılık Kulübü de ayrı bir masaya kurulmuştu.Mille, Blair ve Sienna yapılan yemeklerin fotoğraflarını çekiyordu.Clara ise elinde kamerasıyla masaların arasında dolaşıyordu.Beni gördüğünde durdu.“Yardım lazım mı?”“Evet.”“Ne yapıyoruz?”“Çikolatalı kurabiye.”Clara hemen yanıma geçti.“Ben hamuru karıştırırım.”“Sen yemek yapmayı biliyor musun?”“Biraz.”“Biraz ne demek?”“Bir şeyleri yakmadan pişirebiliyorum.”Güldüm.“Harika.”Birlikte hamuru hazırlamaya başladık.Clara unu eklerken biraz fazla döktü.“Clara!”“Ne?”“Çok fazla!”“Pardon.”Gülmeye başladım.Clara da güldü.“Ben fotoğraf çekmede daha iyiyim.”“Bunu fark ettim.”“Sen de yemek yapmada çok iyi değilsin.”“Ben gayet iyiyim.”“Az önce şekeri iki kere koydun.”“Ben…”Duraksadım.Clara kahkaha attı.“Gördün mü?”“Bir daha söyleme.”“Tamam.”Birkaç dakika sonra hamur hazırdı.Clara eline biraz un aldı.Sonra parmağıyla burnuma dokundu.Burnumun üzerinde beyaz bir iz kaldı.“Clara!”“Ne?”“Bunu sen yaptın.”“Evet.”“Temizle.”“Hayır.”“Clara!”Gülmeye başladı.Ben de elime biraz un aldım.“Kaç!”Clara arkasını dönüp koşmaya başladı.Mutfaktaki herkes bize baktı.Rosalie kahkaha atıyordu.“Yakalayın!”Clara masanın etrafından dolaştı.Ben peşinden gittim.Sonunda yakaladığımda ikimiz de gülüyorduk.“Tamam,” dedi Clara. “Teslim oluyorum.”“Güzel.”Elimdeki unu gösterdim.“Şimdi sıra sende.”“Lily, yapma.”Gülmeye başladım.Clara da ellerini kaldırdı.“Tamam, tamam.”Ama tam o sırada biri arkamdan omzuma dokundu.Daisy.“Bitti mi çocukça oyunlarınız?”Gülümsemem biraz kayboldu.“Kurabiye yapıyoruz.”“Görüyorum.”Clara araya girdi.“Daisy, sen ne yapıyorsun?”“Fotoğrafları düzenliyorum.”“Tamam.”Daisy bana baktı.Sonra masasına döndü.Bu bölümde fazla konuşmadı.Ama ara sıra bana baktığını fark ediyordum.Ben de bunu görmezden gelmeye çalıştım.Bir süre sonra kurabiyeleri fırına koyduk.Clara yanımda oturdu.“Yoruldun mu?”“Biraz.”“Ben de.”Başımı masaya koydum.Clara güldü.“Uyuma.”“Uyumuyorum.”“Gözlerin kapalı.”“Dinleniyorum.”Clara sessizce yanıma bir bardak su koydu.“Al.”“Teşekkür ederim.”“Rica ederim.”O kadar basit bir hareketti ki.Ama nedense içimi ısıttı.Bir süre sonra kurabiyeler çıktı.Rosalie hemen yanımıza koştu.“Ben tadacağım!”Ivy onu tuttu.“Önce soğusun.”“Ama çok güzel kokuyor.”“Yanarsın.”“Ben dayanıklıyım.”“Rosalie.”“Tamam.”Ivy ona bir tabak uzattı.Rosalie şaşırdı.“Benim için mi?”“Evet.”Rosalie'nin yüzü aydınlandı.“Sen harikasın.”“Biliyorum.”Rosalie bir kurabiye aldı.“Bu yüzden seni seviyorum.”Mutfak bir anda sessizleşti.Rosalie dondu.Ivy de dondu.Emma'nın ağzı açık kaldı.Ruby gözlerini büyüttü.Blair kahkahayı patlattı.Rosalie hızla konuştu.“Arkadaşça!”Ivy'nin yüzü kızarmıştı.“Evet.”Mille kaşlarını kaldırdı.“Biz bir şey söylemedik.”Rosalie kollarını bağladı.“Yüzünüzden belli.”Ivy iç çekti.“Rosalie, insanların bizi yanlış anlamasına neden oluyorsun.”“Ben mi?”“Evet.”“Sen de bana kurabiye verdin.”“Çünkü açtın.”“Benimle ilgileniyorsun.”“Rosalie!”Herkes gülmeye başladı.Ben de Clara'ya baktım.O da gülüyordu.“Bence bunlar asla sevgili olmayacak,” dedi.“Ben de.”“Çünkü sevgili olurlarsa bu kadar eğlenceli olmaz.”“Kesinlikle.”Akşam saatlerine kadar yemek hazırladık.Kekler hazırlandı.Kurabiyeler paketlendi.Meyveli tartlar yapıldı.Emma'nın yaptığı çikolatalı kek ise herkesin favorisi oldu.Clara da fotoğraflarını çekti.Sonunda mutfak biraz sakinleşti.Ben masada kalan tabakları toplarken Clara yanıma geldi.“Yardım edeyim.”“Olur.”Birlikte tabakları taşıdık.Mutfak neredeyse boşalmıştı.Dışarıdan festival hazırlıklarının sesleri geliyordu.Bir süre sessizce çalıştık.Sonra Clara bana baktı.“Bugün eğlendin mi?”“Evet.”“Ben de.”“En çok neyi?”Clara düşündü.“Seninle kurabiye yapmayı.”Gülümsedim.“Ben de.”Clara tezgâhın kenarına yaslandı.“Yarın festival başlayacak.”“Evet.”“Biraz heyecanlıyım.”“Ben de.”“Birlikte dolaşır mıyız?”“Olur.”“Gerçekten mi?”“Tabii.”Clara gülümsedi.Sonra sessizlik oldu.İkimiz de birbirimize bakıyorduk.Bu kez kimse etrafta değildi.Clara'nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.Ben de ne söyleyeceğimi bilemedim.Bir adım yaklaştı.Ben de olduğum yerde kaldım.Kalbim hızlanmıştı.Clara sanki bir şey söyleyecekmiş gibi dudaklarını araladı.Ama tam o anda—“CLARA!”Mille'nin sesi mutfaktan geldi.İkimiz birden irkildik.Clara hemen geri çekildi.“Geliyorum!”Mille kapıda belirdi.“Kameranı yine masada unutmuşsun.”Clara gözlerini kapattı.“Bugün üçüncü kez.”Mille kamerayı ona uzattı.“Bir gün gerçekten kaybedeceksin.”“Teşekkürler.”Mille bana baktı.Sonra Clara'ya.Sonra tekrar bana.“Ben bir şeyi mi böldüm?”“Hayır,” dedik aynı anda.Mille gülümsedi.“Tabii.”Gidip kapıyı kapattı.Clara bana baktı.İkimiz de gülmeye başladık.“Yine olmadı,” dedi.“Ne olmadı?”“Hiç.”“Ne diyecektin?”Clara birkaç saniye düşündü.“Unuttum.”“Yalan.”“Belki.”Sonra kamerayı aldı.“Yarın görüşürüz.”“Yarın.”Clara kapıya doğru yürüdü.Tam çıkacakken geri döndü.“Lily?”“Efendim?”“Bugünkü kurabiyeler gerçekten güzeldi.”“Sen de fena değildin.”“Bu bir iltifat mı?”“Belki.”Clara gülümsedi.“İyi geceler.”“İyi geceler.”Kapı kapandı.Ben bir süre olduğum yerde kaldım.Sonra masadaki son kurabiyeye baktım.Bir tane aldım.Gülümsedim.Festival daha başlamamıştı.Ama şimdiden her şey biraz daha renkli görünüyordu.Ve nedense bunun sebebini tahmin edebiliyordum.