Tempest

Katena Rhys

Kulaklarına ulaşan ince fısıltılar sessizliği delerken genç kız, odasındaki masada oturmuş, çevresinde konuşulanları anlamaya çalışıyordu. Artık bir şeyler değişiyordu. Bunun iyi bir şey olup olmadığından emin değildi ama bunca zamandır etraflarında dönen oyunun bitme zamanı gelmişti.

Siyah, uzun saçları beline doğru usulca uzanırken saçlarındaki dalgaların düzgünlüğü, her zaman görünümüne daha fazla ciddiyet kazandırıyordu.

Sessizliğin içinde Katena'nın odasının kapısı çalındığında annesi yavaşça kapıyı açarak kızına baktı.

“Bay Avis senin için gelmiş. Arka bahçede seni bekliyor. Gelirken bu paketi de getirdi.”

Kadın, elindeki paketi Katena'nın yatağının üzerine yerleştirdi.

“Peki, hemen geliyorum.”

Katena ayağa kalkarak elindeki kitabı masaya bıraktı ve aceleci adımlarla arka bahçeye doğru ilerledi. Çimenlerin üzerinde yürürken karşısında onu sakince bekleyen genç adamı gördü.

Avis, uzun ve dalgalı sarı saçlarıyla dikkat çekiyordu. Saçları güneş ışığında altın renginde parlıyor, hafif rüzgârda dans ediyordu. Yüz hatları zarif ve belirgindi; yüksek elmacık kemikleri ve ince bir çenesi vardı. Gözleri derin bir yeşil tonuyla etrafındaki her şeyi aydınlatıyor, bakışları ise hem cesur hem de gizemli bir ifade taşıyordu.

Üzerindeki pelerin ve geri kalan kıyafeti vücuduna tam oturuyordu. Hareket ettiğinde onunla birlikte zarifçe kıvrılıyordu. pelerinin yakası yüksek ve gösterişliydi; altın detaylarla süslenmişti.

İkisi karşı karşıya geldiğinde birbirlerini zarifçe selamladılar. Avis hafifçe gülümsedi.

“Seni uzun zaman sonra görmek güzel.”

“Seni de öyle. Anladığım kadarıyla araştırmalarınız bitmiş görünüyor.”

Avis başını hafifçe sallayarak onu onayladı ve konuşmasına devam etti.

“Evet, biz şanslıyız. Bu gece düzenlenecek büyük bir parti var ve herkes orada olacak. Bu fırsatı kullanarak daha önce girdiğimiz mağaraya gideceğiz. O kapıyı açacağım ve prensi uyandıracağız.”

Genç kız, düşünceli bir ifadeyle karşısındaki genç adama baktı.

“Her şey kolay görünüyor. Ancak bir tehlike anında ne yapacaksın, Avis?”

Genç adam, kızın zarif elini yavaşça tuttu.

“Sizi koruyacağım.”

“Göründüğüm kadar zarif olmadığım konusunda seni uyarmıştım. Aksi takdirde kendini psikopat bir kralın önünde bulmak istemezsin.”

Avis gözle görülür şekilde titredi. Zihninde çalan çanlar, kemiklerin kırılışını ve bedeninde gezinen tırtılları andıran ürpertici hisleri hatırlatıyordu. Bu düşünceler santim santim tüylerini ürpertirken gözlerini kaçırmadan edemedi.

“Öyle bir şey olmayacak. Bir koruyucu, krallığına ve insanlarına ihanet etmez. Endişeniz olmasın. Akşam sizi almak için saat yedide burada olacağım. Şimdilik gidiyorum. Beni çok bekletme. Görüşürüz.”

“Görüşürüz, Avis. Dediklerim gerçek değil, bunu bil.”

“Merak etme, bunun farkındayım. Katena, o kadar acımasız birisi değilsin.”

“Bunu duyduğuma sevindim.”

“Evet.”

Avis, genç kızla yavaşça vedalaşarak bahçeden çıkarken Katena gülümsedi. İlk arkadaşını edinmiş sayılırdı.

Bu kavramı kullanmayalı yıllar olmuş gibiydi.

Genç kız içeri girdiğinde annesini, onun için kıyafetlerini ve eşyalarını hazırlarken gördü. Gülümsedi. Kutudan çıkarılan elbiseye baktığında yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.