Tempest

Boris Lorean

Zamanın kutsal çanları diyarın dört bir yanında parlamaya devam ederken genç bedenler gerçekliğe uyanmıştı ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Bu, bir kaybediş olmamalıydı. Tarih sayfalarında yaşananların tekrarlanmasından ibaretti.

Uzun geçen üç yüz yılın bir bedeli var mıydı? Ya da olmalı mıydı? Hayır, olmayacaktı. Çünkü intikam duygusu kimseye iyi hissettirmeyecekti. Ancak düzen yeniden kurulduğunda ödenen bedeller anlamlı hâle gelecekti.

Gökyüzünde doğan kızıl ay, dillere dolanan bir kehanet gibiydi. Sonsuz gecenin okyanusunda herkes bir bedel ödemişti. Karma bir kez daha kendini tekrarlayacak ve kazanan, bu evrenin değişimini sağlayacaktı.

ayın ışığı evin camından içeriye sızarken Boris, oturduğu yerde sessizce elinde tuttuğu, dumanı tüten çayı izliyordu. Ardından sessizliğin içinde biriken en büyük gürültüyü yaşıyordu.

“Boris, daha ne kadar susacaksın?” diye sordu Avis.

Boris başını kaldırdığında Avis ile göz göze geldi. Dudaklarından titrek bir nefes dökülürken sonunda konuşmaya karar verdi.

“Sadece düşünüyorum… Bıraktığım her şey çok farklı görünüyor. Yaptığım şeyin bedelini nasıl üstleneceğim?”

Katena, kendisine yabancı gelen Boris'e bakarken gözlerini kıstı.

“Gerçekten yılların prensi bu kadar zavallı mıydı? Daha kendine inancın bile yokken zaten kimseyi kurtaramazsın.”

Katena'nın dudaklarından dökülen kelimeler, sivri bir bıçak kadar keskindi.

“Katena, kelimelerine dikkat et. Senin dediğin şey, pervasız olmam mı? Bunu yapmaya hakkım yok, anladın mı? Yıllar önce o insanları zaten yeterince yaraladım. Şimdi her şeyi en başından öğrenerek çözeceğim.”

“Nasıl yapacaksın peki?”

“Belki de yeni düzene ayak uydurup yeni insanlarla tanışma zamanımız gelmiştir.”

Boris'in sözleri üzerine Avis, elindeki bardağı masaya bırakarak derin bir bakışla ona baktı.

“Bundan emin misin? Kimlerle karşılaşacağını bilmiyoruz. Hem gücün eskisi gibi değil, biliyorsun.”

“Bazen her şey güçten ibaret değildir, Avis. Eğer parlak bir zihne sahipsen ve adalet için bir şeyler yapıyorsan sana destek verecek birileri olmaya devam edecektir.”

“Haklısın.”

Katena da aynı fikirde olduğunu belirttiğinde Boris, içine yayılan sıcaklıkla ikisine dikkatle baktı.

“Sizin olayınız ne? Sadece yoldaş mısınız?”

Avis ellerini birbirine sürterek Boris'e baktı.

“Katena, kristalin koruyuculuğunu yapan ailenin kanından geliyor. Seni uyandırmak için yardıma ihtiyacım vardı. Nesiller boyunca görevlerini unutmuş olsalar da kristalin parçası hâlâ onların elindeydi.”

“Ama bununla sınırlı olmadığını düşünüyorum.”

Avis başını yavaşça salladı.

“Evet, değil. Kristal dört parçaya ayrıldı ve geri kalan parçalara da ihtiyacın var.”

Boris başını salladı. Elindeki sıcak çaydan bir yudum içerek boğazından geçirdi. Ardından karşısında oturan eski arkadaşına baktı.

“Bu işi halledeceğiz ama ilk önce bu döneme ayak uydurmalıyım. Avis, senin kardeşin olmama ne dersin?”

Avis'in bakışları dondu. İçine dolan his, sanki kanını dondurmuştu.

Boris konuşmasına devam etti: