Tempest

Gözlerinin önünde yeşeren çiçekler parlayan gökyüzü yüzünü ısıtan sıcak güneş her şey hayal gibiydi, Atın üzerinde ilerleyen bedenler dikkat çekmemek için katena'yı Boris'in atına ve Akira'yı kendi atına bindirirlerken Boris katena'nın saçlarının arasından yükselen tatlı çiçek kokularına gülümsemeden edememişti.

"Boris bizi düşürmezsin değil mi?" Dediğin de katena bu seyahat biçimini sevdiği söylenemezdi.

"Eğer biraz daha huysuzlanırsan bu at ikimizi de yere atacak ve geri kalan yolu yürümek zorunda kalacaksın." Dediğin de katena huysuzlanmış olsa da sırtını arkasında ki Boris'in bedenine doğru yaslamıştı.

"Boris, söylesene hayalin ne? Bütün bunların ardından ne yapmak istiyorsun?" Dediğin de sesinde sakladığı gizli bir beklenti yuva yapar nitelikteydi. Genç adam ise her şeyin farkındaydı, evren onları çok yanlış zamanda bir araya getirmişti.

"Hayalim hiç olmadı, ama tek bir şey istiyorum. Parlak gökyüzünün altında insanların mutluluk kahkahalarını dinlemek istiyorum, benim çocukluğumda duyduğum o sesleri tekrar duymak isteyeceğimi hiç düşünmemiştim."

"Sen nasıl bir çocuktun peki, o insanlar gibi miydin yoksa daha kötü müydün? " Boris'in dudaklarında yeşeren gülüş ile birlikte Boris konuştu; "Aslında sakin bir çocuktum ama istediğim bir şey için elimden geleni yapardım. Genel de zamanlarımın çoğu kitap okuyarak geçiyor olsa da yanımda olan belli kişiler vardı."

"Akira mı?"

"Akira çocukluk arkadaşımdı, ama ismini kullandığım Talay, her zaman benim içime gömülmeme engel olan kişiydi. Bunun için ona minnettarım."

"Birilerine minnet duymak sanırım bizim daha iyi birine dönüşmek için izlediğimiz yol."

"Haklısın Katena" Boris ince ve buruk gülümseme eşliğin de katena'nın omzundan ileriye doğru bakıyordu. Atın nallarından yükselen adım sesleri ilerledikçe daha huzursuz adımları onları huzursuz ederken Boris başını çevirerek Akira'ya doğru bakmıştı.

"Büyüyü hissediyorlar Akira bundan sonrası için yürüyerek devam edelim mi?"

"Olur zaten bacaklarımı hissetmiyorum" Derken hızlı bir hareketle attan yere atlarken yakınlarda ki bir alanda hayvanları bıraktıklarında katena onlara bakmıştı.

"Onları bağlamadan bırakacağınıza emin misiniz?" Dediğin de Akira konuştu; "Bu atlar eğitimli sahibinin kokularına alışkın gitseler bile tekrar geri dönerler merak etme."

"En azından bu ayaklarım yürümek zorunda kalmayacak." Dediğin de katena diğerleri ile beraber patika yola geçerek ilerlemeye başlamıştı.

Adım izleri birbirini takip ederken bir ağacın üzerine işlenmiş büyü izi büyü yapan insanlar tarafından fark edilir halde olmasına rağmen bu bölgeyi koruyan koruyucu muska zamanın kurtarıcısı gibiydi.

Akira'nın avcu ağacın gövdesine uzanmıştı. Ağacın gövdesindeki mühür izini çalıştırdığında, etrafındaki dünya birden değişir. Rüzgar, ağaçların arasında dolaşarak köy halkının gizli yaşam alanını açığa çıkarır, sessiz sakin bir yerin varlığını belli eder.

Zemin yavaş yavaş yokuş yukarı çıkmaya başlarken, Akira'nın kalbi hızla çarpar. İçinde bir heyecan, bir korku hissi vardır.