Tempest

Gölgelerin arasına yerleşmiş bir yaşam silüeti onları kucakladığı zamanın birisinde yer yüzü içinde barındırdığı heyecanı dans pistine taşıyor gibiydi. Camı tokatlayan yağmur damlaları ansızın içeri sızacak hissi uyandırırken Hanın içini dolduran ateşin çatırtısı yaşamın en büyük kanıtlarından birisiydi.

İçeriyi dolduran sıcak içtikleri içki gibi içlerini ısıtmaya başladığı sırada ilk konuşan boris oldu. "Ogris söylesene, bize neden yardım ettin."

"Bu ne biçim saçmalık, yardım etmemden sevineceğini düşündüm." Bunu söylediğin de boris alayla gülerek ogrise çevirmişti bakışlarını. "Ogris insanların ihanetini hatırlayacak kadar uzun yaşadım. O yüzden ne istediğini söyle"

"İstediğin saçmalığa inanabilirsin, Ben arkadaşlarımı satmam yıllar önce bir defa arkamı döndüm ve sizi kaybettim. Bir daha bu olmayacak."

"Ogris aptal ejderhanın tekisin" Dediğin de akirada onlarla birlikte gülüyordu. İçkiler bittikçe yenileri geliyor, arka masalarda oturan insanlar onları tanımaktan uzaktaydı. Özgürlük hissi ilk defa böyle güzel hissettiriyordu. Boris adının arkasında yatan hikayeyi uzun zaman sonra unutmuştu yada bunu unutmayı dilemişti.

"Aslında biz bugün talay ile sınır köyü ziyaret ettik ve bir takım olaylar oldu." Dediğin de akira camın ardında yaşanan gökyüzü olayını işaret etmişti. Yerlerinde savrulan ağaç yapraklarına eşlik eden uçuşan topraklar ve rüzgarın tıslaması gürledikçe gürlüyor ve bunlardan saklanmak isteyen insanların çoğu evlerine kaçışıyordu.

"Yağmur, bu insanların beklediği ve dilediği şeydi. Ama sanırım en önemli faktör Talayın varlığı." Dediğin de boris anlamsız şekilde ona bakarken ogris cümlesine devam etti.

"Bak saçma geliyor biliyorum, ben bir ejderin gücüne sahibim ve senin gibi ölümsüzüm ancak bizi ayıran durumu şöyle anlatayım. Boris senin kutsaman o kristalin koruyuculuğunu üstlenmene izin veriyor. Asırlardır ailenizde olan bir gelenek ama sen hepsinden farklı olduğun için değişimin öncüsü oldun."

"Yani benim yokluğum felaketi doğurdu ve şimdi benim varlığım onlara şans mı getirecek." Dediğin de boris içi boşalmış bardağına dikkatlice bakıyordu.

"Evet" Boris tepki vermemiş halde iken akira konuştu. "Onun ölümünü dileyenler şimdi ona muhtaç kaldı yani, aslında o kadar kötü sayılmaz."

"Aslında o kadar basit olduğunu sanmıyorum, Bu dediğimiz şey sadece benim kanımdan ve krallığımdan gelen kişiler için geçerli olabilir."

"Kan en büyük yemindir, sizin eskiden idare ettiğiniz krallık sizin yokluğunuzda ele geçirildi ancak hiçbir zaman eski gücü olmadı. Sanırım bu en büyük sorunlarımızı yanıtlıyor." Derken ogris karşısında ki bedene bakmıştı.

Akira oturdukları yerde içkisini içerken konuşmamaya dikkat ederken izleyici konumunu tercih ediyordu. "O halde bizde ona göre ayak uyduracağız ama savaşlardan daha önemli bir şey var."

"Nedir?" Ogris elinde ki boş bardağı sehpaya bırakırken arkadaşına doğru dikkatlice bakmış ve boris içinde sakladığı şeyi dışarıya dökmüştü. "O sınırdaki köye yiyecek yapmanı isteyeceğim. Çünkü ilerde o insanlar işime yarayacak, bu iyiliği yaparsan senin için bir şeyler yapabilirim."